II SA/Bk 635/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2018 roku, nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: Komendant Wojewódzki) decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: Komendant Miejski) z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], o odmowie wyrównania W. F. uposażenia za okresy przybywania na zwolnieniach lekarskich w dniach 23-29 czerwca 2017 r., 10-16 października 2017 r., 28 listopada 2017 r., 20 grudnia 2017 r. – 7 stycznia 2018 r. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Pismem z dnia 5 lutego 2018 r., uznanym przez WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 131/18, za decyzję, Komendant Miejski odmówił W. F. wyrównania uposażenia do 100% za okresy przebywania na zwolnieniu lekarskim w dniach 23-29 czerwca 2017 r., 10-16 października 2017 r., 28 listopada 2017 r., 20 grudnia 2017 r. – 7 stycznia 2018 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. F.. Komendant Wojewódzki decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu 12 stycznia 2018 r. W. F. złożył do Komendanta Miejskiego raport o wyrównanie uposażenia do 100% za zwolnienia lekarskie, które wg. niego były spowodowane dolegliwościami powstałymi w związku ze służbą (konsekwencja kontuzji odniesionej podczas wypadku, który nastąpił w trakcie pełnienia służby w dniu 16 sierpnia 2015 roku). Zdaniem organ odwoławczego, prawo do 100% uposażenia funkcjonariusz Policji uzyskuje, wg. art. 121b ust. 5 pkt 1 ustawy o Policji, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Zgodnie natomiast z art. 121c ust. 1 tej ustawy, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a profil informacyjny ust. 6 tej ustawy. W związku z tym Komendant Miejski zwrócił się do wnioskodawcy o dostarczenie, w terminie do dnia 7 lutego 2018 r., zaświadczeń potwierdzających, iż przyczyną konkretnej niezdolności do służby jest orzeczony wcześniej wypadek. W odpowiedzi w dn. 26 stycznia 2018 r. wnioskodawca poinformował, że operacja z dnia 14 listopada 2016 r. oraz dolegliwości bólowe mają związek z wypadkiem. Ponadto wskazał on, że nie posiada innych zwolnień lekarskich od już przedstawionych. W ocenie organu zwolnienie lekarskie z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby musi zawierać kod A, natomiast zwolnienia lekarskie dotyczące przedmiotowych okresów nie mają takiego kodu. Ponadto organ wyjaśnił, że wnioskodawca żądał powołania komisji lekarskiej, ale odpowiedziano mu, że zakres kompetencji określony w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.) nie przewiduje orzekania przez komisje, czy zwolnienie przedkładane po przerwie przekraczającej 60 dni po dopuszczeniu do służby, mają związek z wcześniejszym wypadkiem. Zgodnie ze stanowiskiem Centralnej Komisji Lekarskiej, nie powinno się do komisji lekarskiej kierować osób, które przedmiotowy związek mają już ustalony. Dokumentowanie choroby uzasadniającej prawo do 100% uposażenia z powodu kolejnego zwolnienia od zajęć służbowych może nastąpić na podstawie prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej oraz zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego związek niezdolności do służby z orzeczoną wcześniej chorobą, analogicznie – wypadkiem. Skoro skarżący nie przedstawił dodatkowej dokumentacji, to rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe. Organ odniósł się także do zarzutów z odwołania i wyjaśnił, że są one niezasadne. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy. Aby wyrównanie uposażenia było możliwe, okres przebywania na zwolnieniach lekarskich musi być potwierdzony zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym związek zwolnienia lekarskiego z przebytym wypadkiem w służbie w 2015 r. W karcie ambulatoryjnej od lekarza medycyny rodzinnej nie ma zapisu, że zwolnienia lekarskie W. F. związane są z wypadkiem w służbie z 2015 r. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł W. F., w której wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., w całości, 2) uznanie wniosków skarżącego zawartych w pismach z dnia 12 stycznia 2018 r. oraz 26 stycznia 2018 r. i wyrównanie uposażenia do 100% za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w dniach 23-29 czerwca 201 r., 10-16 października 2017 r., 28 listopada 2017 r. i 20 grudnia 2017 r. – 7 stycznia 2018 r., wraz z ustawowymi odsetkami, liczonymi od dnia wpłynięcia wniosku, 3) uznania w/w zwolnień jako mające związek ze służbą, 4) dokonanie kontroli bezczynności i przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy odwołanie, 5) dokonanie kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego, którego dotyczy odwołanie, 6) wyjaśnienie przyczyn braku pouczenia o przysługujących prawach w pismach kierowanych do skarżącego z Komendy Miejskiej Policji w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. i [...] lutego 2018 r., 7) wyjaśnienie przyczyn zastosowania w postępowaniu niewłaściwych przepisów prawa,, nie mających zastosowania do funkcjonariuszy policji, 8) ustalenia osób winnych za powstałe nieprawidłowości, bezczynność, przewlekłość i ukarania dyscyplinarnego osób winnych niewłaściwego załatwienia sprawy, 9) ustalenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 10) podjęcie środków zapobiegających podobnym nieprawidłowościom w przyszłości, 11) ukarania osób winnych nie załatwienia sprawy, 12) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśnił, że wypadek na służbie został stwierdzony wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt [...] oraz w prawomocnym orzeczeniu Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...]. Komendant Miejski w odpowiedzi wytworzył pisma wymijające, wobec czego w dniu 26 stycznia 2018 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego o skierowanie na komisją lekarską, gdyż to właśnie komisja lekarska jest władna do analizy dokumentów medycznych i wydania orzeczenia w sprawie tego typu. Ustawy wskazują w sposób nie budzący wątpliwości, że aby stwierdzić związek choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby musi tego dokonać komisja lekarska a nie Komendant. Tym bardziej, że związek zwolnień lekarskich i leczenia z operacją będącą wynikiem kontuzji na służbie, został wykazany przez lekarza w dokumentacji lekarskiej, załączonej do wniosku. Oczekiwania organu, co do przedstawiania zaświadczeń lekarskich nie wynikających z jakichkolwiek przepisów był nieuzasadniony. Ponadto informacje, których oczekiwał organ zostały mu dostarczone, a dalsze naciskanie na dostarczanie już posiadanych informacji w żaden sposób nie odnajdują uzasadnienia logicznego i prawnego. Dalej skarżący wskazał, że niewłaściwa jest przyjęta przez organy podstawa prawna rozstrzygnięcia w oparciu o art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz na wydruk zaświadczenia, o którym mowa art. 55a ust. 6 tej ustawy. W tych przepisach jest mowa o zaświadczeniach lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, jakie rubryki i inne cechy muszą posiadać. Wszystko natomiast wyjaśnia przepis art. art. 54 ust. 1 tej ustawy. Tymczasem obaj Komendanci odnoszą się do jakiegoś nieopisanego przepisami prawa zaświadczenia i od niego uzależniają rozpatrzenie sprawy. Powoływanie się na powyższe przepisy jest nieuprawnione i niemożliwe do zrealizowania, gdyż żaden lekarz nie wiedział o co Komendantowi chodzi i nie był w stanie sprostać takiemu żądaniu. Wzór zaświadczenia wynikającego z powyższych przepisów jest ściśle określony i nie ma na nim rubryk, w których można by zawierać informacje, których oczekiwali Komendanci. Natomiast dostarczone zaświadczenia lekarskie były kontynuacją leczenia wcześniej przeprowadzonego i nie mogły zawierać na sobie kodów, których oczekiwał organ, natomiast lekarz je wystawiający w dokumentacji medycznej wskazał na ich związek z operacją, która była wynikiem wypadku w służbie. Ponadto zdaniem skarżącego, organ nie respektował zaleceń medycznych dotyczących jego kontuzjowanej nogi i przydzielał mu obowiązki obciążające operowany staw kolanowy, co kilkukrotnie doprowadzało w 2017 r. do przeciążenia stawu kolanowego i konieczności nagłych wizyt u lekarza pierwszego kontaktu, który zalecał odciążenie nogi, co wiązało się ze zwolnieniami lekarskimi. Na nagłe wizyty u ortopedy skarżący nie mógł sobie pozwolić, bo kolejki do ortopedy, który operował staw kolanowy, są na około pół roku do przodu. Jak widać sytuacja, której dotyczy sprawa, nie ma nic wspólnego z kontynuacją leczenia, a jest oddzielną dolegliwością, wynikłą już po zakończeniu leczenia związanego z operacją nogi, a mającą związek z kontuzją na służbie i przebytą operacją i będącą skutkiem kontrowersyjnego postępowania bezpośrednich przełożonych skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Komendanta Miejskiego z dnia [...] lutego 2018 r., nr[...] , o odmowie wyrównania W. F. uposażenia za okresy przybywania na zwolnieniach lekarskich w dniach 23-29 czerwca 2017 r., 10-16 października 2017 r., 28 listopada 2017 r. i 20 grudnia 2017 r. – 7 stycznia 2018 r. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.). Zgodnie z art. 121b ust. 1 ustawy o Policji, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Natomiast z ust. 5 pkt 1 tego przepisu wynika, że jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Z kolei art. 121c ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy (dalej: ustawa o świadczeniach). Z art. 55 ust. 1 ustawy o świadczeniach wynika, że zaświadczenie lekarskie jest wystawiane zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w formie dokumentu elektronicznego podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo z wykorzystaniem sposobu potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych dostępnego w systemie teleinformatycznym udostępnionym bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Z kolei w art. 55a ust. 7 ustawy o świadczeniach uregulowano, że w przypadku gdy wystawienie zaświadczenia lekarskiego w formie dokumentu elektronicznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, nie jest możliwe, w szczególności w przypadku braku możliwości dostępu do Internetu lub braku możliwości podpisania zaświadczenia lekarskiego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo z wykorzystaniem sposobu potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych dostępnego w systemie teleinformatycznym udostępnionym bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wystawiający zaświadczenie lekarskie w dniu badania przekazuje ubezpieczonemu zaświadczenie lekarskie wystawione na formularzu zaświadczenia lekarskiego wydrukowanym z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, zawierające dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10, opatrzone jego podpisem i pieczątką. Dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 2, 3 i 10, oraz dane i informacje dotyczące daty urodzenia członka rodziny i stopnia jego pokrewieństwa lub powinowactwa z ubezpieczonym, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 8, wystawiający zaświadczenie lekarskie uzyskuje od ubezpieczonego. Przywołany zaś art. 55 ust. 3 pkt 2, 3 i 10 wspomnianej ustawy stanowi, że zaświadczenie lekarskie zawiera dane ubezpieczonego: pierwsze imię, nazwisko, numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, zwany dalej "numerem PESEL", albo serię i numer paszportu i datę urodzenia, jeżeli nie nadano numeru PESEL, oraz adres miejsca pobytu ubezpieczonego w czasie trwania niezdolności do pracy (pkt 2); dane płatnika składek: numer identyfikacji podatkowej, zwany dalej "NIP", lub numer PESEL albo serię i numer paszportu, jeżeli nie ma obowiązku posługiwania się NIP i nie nadano numeru PESEL, oraz rodzaj identyfikatora płatnika składek (pkt 3); oznaczenie instytucji, w której ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczenia (pkt 10). Art. 55a ust. 6 ustawy o świadczeniach stanowi zaś, że na żądanie ubezpieczonego oraz w przypadku gdy z informacji udostępnionych na profilu informacyjnym wystawiającego zaświadczenie lekarskie wynika, że płatnik składek nie posiada profilu informacyjnego płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1, wystawiający zaświadczenie lekarskie przekazuje ubezpieczonemu wydruk wystawionego zaświadczenia lekarskiego z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, zawierający dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10, opatrzony jego podpisem i pieczątką. W tym miejscu podkreślenia jeszcze tylko wymaga, że organ odwoławczy powołał się na art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym w zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość zgodnie z art. 7 pkt 2, art. 8, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 16 podaje się z zastosowaniem następujących kodów literowych: kod A - oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż naruszono art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podziela natomiast zarzutów skargi odnośnie przywołanej przez organ odwoławczy podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ma rację ten organ, że zgodnie z art. 121c ust. 1 ustawy o Policji, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami. Nie może być bowiem co do zasady tak, że w każdej sytuacji złożenia przez policjanta zwolnienia lekarskiego zachodziłaby potrzeba kierowania go do komisji lekarskiej celem oceny, czy przedmiotowe zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Trafnie też organ stwierdził, że zastosowanie w sprawie ma przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach, z którego wynika, że zwolnienie lekarskie zawiera kody literowe, pośród których jest kod A, który oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą. To na podstawie tego kodu organ ocenia, czy zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, a zatem, czy przysługuje mu za ten okres 80% czy też 100% uposażenia. W stanie faktycznym niniejszej sprawy z przedłożonych przez skarżącego zwolnień lekarskich (k. 31-35 akt adm.) wynika, że wystawiający je lekarze nie zaznaczyli na nich kodu A. Powyższe oznacza, że opierając się tylko na podstawie złożonych zwolnień organy nie mogły przyjąć, że skarżący spełnił warunki do otrzymania w okresach tych zwolnień lekarskich, 100 % uposażenia. Nie oznacza to jednak, że działania organów były prawidłowe. Przede wszystkim, jak już przesądzono w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 131/18, rozstrzygnięcie w zakresie tego uposażenia winno przybrać postać zaskarżalnej decyzji, czego organ I instancji nie chciał uczynić. Ponadto podkreślenia wymaga, że organy niezasadnie wzywały skarżącego do przedłożenia "stosownych zwolnień lekarskich", gdyż takowe zostały złożone i skarżący nie mógł za te same okresy otrzymać innych zwolnień. W grę natomiast wchodziła prawidłowość oceny i ewentualna weryfikacja przedłożonych zwolnień. Zauważenia wymaga, że z art. 121e ust. 1 ustawy o Policji wynika, że prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli. Kontrolę, zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego przepisu, przeprowadzają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący od samego początku twierdził, że okresy przebywania na przedłożonych zwolnieniach lekarskich były związane z wypadkiem z 2015 r., gdzie zdarzenie to zostało uznane za wypadek dopiero przez Sąd Rejonowy w B. z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt [...]. W istocie więc skarżący nie zgadzał się z oceną przyczyny przebywania na przedmiotowych zwolnieniach lekarskich przyjętych przez lekarzy wystawiających te zwolnienia i w tym celu wniósł o skierowanie go na badania do komisji lekarskiej. Zdaniem Sądu żądania tego nie można było potraktować jako żądania na gruncie art. 40 ust. 1 ustawy o Policji, z którego wynika, że policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z urzędu lub na jego wniosek, gdyż inny jest cel takiego skierowania niż zaistniały w niniejszym stanie faktycznym. W sprawie niniejszej nie chodziło o skierowanie skarżącego do komisji lekarskiej tylko zbadanie przez komisję lekarską prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Nie można bowiem tracić z pola widzenia art. 121e ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, w którym przewidziano możliwość kontroli przez komisje lekarskie w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Przy czym w ocenie Sądu przyjąć trzeba, że kontrola taka może być zainicjowana przez organ zarówno z urzędu jak i na wniosek policjanta. Przeciwna interpretacja wskazanego przepisu, dająca takie uprawnieninie tylko organowi z urzędu, oznaczałaby, że policjant byłby pozbawiony jakiejkolwiek możliwości podważenia stanowiska lekarza wyrażonego w zwolnieniu lekarskim. W sprawie niniejszej organy kwestii tej w ogóle nie rozważyły, czym uniemożliwiły skarżącemu wykazania, że przedmiotowe zwolnienia lekarskie obejmowały okresy, w których był on zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. To zaś mogło się przełożyć bezpośrednio na trafność podjętych przez nie rozstrzygnięć. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Jednocześnie Sąd stwierdza, że niniejszy wyrok sądowy dotyczy decyzji organów z daty ich wydania, a zatem brak jest podstaw do wypowiadania się przez Sąd odnośnie kwestii, jaki skutek dla ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego będzie miał fakt, iż skarżący nie jest już obecnie funkcjonariuszem Policji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.