II SA/Bk 627/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia robót rozbiórkowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty S. z dnia [...].12.2004r. nr [...] oraz postanowienia z dnia [...].11.2004r.; II. stwierdza, że wymienione w pkt I orzeczenia nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego J. B. kwotę 78 (słownie: siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...].11.2004r. J. B. dokonał zgłoszenia rozbiórki do Starosty Powiatowego w S. We wniosku określił, że rozbiórka ma dotyczyć urządzeń energetycznych nadziemnych i podziemnych, położonych na jego działce nr [...] w S. –K. i będzie polegać na ich demontażu, a następnie usunięciu z terenu działki. Określił termin robót od 1 marca 2005r. do 30 października 2005r. Starosta S. postanowieniem z dnia[...].11.2004r., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016) zobowiązał J. B. do: 1) dołączenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością; 2) dokładnego sprecyzowania, jakie urządzenia mają podlegać rozbiórce; 3) naniesienia urządzeń na szkicu z podaniem ich rozmiarów i położenia; 4) podania sposobu wykonania prac rozbiórkowych; 5) dołączenia zgody właściciela urządzeń energetycznych zgodnie z art. 49k.c. na ich rozbiórkę; 6) uiszczenia opłaty skarbowej. Organ wyznaczył termin wykonania czynności do dnia 24.11.2004r. Decyzją z dnia [...].12.2004r. Starosta S., powołując się na art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw do zgłoszenia rozbiórki z wniosku J. B. z dnia [...].11.2004r. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca, pomimo upływu zakreślonego postanowieniem z dnia [...].11.2004r. terminu, nie wykonał zobowiązań oprócz złożenia oświadczenia o prawie do gruntu i wniesienia opłaty skarbowej. Od powyższej decyzji J. B. wniósł odwołanie do Wojewody P. Decyzją z dnia [...].04.2005r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołał przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 31 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty S., iż J. B. nie uzupełnił w pełni wniosku o zgłoszenie rozbiórki, wbrew postanowieniu z dnia [...].11.2004r. Organ stwierdził, że podstawą prawną decyzji pierwszoinstancyjnej powinien być art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie art. 30 ust. 2 tej ustawy. Jednakże błędne podanie podstawy prawnej nie jest przesłanką do uchylenia decyzji, skoro właściwa podstawa tj. art. 31 została przewidziana w przepisach ustawy Prawo budowlane i nie można uznać, że decyzja I instancji została wydana bez podstawy prawnej. Organ wskazał, że w zgłoszeniu rozbiórki, na podstawie art. 31 ust. 2 Prawa budowlanego, wnioskodawca był zobowiązany określić rodzaj, zakres i sposób wykonania robót, a te obowiązki nałożone na J. B. w punktach 2-5 postanowienia z dnia [...].11.2004r. – nie zostały przez niego wykonane. Organ nie zgodził się z zarzutem J. B., że decyzja wyrażająca sprzeciw została wydana z uchybieniem 30-dniowego terminu, określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, bowiem termin ten może być liczony dla organu od dnia, w którym wnioskodawca miał uzupełnić braki zgłoszenia, tj. od 24.11.2004r., a organ wydał decyzję z [...].12.2004r., czyli przed upływem terminu. J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Wojewody P. z dnia [...].04.2004r. Decyzji zarzucił: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez powołanie w decyzji I instancji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, który nie miał zastosowania; - nadinterpretację art. 35 kpa, polegającą na przedłużeniu przez Starostę S. 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu; - nadużycie art. 31 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez zażądanie od skarżącego danych o obiekcie, który jest znany organowi z urzędu; - naruszenie postanowień decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę z dnia [...].09.2002r. przez uniemożliwienie skarżącemu jej wykonania jako inwestorowi zastępczemu; - naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej w sytuacji porzucenia urządzeń przez właściciela tj. Zakład Energetyczny w B., który nie chce uiszczać opłat za służebności gruntowe. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi J. B. powtórzył argumenty z odwołania, a mianowicie twierdził, że: - zastosowanie przez organ I instancji niewłaściwej podstawy prawnej decyzji – art. 30 ust. 2 spowodował wydanie decyzji o sprzeciwie z powodu nieuzupełnienia braków wniosku o rozbiórce, którego właściwie zastosowany art. 31 Prawa budowlanego nie przewiduje, - w świetle art. 31 organ nie miał prawa żądać oświadczenia o prawie skarżącego do gruntu ani zgody właściciela urządzeń energetycznych na ich rozbiórkę, - błędne było żądanie Starosty wskazane w pkt 2 i 3 postanowienia z 15.11.2004r., gdyż danymi takimi organ dysponował z urzędu – znajdują się one w Zakładzie Uzgadniania Dokumentacji Technicznej, - dane o sposobie wykonania robót zostały określone w piśmie z [...].11.2004r. Skarżący powołał zarzut nierównego traktowania podmiotów, podając przykład Gminy S., od której w podobnej sytuacji (rozbiórki płotów) nie żądano zgody właściciela na rozbiórkę płotów, ani zaznaczania na mapie ich przebiegu. Dalej skarżący zaznaczył, że Zakład Energetyczny uzyskał pozwolenie na rozbiórkę urządzeń energetycznych decyzją z dnia [...].09.2002r., ale 4 słupy objęte tą decyzją nie zostały usunięte z jego działki o nr [...]. Podał, że aktualnie znajduje się na jego działce 11 słupów i ich pozostałości. Wskazał, że Zakład Energetyczny nie zabrał urządzeń i nie chce płacić za zajmowanie gruntu, czego wynikiem jest postępowanie cywilne w Sądzie Rejonowym w S. ([...]), które toczy się z pozwu skarżącego. Nadto skarżący kwestionował termin wydania decyzji przez organ I instancji uważając, że termin 30-dniowy na złożenie sprzeciwu przez Starostę S. został przekroczony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W postanowieniu z dnia [...].11.2004r., jak również w decyzji Starosty S. (sprzeciwie) z dnia [...].12.2004r. wskazano niewłaściwą podstawę prawną tj. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118), zamiast art. 31 ust. 1 i ust. 2 ewentualnie ust. 4 tej ustawy. Powyższe uchybienia zauważa organ II instancji wywodząc, iż błędne powołanie podstawy prawnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji jeśli właściwa podstawa istnieje, a faktycznie jest ona przewidziana w art. 31 ustawy Prawo budowlane. Z taką interpretacją możnaby się zgodzić, ale w sytuacji, gdyby treść niewłaściwie zastosowanego przez organ przepisu nie przekładała się na treść wydanej decyzji (tj. treść decyzji byłaby prawidłowa, a niewłaściwy przepis powołany). Tymczasem art. 31 ust. 2 w/w ustawy nakłada na osobę dokonująca zgłoszenia rozbiórki obiektu węższy zakres obowiązków, niż czyni to art. 30 ust. 2 dotyczący zgłoszenia budowy obiektu. Z treści postanowienia z dnia [...].11.2004r. wynika, że organ dokładnie kierował się przepisem art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie art. 31 ust. 2, w którym istnieje odesłanie tylko do ust. 5 art. 30 (dotyczy terminu i wniesienia sprzeciwu). Z uzasadnienia decyzji (sprzeciwu) organu I instancji z dnia [...].12.2004r. można wnioskować, że podstawą wydania decyzji była okoliczność nie uzupełnienia przez skarżącego brakujących dokumentów z punktów 2-5 postanowienia. Organ powołał tu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, który nie ma zastosowania w przypadku rozbiórki, gdyż stosuje się art. 30 ust. 5 w związku z art. 31 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...].12.2004r. naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa, albowiem niewłaściwie zastosowane przepisy prawa materialnego miały istotny wpływ na treść wydanej decyzji, a więc należało tę decyzję uchylić, stosując przepis art.138 § 2 kpa, gdyż sprawa wymaga rozstrzygnięcia od podstaw. Organ I instancji winien raz jeszcze przeanalizować zakres obowiązków, jakie skarżący miałby ewentualnie wykonać, ale zgodnie z art. 31 Prawa budowlanego i po uprzedniej kwalifikacji inwestycji, której ma dotyczyć rozbiórka. Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi odnoszącego się do kwestionowania przekroczenia 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ. Termin ten, wynikający z art. 30 ust. 5 ustawy, może zacząć swój bieg albo od dnia doręczenia zgłoszenia, albo od dnia usunięcia braków zgłoszenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jeżeli bowiem treść zgłoszenia (o rozbiórce) jest niepełna, to organ nie mógłby sprecyzować sprzeciwu, nie znając uprzednio całej (uzupełnionej) treści zgłoszenia. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Koszty postępowania zostały zasądzone od organu na rzecz skarżącego w oparciu o treść art. 200 w związku z art. 205 § 1 § 3 w/w ustawy. Na zasądzoną kwotę 78 złotych składa się: 50 złotych wpisu sądowego, 14 złotych za przejazd PKS-em, 8 złotych kosztów dojazdu środkami komunikacji miejskiej, 6 złotych z tytułu poniesionych opłat pocztowych. Sąd nie uznał za zasadne przyznania skarżącemu kwoty 81, 39 złotych z tytułu utraconego zarobku wskutek stawiennictwa w Sądzie. Przedłożona przez skarżącego decyzja, określająca zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości, leśnego i rolnego, nie wskazuje kwoty przeciętnego miesięcznego zarobku skarżącego, który zresztą w rolnictwie nie jest dochodem powtarzalnym, systematycznym, dającym się z góry określić. Nadto skarżący musiałby wykazać, że zarobek utracił wskutek stawiennictwa w Sądzie, a tego skarżący nie wykonał.