II SA/Bk 627/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w B. i A. Z. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 21 sierpnia 2024 r. nr AB-II.7840.7.2.2023.KG w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi Wojewoda Podlaski zaskarżoną decyzją z dnia 21 sierpnia 2024 r. nr AB-II.7840.7.2.2023.KG utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 25 stycznia 2024r. nr 34/2024 o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu M. Sp. z o.o. (dalej powoływanej jako: "Inwestor" lub "Spółka") pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, jednym murem oporowym, instalacją kanalizacji deszczowej, uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. gr [...] (obręb Śródmieście) w rejonie ul. [...] w B. Decyzje te wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 26 października 2022 r. Inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji, dołączając m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Po przeanalizowaniu ww. wniosku, Prezydent Białegostoku decyzją z dnia 7 marca 2023 r. nr 101/2023 udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej inwestycji. Wnioskami z dnia 20 marca 2023 r. m.in. A. Z. (dalej powoływana jako: "Skarżąca") oraz inni mieszkańcy bloku przy ul. [...]wystąpili do Prezydenta Miasta Białegostoku o dopuszczenie do wzięcia udziału w ww. postępowaniu składając jednocześnie odwołania od wydanej przez Prezydenta Białegostoku - decyzji. Pismem z dnia 28 marca 2023 r. Prezydent Miasta Białegostoku odmówił uznania ww. osób za strony postępowania, a złożone odwołania przekazał Wojewodzie Podlaskiemu. Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 4 sierpnia 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 7 marca 2023 r. uznając, że skoro odwołujące się osoby posiadają prawo odrębnej własności lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na przeciwko projektowanej inwestycji, którego okna zlokalizowane są od strony planowanego budynku to powinny zostać uznane za stronę postępowania. W tym celu zlecił organowi I instancji ponowne prawidłowe ustalenie kręgu stron przedmiotowego postępowania. Spółka wniosła sprzeciw od ww. decyzji Wojewody Podlaskiego, a tut. Sąd wyrokiem z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 683/23 sprzeciw ten oddalił. Prezydent Miasta Białegostoku, po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 25 stycznia 2024 r. nr 34/2024 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, jednym murem oporowym, instalacją kanalizacji deszczowej, uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. gr [...] (obręb Środmieście) w rejonie ul. [...] w B., zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym, parametry budynku: powierzchnia zabudowy: 303,52 m2, kubatura: 3481,21 m3. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż przedłożony materiał dowodowy odpowiada wymogom obowiązujących przepisów, a Inwestor wywiązał się ze wszystkich wymagań określonych prawem budowlanym. Nawiązując do wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 682, dalej w skrócie: "P.b.") organ stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z uchwałą Rady Miasta Białystok Nr VIII/116/19r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. w B. (rejon ul. [...]) - etap I, a przedłożony do zatwierdzenia projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz załączoną informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, jak również został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Zdaniem organu I instancji projekt zagospodarowania terenu jest też zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym zakresie Prezydent podkreślił, że obsługa komunikacyjna wnioskowanej inwestycji odbywać się będzie zjazdem z drogi publicznej ul. [...], wody opadowe z dachu projektowanego budynku i terenów utwardzonych będą odprowadzane projektowaną doziemną instalacją kanalizacji deszczowej do szczelnych zbiorników małej retencji, a projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny został zlokalizowany zgodnie z wymogami § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej w skrócie: "rozporządzenia MI" lub "rozporządzenie w sprawie WT"). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. Z. zarzucając organowi I instancji wadliwe przeprowadzanie postępowania dowodowego i wskazując na problematyczną kwestię odprowadzenia wód opadowych z dachu projektowanego budynku i terenów utwardzonych, tj. brak wyjaśnienia, co będzie się działo z wodami opadowymi po ich odprowadzeniu do zbiornika retencyjnego, czy projektowana inwestycja nie narusza warunków wodnych i czy nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne. Strona odwołująca się zarzuciła też: brak w aktach opinii technicznej, z której można by ustalić poziom wód gruntowych, brak zachowania niezbędnych odległości pomiędzy budynkiem projektowanym, a budynkiem istniejącym na działce nr [...], brak wyjaśnienia, czy ściana garażu będzie znajdowała się poniżej poziomu terenu oraz pominięcie przy dokonywaniu analizy przesłaniania najniżej położonych okien lokalu 1A. Odwołanie od decyzji z 25 stycznia 2024r. wywiodła też Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" formułując częściowo tożsame zarzuty do tych które podniosła w swoim odwołaniu A. Z., m.in. w zakresie nietypowego układu projektowanych mieszkań, lokalizacji hydrantów, braku opinii geotechnicznej oraz przesłaniania najniżej położonych okien lokalu 1A. Dodatkowo Spółdzielnia wskazała na brak zgody właściciela terenu nieruchomości granicznych na przyłączenie mediów tj. przyłącza ciepłowniczego, energetycznego, gazowego i wodnokanalizacyjnego oraz wyrażając wątpliwość czy ściana garażu podziemnego będzie całkowicie schowana pod ziemią oraz w którym miejscu zostanie wykonana ściana oporowa od strony działki nr [...]. Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2024 r. wezwał Inwestora na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. do uzupełnienia materiału dowodowego. W odpowiedzi na to wezwanie Inwestor po pierwsze wyjaśnił, że działka inwestycyjna nie ma możliwości podłączenia do kanalizacji deszczowej, a wody opadowe i roztopowe zagospodarowane będą we własnym zakresie, po drugie usunął rozbieżności pomiędzy rysunkiem projektu zagospodarowania terenu i rysunkiem projektu zagospodarowania terenu powiększenie a rysunkiem rzutu parteru, dotyczące układu pomieszczeń w mieszkaniu nr 2/p oraz 4/p, uzupełnił projekt budowlany o informacje dotyczące projektowanego w ramach niniejszej inwestycji muru oporowego oraz końcowo odniósł się do uwag odwołujących się stron. W tych okolicznościach Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 21 sierpnia 2024r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że organ I instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo, zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania przepisów prawa budowlanego i warunków technicznych oraz nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Wojewoda oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań z art. 35 ust. 1 pkt 1 a Prawa budowlanego, po pierwsze przesądził, że projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. w B. (rejon ul. [...]) - etap I, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Białystok Nr V1I1/116/19 z dnia 25 marca 2019 r. Teren objęty wnioskowanym zamierzeniem oznaczono w części rysunkowej planu symbolem 5MW,U linia wydzielenia wewnętrznego - "B" przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Za zgodną z planem Wojewoda uznał też wyznaczoną powierzchnię zabudowy, zaprojektowaną intensywność zabudowy na poziomie - 1,7 której maksimum określono w planie na 3,2, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej określony na min. 10%, a zaprojektowany na 28,71%, jak również maksymalną wysokość budynków na części terenu wyznaczonej linią wydzielenia wewnętrznego "B" określoną na 12 m i zaprojektowaną na tym samym poziomie. Wojewoda Podlaski nie miał też wątpliwości co do zgodności dachu zaprojektowanej inwestycji, jak też wyznaczonych miejsc postojowych, które zgodnie z § 24 ust 1 pkt 1 planu dla zabudowy wielorodzinnej wynoszą – 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie. W przypadku zgłoszonej inwestycji zaprojektowano 13 mieszkań i 13 miejsc parkingowych, w tym jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych. Dokonując z kolei analizy wymogów z §13 MI w sprawie warunków technicznych, organ wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie budowlane znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, a załączona do projektu zagospodarowania terenu analiza przesłaniania wykazała, iż zarówno miedzy projektowanymi, istniejącymi jak i hipotecznymi budynkami na sąsiadujących działkach nr [...]wzajemne przesłanianie się budynków nie występuje. Dalej, powołując się na § 60 ust. 3 rozporządzenia MI Wojewoda wyjaśnił, ze wymagany czas nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych, w dniach równonocy, między godziną 7.00 a 17.00 w zabudowie śródmiejskiej powinien wynosić 1,5 godziny. Zgodnie z załączoną szczegółową analizą nasłonecznienia (rysunki nr PB12- PB29) w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych znajdujących się w sąsiednich budynkach na działkach nr [...]oraz w pokojach mieszkalnych w budynku projektowanym czas nasłonecznienia wynosi min. 1,5 h, co spełnia wymagania ww. przepisu. Odnosząc się przy tym do kwestii pominięcia przy dokonywaniu analizy przesłaniania najniżej położonych okien lokalu 1A, Wojewoda wyjaśnił, że wskazany lokal ma charakter usługowy, a przepisy rozporządzenia MI (§ 60) zawierają unormowania wyłącznie w zakresie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej. Ponadto przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami. Odnosząc się zaś do zarzutu braku wyjaśnienia kwestii odprowadzenia wód opadowych z dachu i terenów utwardzonych, organ II instancji wyjaśnił kwestia ta została opisana w punkcie 9 lit. b opisu do projektu architektoniczno- budowlanego, z którego wynika jednoznacznie, że odbywać się to będzie projektowaną doziemną instalacją kanalizacji deszczowej do szczelnego zbiornika małej retencji z ażurową pokrywą i do szczelnych zbiorników na odparowanie z ażurową pokrywą (pojemność obu zbiorników nie przekroczy 10 m3). Szczegółowe zaś rozwiązania zawarte zostaną w projekcie technicznym, który to projekt - jak wyjaśnił organ - nie podlega sprawdzeniu i zatwierdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, lecz jest niezbędny do przedłożenia organowi nadzoru budowlanego przy oddawaniu budynku do użytkowania. Zaprojektowany zbiornik jest zbiornikiem szczelnym i nie powoduje wprowadzania wód opadowych do wód lub do ziemi, w związku z powyższym nie ma wpływu na kształtowanie zasobów wodnych, ani na korzystanie z nich. Odnośnie braku w aktach opinii technicznej, z której można by ustalić poziom wód gruntowych, Wojewoda wyjaśnił, że w projekcie architektoniczno - budowlanym jest informacja o warunkach gruntowo-wodnych: poziom wód gruntowych poniżej poziomu posadowienia, kategoria geotechniczna I, warunki gruntowe proste. Ponadto sam Inwestor w piśmie z 18 kwietnia 2024 r. wyjaśnił, że poziom wód gruntowych ustalono na podstawie dokumentacji badań podłoża gruntowego i opinii geotechnicznej wykonanej przez firmę G. s.c. Na jej podstawie budynek posadowiono powyżej poziomu wód gruntowych, a dokumentacja z badań podłoża gruntowego, zgodnie z rozporządzeniem załączona zostanie do projektu technicznego, który nie podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jako niemający oparcia w materiale dowodowym organ II Instancji uznał również zarzut, iż ściana garażu będzie znajdowała się powyżej poziomu terenu, gdyż jak wynika z dokumentacji projektowej cała kondygnacja podziemna posadowiona zostanie poniżej poziomu terenu. W kwestii natomiast braku możliwości zapewnienia w razie pożaru wody z hydrantów organ wyjaśnił, że lokalizacja hydrantów w projekcie budowlanym wskazana została prawidłowo. Wymagana ilość wody do celów przeciwpożarowych zostanie zapewniona z dwóch hydrantów o średnicy 80 mm, zainstalowanych na miejskiej i wewnętrznej sieci wodociągowej, przy czym najbliższy w odległości 74 m (w ul. [...]) od obiektu mieszkalnego, a kolejny w odległości 105 m (w pasie drogowym ul. [...]) od obiektu. Odnośnie zaś braku zgody właściciela terenu nieruchomości granicznych na przyłączenie mediów tj. przyłącza ciepłowniczego, energetycznego, gazowego i wodnokanalizacyjnego organ wskazał, że przyłącza te objęte są odrębnym opracowaniem. Skargę na powyższą decyzję do tut. Sądu Administracyjnego wniosła A. Z. podnosząc, że Wojewoda Podlaski nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i w sposób nieprawidłowy dokonał oceny zgodności przedłożonego projektu z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno -budowlanymi. W ocenie Skarżącej planowana inwestycja nie spełnia wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b. albowiem jest wątpliwe, czy planowana inwestycja rzeczywiście nie przekracza parametrów wyznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego linii zabudowy, powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Analizując rysunek rzutu garażu podziemnego można bowiem zauważyć, że jedna ze ścian zewnętrznych garażu podziemnego projektowanego budynku, jaka ma powstać od strony działki nr [...]będzie znajdowała się ponad powierzchnią terenu i będzie wykraczać poza nieprzekraczalną linię zabudowy o 4 metry, a projektowany nad garażem taras będzie wychodził o 2,5 m poza maksymalny zakres przewidziany m.p.z.p. Z kolei taras jaki ma powstać nad garażem będzie przechodził poza maksymalny wysięg przewidziany w m.p.z.p. jakieś 2,5 m. W konsekwencji już z tego względu, zdaniem Skarżącej, projektowana inwestycja nie spełnia wymogów zgodności z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Skarżąca zwróciła też uwagę, że zaskarżona decyzja nie zawiera szczegółowych rozwiązań technicznych dotyczących zmiany stosunków wodnych na terenie inwestycyjnym. Fakt, że Inwestor wykona szczelne zbiorniki na wody opadowe nie przesądza jeszcze kwestii spływu tych wód, a zwłaszcza w przypadku zmiany występujących na tym obszarze zmiany spadków terenu. Organy kwestii tej w ogóle nie sprawdziły i arbitralnie przyjęły za prawdziwe twierdzenia Inwestora. Gdyby natomiast uznać, że projektowana inwestycja może wywołać skutek w postaci zmiany przepływu wód opadowych to wówczas do pozwolenia na budowę należałoby dołączyć pozwolenia wodno-prawne. W ocenie Skarżącej organy nie poczyniły też ustaleń czy w lokalu usługowym na pierwszej kondygnacji budynku nr 12 zapewnione jest oświetlenie zgodnie z jego przeznaczeniem i przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny pracy. Jej zdaniem dołączone do przedłożonego projektu analiza nasłonecznienia sporządzona jest w sposób nieprawidłowy, gdyż pomiar powinien zostać wykonany od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego, czyli od poziomu okien lokalu oznaczonego numerem 1A, a znajdującego się w budynku przy ul[...].. Załączona do akt analiza nasłonecznienia wykonana jest natomiast w odniesieniu do okna znajdującego się na poziomie drugim ww. budynku. Jak podkreśliła Skarżąca § 60 rozporządzenia MI stanowi lex specialis odnoszący się do ściśle określonego rodzaju przeznaczenia pomieszczeń i w tego rodzaju pomieszczeniach ma być minimalny czas nasłonecznienia. Końcowo Skarżąca zwróciła uwagę, że nieprawidłowo został oceniony brak przy projekcie budowlanym opinii geotechnicznej oraz kwestia bezpieczeństwa pożarowego - dostępności hydrantów. Skargę na decyzję Wojewody Podlaskiego wniosła też Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." zarzucając jej naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.b. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 września 2021 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej poprzez niezapewnienie warunków ochrony przeciwpożarowej i brak możliwości zapewnienia poboru wody z hydrantów; 2) art. 34 ust. 3 P.b. poprzez brak sporządzenia opinii geotechnicznej oraz charakterystyki ekologicznej jako niezbędnych elementów projektu architektoniczno-budowlanego; 3) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i d) P.b. poprzez ponadnormatywne obciążenie ciągu komunikacyjnego umożliwiającego wjazd na teren inwestycji, a także samych warunków gruntowych oraz niezapewnienie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego oraz zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego nieruchomości sąsiadujących; 4) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) P.b. poprzez brak zabezpieczenia prawidłowej gospodarki wód opadowych i roztopowych w stopniu uniemożliwiającym przedostawanie się wód na nieruchomości sąsiednie; 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kwestii możliwości odprowadzenia wód opadowych z planowanego obiektu oraz miejsca odprowadzenia wód pochodzących z zagłębienia terenu; 6) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kwestii, czy ściana garażu podziemnego zmieści się w liniach zabudowy, która została wyznaczona w odległości 10 m od ściany budynku usytuowanego na działce nr [...]oraz w jaki sposób i w którym miejscu zostanie wykonana ściana oporowa od strony działki o nr [...]i czy jest to ściana usytuowana zgodnie z obowiązującą linią zabudowy; 7) zaniechanie ustalenia ilości obowiązkowych miejsc postojowych przypisanych do planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego objętego przedmiotowa decyzją. Powołując się na powyższe zarzuty Spółdzielnia wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione wyżej zarzuty wskazując dodatkowo, że inwestycja obciąży ponadnormatywnie ciąg komunikacyjny umożliwiający wjazd na teren budowy, a także same warunki gruntowe. Dojazd na plac budowy odbywa się bowiem istniejącymi drogami wewnętrznymi dojazdowymi, które nie zapewnią właściwej drożności dojazdu do projektowanej inwestycji. Organ w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Podlaskiego z dnia 21 sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 25 stycznia 2024 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlany oraz udzieleniu Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, jednym murem oporowym, instalacją kanalizacji deszczowej, uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. gr [...] (obręb Śródmieście) w rejonie ul. [...] w B. Rozważania w powyższym zakresie należy poprzedzić ogólnym wyjaśnieniem, że kontrola sądowa dokonywana jest pod względem zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Przy czym, biorąc pod uwagę zarzuty obu skarg zaakcentować też trzeba, że każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że udzielenie pozwolenia na budowę takiej inwestycji stanowi naruszenie prawa. Dokonując w tym zakresie kontroli Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, a organy zasadnie przyjęły, że w sprawie spełnione zostały przesłanki pozwalające na zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Materialnoprawną podstawę wydanych na gruncie rozpatrywanej sprawy rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682, dalej w skrócie: "P.b."). Jak stanowi zaś art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: (a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, (b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: (a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, (b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: (a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, (b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie zaś spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.). Jak wynika z przytoczonych przepisów decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy, co oznacza że w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 p.b., które następnie zostaną pozytywnie zweryfikowane stosownie do treści art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W ocenie Sądu Wojewoda Podlaski w zaskarżonej decyzji dokonał wnikliwej analizy akt sprawy, prawidłowo ocenił materiał dowodowy, uzupełniony szczegółowo w toku postępowania odwoławczego, i doszedł do słusznego wniosku o konieczności zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze m.p.z.p. części osiedla P. w B. (rejon ul[...].) - etap I, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Białystok Nr V1I1/116/19 z dnia 25 marca 2019r. Teren objęty wnioskowanym zamierzeniem oznaczono w tym planie symbolem 5MW,U linia wydzielenia wewnętrznego - "B" przeznaczonym - zgodnie z § 38 ust. 1 m.z.p.z. - pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Zatem zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym, jednym murem oporowym, instalacją kanalizacji deszczowej, uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu bezspornie wpisuje się w przeznaczenie nadane ww. działce w planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu projektowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest też z pozostałym zapisami obowiązującego na tym terenie planu m.in. w zakresie zachowania: powierzchni zabudowy (wyznaczonej w § 38 ust. 3 pkt 1 lit. a) planu jako maksimum - 55%, a zaprojektowanej na 42,68%); intensywności zabudowy na części terenu wyznaczonej linią wydzielenia wewnętrznego "B" (określonej jako maksimum - 3,2, a zaprojektowanej na poziomie - 1,7 czyli mniej niż maksimum); minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej (określonego w § 38 ust. 3 pkt i lit. c planu na poziomie minimum 10%, a zaprojektowanego - 28,71%); maksymalnej wysokości budynków na części terenu wyznaczonej linią wydzielenia wewnętrznego "B" (§ 38 ust. 3 pkt 1 lit. d planu określa ten parametr na 12 m i takiej też wysokości budynek został zaprojektowany); oraz formy dachu. Projektowana inwestycja, wbrew zarzutom skargi Spółdzielni, spełnia też parametr wymaganej ilości miejsc postojowych. Z regulacji § 24 ust 1 pkt 1 w zw. z § 38 ust. 3 pkt 1 lit. f) planu wynika zasada – 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie. Taki też wymóg spełnia projektowana inwestycja albowiem z opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu wynika bezspornie, że zaprojektowanych jest 13 mieszkań i 13 miejsc parkingowych, w tym jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych. Sąd nie podziela też wątpliwości Skarżącej, jak też Spółdzielni co do prawidłowości wyznaczenia nieprzekraczającej linii zabudowy. Uzasadniając powyższy zarzut Skarżący wskazali, że organ zaniechał wyjaśnienia kwestii, czy ściana garażu podziemnego zmieści się w granicach linii zabudowy, która została wyznaczona w odległości 10 m od ściany budynku usytuowanego na działce o nr ewid. [...], co jest szczególnie istotne w sytuacji, że jedna ze ścian zewnętrznych garażu podziemnego będzie znajdowała się ponad powierzchnią terenu. W kontekście powyższego zarzutu należy po pierwsze zaznaczyć, że twierdzenie jakoby jedna ze ścian garażu miało znajdować się ponad powierzchnią terenu nie ma żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a skarżący nie przedłożyli na tą okoliczność żadnych dokumentów i dowodów, które podważałyby ustalenia zawarte w dokumentacji zagospodarowania terenu. Z dokumentacji projektowej, a dokładnie z rys. nr PZT3 przekroje terenowe PTI i PT2, dołączonego do projektu zagospodarowania terenu, można jednoznacznie zaś wywnioskować, że cała kondygnacja podziemna posadowiona zostanie poniżej poziomu terenu. Także Inwestor w piśmie z dnia 18 kwietnia 2024 r. potwierdził, że kondygnacja podziemna garażowa będzie w całości posadowiona poniżej poziomu terenu. Po drugie, nie ulega wątpliwości że skoro ściany projektowanego garażu znajdują się w całości poniżej poziomu terenu, to nie mogą naruszać parametrów nieprzekraczalnej linii zabudowy przewidzianej zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu albowiem parametry te – jak wyjaśnił organ - dotyczą jedynie kondygnacji nadziemnych. Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 10 m.p.z.p. przez linię zabudowy nieprzekraczalnej należy rozumieć linię, której nie może przekroczyć ściana zewnętrzna budynku w kierunku ulicy, sąsiedniego terenu lub sąsiedniej działki, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1 pkt 5 planu. W tym miejscu wyjaśnić należy, że linia zabudowy jest pojęciem występującym w aktach prawnych z zakresu planowania przestrzennego. Jest to jeden ze wskaźników kształtowania dopuszczalnej na danym terenie zabudowy. Linia zabudowy – w projektowaniu urbanistycznym to linia określająca obszar dopuszczalnego lub wymaganego położenia budynków. Obowiązująca linia zabudowy – to linia wyznaczająca położenie lica ściany frontowej budynków, nieprzekraczalna linia zabudowy to z kolei linia ograniczająca obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 41/99, II SA/Po 87/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lipca 2022r., II SA/Po 287/22, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Linia zabudowy wyznacza zatem maksymalne zbliżenie zabudowy kubaturowej, zlokalizowanej – co istotne - nad powierzchnią gruntu do drogi publicznej (lub działki sąsiedniej) i ma na celu, po pierwsze, zachowanie bezpieczeństwa dla ruchu na tej drodze jak też działce objętej zamierzeniem inwestycyjnym, po drugie zaś, zapewnienie ładu przestrzennego przez wyznaczenie urbanistycznych uwarunkowań w zakresie odległości budynków od drogi publicznej (działki sąsiedniej). Wbrew przekonaniu skarżących, nie ma zatem obowiązku aby nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczyć dla podziemnych części budynku, takich jak podziemny garaż. Części te nie zbliżają zabudowy do granic działki drogowej (działki sąsiedniej), a wyznaczenie takiej linii nie służy celom, dla jakich linia ta jest wyznaczana tj. nie przemawiają za tym względy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz uwarunkowania urbanistyczne. Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, który to pogląd tutejszy Sąd w pełni popiera, wyznaczenie odrębnej nieprzekraczalnej linii zabudowy dla części obiektu budowlanego zlokalizowanego całkowicie pod powierzchnią gruntu, jest nie tylko sprzeczne z celem wyznaczania tego parametru, ale narusza też w sposób nieuprawniony prawa właścicieli gruntów do racjonalnego wykorzystania terenu (tak m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 listopada 2024r. II SA/Kr 1178/24, wyrok NSA z dnia 26 października 2017r. II OSK 2711/15, CBOSA). Dodatkowo, biorąc pod uwagę sygnalizowany przez stronę skarżącą problem z zagęszczeniem ruchu i deficytem miejsc parkingowych na obszarze wokół działki inwestycyjnej, wyznaczanie nieprzekraczalnej linii zabudowy dla części budynku znajdującego się pod poziomem gruntu, a tym samym minimalizowanie powierzchni podziemnych garaży (parkingów) byłoby de facto działaniem nieracjonalnym i ograniczającym powierzchnie terenów zielonych, wobec konieczności zapewnienia wystarczającej i określanej planem miejscowym liczby miejsc parkingowych dla terenów zabudowy wielorodzinnej, które z natury rzeczy są powierzchniami utwardzonymi. Z podanych względów zarzut naruszenia nieprzekraczającej linii zabudowy przez ścianę garażu podziemnego nie zasługiwał na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie, jak trafnie oceniły organy administracji architektoniczno – budowlanej, projekt zagospodarowania terenu jest też zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022r., poz. 1225, dalej: "rozporządzenie MI"). Przede wszystkim nie bezsporne jest projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany został w przepisowych odległościach od granicy działki inwestycyjnej, wynikających z § 12 warunków technicznych, a mianowicie od działki nr [...](należącej do skarżącej Spółdzielni) w odległości 3,0 m ścianą bez okien lub drzwi oraz 4,30 m ścianą z oknami i drzwiami oraz w odległości od działki nr 2242/10 wynoszącej 4,0 m ścianą z oknami i drzwiami. Ponadto, zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu (rys. nr PZT1A) odległość pomiędzy tymi budynkami wynosi 10 m, co spełnia wymagania § 271 ust. 1 warunków technicznych zgodnie z którym odległość między zewnętrznymi ścianami budynków nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, w przypadku budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi - ZL nie powinna być mniejsza niż 8 m. Analizę kolejnych zarzutów podniesionych w głównej mierze przez skarżąca A. Z. należy poprzedzić wyjaśnieniem, że rozstrzygając o pozwoleniu na budowę organ zobligowany ocenić - na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu - czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.) z uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania pomieszczeń określonych w § 13, 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W § 13 tego rozporządzenia zawarty jest wymóg zachowania odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwiających naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, a w konsekwencji wymóg dokonania pomiarów wysokości przesłaniania. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji powinien zawierać dane pozwalające organowi stwierdzić spełnienie powyższego wymogu, a projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. linijki słońca zawarte w § 13 i 57 ww. rozporządzenia, określone zarówno dla projektowanego budynku jak i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. W ocenie Sądu kontrolowane zamierzenie budowlane zostało zaprojektowane zgodnie z wymogami §13 i § 60 ww. rozporządzenia, a dołączonym do dokumentacji projektowanej - analizom przesłaniania i nasłonecznienia zabudowy nie sposób zarzucić nieprawidłowości. W tym miejscu zaakcentować należy, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny jest budynkiem stosunkowo niskim (12 m) w porównaniu do już istniejących budynków na działkach sąsiednich (m.in. budynek skarżącej Spółdzielni na działce nr [...]ma wysokość 26 m), które w znacznym stopniu kształtują kwestie wzajemnego zacieniania, a projektowana inwestycja znajduje się w ścisłej zabudowie śródmiejskiej. W projekcie zagospodarowania terenu, znajdują się sporządzone przez uprawnionego projektanta opracowania graficzne: Analiza przesłaniania (rys. nr: PZT4) wykazujące spełnienie wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych oraz Analizy nasłonecznienia (rys. nr PB12-PB29 projektu architektoniczno-budowlanego) wykazujące spełnienie wymogu zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w mieszkaniach wielopokojowych w projektowanym budynku, jak i w budynkach usytuowanych na działkach sąsiednich. W ocenie Sądu dołączone do projektu analizy obrazują zapewnienie minimalnego czasu nasłonecznienia w pomieszczeniach projektowanego budynku, jak również w pomieszczeniach budynków usytuowanych na działkach sąsiednich (zgodnie z § 60 rozporządzenia MI) oraz wykazują umożliwienie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w projektowanym budynku i budynkach usytuowanych na działkach sąsiednich (zgodnie z § 13 rozporządzenia MI). Rysunki te w sposób szczegółowy przedstawiają, jakie wielkości przyjęto do analizy, godziny w których zapewniono nasłonecznienie oraz wynikające z poszczególnych analiz - wnioski. Ponadto, co też trzeba podkreślić analiza przesłaniania oraz nasłonecznienia została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej. W przedłożonym do zatwierdzenia wraz z wnioskiem projekcie zagospodarowania terenu znajduje się bowiem oświadczenie projektantów potwierdzające, że dokumentacja została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby nie uznać przedłożonych analiz za dowód w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektanta w nich zawarte. Tym bardziej, że skarżąca A. Z. poza ogólnym kwestionowaniem prawidłowości sporządzonych analiz, nie przedstawiła żadnej alternatywnej analizy, mogącej stanowić dowód (art. 75 k.p.a.) uprawniający organ (jak też sąd) do zakwestionowania przyjętych wartości w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania. Zgodzić się trzeba, że obowiązek sporządzenia analizy nasłonecznienia dotyczy przede wszystkim budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, ale wymagany czas nasłonecznienia odnosi się tylko do pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkołach, które powinny mieć zapewnione co najmniej 3 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00. Pokoje mieszkalne powinny mieć zapewnione nasłonecznienie w godzinach 7:00-17:00, tym niemniej w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. W odniesieniu do mieszkań jednopokojowych w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Zgodnie z załączoną szczegółową (uzupełnioną w toku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania) analizą nasłonecznienia (rysunki nr PB12- PB29) w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych znajdujących się w sąsiednich budynkach na działkach nr [...]oraz w pokojach mieszkalnych w budynku projektowanym czas nasłonecznienia wynosi min. 1,5 h, co spełnia wymagania § 60 warunków technicznych. Końcowo stwierdzić też trzeba, że słusznie analiza nie przedstawia nasłonecznienia lokalu (obecnie) usługowego na parterze, skoro nie ma w nim pokoi mieszkalnych. W ocenie Sądu zarzut skarżących braku projektu geotechnicznego jest również zarzutem niezasadnym. W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, zatwierdzeniu podlega projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany (art. 34 ust. 4 P.b.). Elementy konieczne projektu zagospodarowania terenu wymienia art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a elementy projektu architekoniczno – budowlanego przepis art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Z art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d ustawy Prawo budowlane wprost wynika, że ten projekt powinien zawierać opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego. Taki też element znalazł się w zatwierdzonym projekcie architektoniczno – budowlanym. Na stronie 4 części opisowej projektu architektoniczo – budowlanego pod znalazła się opinia geotechniczna oraz informacja o sposobie posadowienia obiektu budowlanego. Wynika z niej, że w poziomie posadowienia projektowanego obiektu należącego do pierwszej kategorii geotechnicznej występują proste warunki gruntowe, stwierdzone po wykonaniu badań podłoża gruntowego przeprowadzonych przez uprawnionego geologa. Inwestor wyjaśnił też (pismo z 18 kwietnia 2024 r.), że poziom wód gruntowych ustalono na podstawie dokumentacji badań podłoża gruntowego i opinii geotechnicznej wykonanej przez firmę G. s.c. Na jej podstawie budynek posadowiono powyżej poziomu wód gruntowych, a dokumentacja z badań podłoża gruntowego, zgodnie z rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego załączona zostanie do projektu technicznego, który nie podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone też zostało, że kwalifikacja geotechniczna obiektu budowlanego nie podlega ocenie pod względem zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi (tak m.in. WSA w Białymstoku w wyrokach o sygn. II SA/Bk 206/19 i II SA/Bk 556/23, CBOSA). Projekt geotechniczny pozostaje poza oceną organów, gdyż nie jest obligatoryjnym elementem zatwierdzanego przy udzielaniu pozwolenia na budowę projektu budowlanego (tak NSA w wyrokach o sygn. II OSK 154/20 i II OSK 2125/17, CBOSA). Nieprawdziwe jest również twierdzenie, że nie została sporządzona charakterystyka ekologiczna przedsięwzięcia. Informacje na ten temat znajdują się bowiem na str.7-9 projektu architektoniczno-budowlanego w punkcie zatytułowanym "Analiza technicznych, środowiskowych i ekonomicznych możliwości realizacji wysoce wydajnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło, w tym zdecentralizowanych systemów dostawy energii ze źródeł odnawialnych". W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut skarżących braku szczegółowych rozwiązań technicznych dotyczących zmiany stosunków wodnych na terenie inwestycyjnym. Jak trafnie wyjaśniono w skarżonej decyzji Inwestor w piśmie z dnia 18 kwietnia 2024 r. wprost oświadczył, że kwestia odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z dachów i terenów utwardzonych oraz ich zagospodarowanie została opisana w punkcie 9 lit. b) opisu do projektu architektoniczno-budowlanego. Zgodnie z powyższym odprowadzenie wód opadowych i roztopowych odbywać się będzie projektowaną doziemną instalacją kanalizacji deszczowej do szczelnego zbiornika małej retencji z ażurową pokrywą i do szczelnych zbiorników na odparowanie z ażurową pokrywą (pojemność obu zbiorników nie przekroczy 10 m3). Zaprojektowany zbiornik jest zbiornikiem szczelnym i nie powoduje wprowadzania wód opadowych do wód lub do ziemi, w związku z powyższym nie ma wpływu na kształtowanie zasobów wodnych, ani na korzystanie z nich. W konsekwencji szczelny zbiornik na wody opadowe nie jest też urządzeniem wodnym w rozumieniu art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawa wodnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087), a jego wykonanie nie wymaga uzyskania zgód wodnoprawnych. Ponadto ze znajdujących się w projekcie zagospodarowania terenu rysunków przekroi terenowych (rys. nr PZT3) wynika, że wody opadowe zostaną zatrzymane na terenie nieruchomości inwestycyjnej, gdyż wzdłuż działek sąsiednich zostały zaprojektowane zagłębienia terenu, zapobiegające odprowadzeniu wód na działki sąsiednie. Bardziej szczegółowe rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych zostaną też zaprezentowane w projekcie technicznym, który - jak słusznie stwierdził Wojewoda - nie podlega sprawdzeniu i zatwierdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, lecz jest niezbędny do przedłożenia organowi nadzoru budowlanego przy oddawaniu budynku do użytkowania (art. 57 ust. 1 pkt 1a P.b.). Uwzględniając zatem fakt, że organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie posiada kompetencji do weryfikacji przyjętych rozwiązań technicznych służących odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych (co potwierdza orzecznictwo w sprawach m.in.: II SA/Bk 206/19, II OSK 1080/13, II SA/Kr 475/18, CBOSA), to rozwiązania zaproponowane i szczegółowo opisane w pkt 9 lit. b) opisu do projektu architektoniczno-budowlanego, należy uznać za wystarczające, a zarzut braku szczegółowych rozwiązań technicznych w tym zakresie za całkowicie bezpodstawny. W kwestii natomiast zarzutu niezapewnienia warunków ochrony przeciwpożarowej i braku możliwości zapewnienia poboru wody z hydrantów, wskazać należy na szczegółowe rozwiązania przewidziane w tym zakresie w projekcie budowlanym, w części opisowej tego projektu oraz dodatkowe wyjaśnienia Inwestora złożone w piśmie z dnia 18 kwietnia 2024 r. Opisując zagadnienie wewnętrznej i zewnętrznej sieci przeciwpożarowej (str. 12 projektu) projektant wskazał, że w budynku garażu zostanie zainstalowany hydrant wewnętrzny 33 z wężem półsztywnym na przewodach o średnicy minimum DN 50 Odległość od najbliższego hydrantu z każdego punktu nie przekracza 40 m przy zastosowaniu hydrantów z wężem o długości 30 m, bądź 30 m przy zastosowaniu hydrantów z wężem o długości 20 m. Wydajność minimalna podczas poboru wody -1,5 dm3/s. Wskazano jednocześnie, że zasilanie sieci wodociągowej przeciwpożarowej, w przypadku niedostatecznych parametrów zasilającej sieci zewnętrznej, powinno być zapewniono z pompowni pożarowej, a wymagania dla pompowni zostaną określone w projekcie wykonawczym na podstawie wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030). Z projektu wynika dodatkowo, że szczegółowe rozwiązania dla instalacji wodociągowych oraz sposób zasilania instalacji zostaną określone w projekcie technicznym uzgodnionym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Powołując się na § 5 ust. 1 ppkt 2 ww. rozporządzenia określono jednocześnie, że wymagana ilość wody do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru dla projektowanego budynku wynosi 20 dm3/s i zostanie ona zapewniona z dwóch hydrantów o średnicy 80 mm, zainstalowanych na miejskiej i wewnętrznej sieci wodociągowej, przy czym najbliższy w odległości 74 m (w ul. [...]) od obiektu mieszkalnego, a kolejny w odległości 105 m (w pasie drogowym ul. [...]) od obiektu. Skarżący zarzucili wprawdzie, że Inwestor przyjął błędne założenia projektowe w zakresie lokalizacji hydrantów tym niemniej wyjaśnić należy, że projekt architektoniczno - budowlany został wykonany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, które ponoszą odpowiedzialność za przyjęte rozwiązania. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mogą badać szczegółowo rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, w tym rozwiązań konstrukcyjnych. Odpowiedzialność projektanta stanowi bowiem gwarancje dla Inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno- budowlane ze szczegółowego badania projektów, poza uprawnieniami zawartymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z tego też względu nie ma podstaw do podważania wskazanych w dokumentacji projektowej - rozwiązań projektowych i ich zgodności z przepisami. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowane jest stanowisko, że skoro projektant pełni samodzielne funkcje techniczne, a jego kwalifikacje potwierdzone są zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b., to ponosi on odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań projektowych z przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej (tak m.in. NSA z 12 stycznia 2023r., II OSK 824/21 oraz WSA w Białymstoku wyroku z dnia 25 maja 2023r., II SA/Bk 171/23, CBOSA). Ponadto, co trzeba też podkreślić, planowana inwestycja po jej zrealizowaniu, aby mogła być użytkowana, będzie musiała uzyskać pozwolenie na użytkowanie. Jednym z warunków uzyskania pozwolenia jest złożenie przez kierownika budowy oświadczenia o zgodności wykonania obiektu budowlanego nie tylko z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę, ale także przepisami. Zgodność projektowanej inwestycji z przepisami (art. 57 ust. 1 pkt 2 lit.a P.b.), to także spełnienie wymogu w zakresie kwestionowanej przez skarżącą Spółdzielnię - ochrony przeciwpożarowej. Z podanych względów Sąd uznał, że zarzuty w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Końcowo odnosząc się do podniesionej przez Spółdzielnię kwestii ponadnormatywnego obciążenia ciągu komunikacyjnego umożliwiającego wjazd na teren inwestycji należy zgodzić się z Wojewodą Podlaskim, że zagadnienie to wykracza poza przedmiot sprawy dotyczącej wydania pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji i nie może być rozpatrywane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jak też sąd kontrolujący wydaną w tym przedmiocie – decyzję. Reasumując powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procesowych. Organy nie tylko zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale także dokonały prawidłowej jego oceny, czemu dały wyraz w sporządzonych uzasadnieniach. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały. Podniesione zarzuty nie mogły zatem skutkować uwzględnieniem skargi. Z kolei niezadowolenie skarżących z wydanego rozstrzygnięcia, jak też subiektywne ich przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, skoro przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa nie wykazała naruszeń prawa. Z podanych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 935 z późn. zm.), o czym orzeczono w sentencji wyroku.