II SA/Bk 618/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Stowarzyszenia F. Z. w B., Stowarzyszenia F. Z. w B. (w likwidacji), Stowarzyszenia Z. B. w B. oraz Fundacji T. U. w B. oraz zażalenia R. K. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B., Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji, Stowarzyszenia Z. B. w B. oraz Fundacji T. U. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zmieniającej decyzję udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenia; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniami z dnia 18 lutego 2016 r. utrzymał w mocy; zarządzenie referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2015 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia F. Z. w B., Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji, Stowarzyszenia Z. B. w B. oraz Fundacji T. U. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oraz postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2015 r. o odmowie przyznania R. K. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W dniu 13 marca 2016 r. skarżące Stowarzyszenia oraz R. K. wnieśli zażalenia na powyższe postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zażalenia jako niedopuszczalne podlegają odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej w skrócie "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wyszczególnione w pkt 1-10 tego przepisu. W świetle art. 258 § 1 i 4 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 p.p.s.a.). Sprzeciw rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. wydaje wówczas postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Skoro więc sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza, orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez ten sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wydane w niej postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2015 r. oraz zarządzenie referendarza sądowego z dnia 23 grudnia 2015 r., były postanowieniami od początku prawomocnymi, w związku z czym skarżącym nie przysługiwało prawo wniesienia od nich zażaleń. W konsekwencji – mając na uwadze, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenia są niedopuszczalne, gdyż taki środek zaskarżenia nie przysługuje od prawomocnych postanowień – Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 p.p.s.a. zobligowany był do ich odrzucenia.