II SA/Bk 631/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi W. S. – Pomoc Drogowa oraz Parking Strzeżony w H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe w sprawie Skarżący W. S. wniósł skargę do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie I –instancyjne Starosty H. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] przyznające mu zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru (w tym także koszty załadunku, rozładunku i holowania) oraz wynagrodzenia za dozór kilku pojazdów. Kwestią sporną w sprawie jest sposób obliczenia wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów, których właścicielem po orzeczeniu sądu cywilnego o jego przepadku, w oparciu o przepis art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym stał się powiat. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę powziął wiadomość, że składowi 7 sędziów NSA przedstawiono do rozstrzygnięcia następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy do ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (wyznaczonej do usuwania pojazdu z drogi) za przechowywanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa, stosuje się przepisy uchwały rady powiatu, o której mowa w art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. , poz. 1137 ze zm)?" – postanowienie NSA z 7 sierpnia 2014 r., I OSK 2971/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu merytoryczna tożsamość zagadnienia prawnego, które wyłoniło się w przedmiotowej sprawie, z zagadnieniem które przedstawiono do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie ww. przepisu. Użyte w tej regulacji pojęcie "zależy" należy rozumieć na podstawie wykładni systemowej i funkcjonalnej art. 15 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 264 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie tylko jako związek formalno - instytucjonalny - tj. polegający na tym, że dane zagadnienie wstępne należy do kognicji innej instytucji i musi być przez nie rozpoznane, aby można było kontynuować dane postępowanie sądowe - ale także jako związek treściowo -instytucjonalny, polegający na tym, że dana instytucja (w tym przypadku - Naczelny Sąd Administracyjny), realizując swoje ustawowe zadania, przedstawia we właściwym trybie (art. 187 § 1 ustawy) rozstrzygnięcie, które ma na celu realizację celów wskazanych przez ustawodawcę (w tym przypadku - usunięcie ryzyko wystąpienia w danym typie spraw rozbieżności interpretacyjnych). Zawieszając w takim przypadku postępowanie sądowe wojewódzki sąd administracyjny postępuje adekwatnie do potrzeby ujednolicania w sposób przewidziany przez art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187 § 1 i art. 264 ustawy praktyki wykładniczej sądownictwa administracyjnego (tak też NSA w postanowieniu z 16 grudnia 2010 r., II FZ 640/10, Lex nr 686741). Stąd na mocy powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji. Zawieszone postępowanie sądowe będzie podlegało podjęciu z momentem podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny.