II SA/Bk 638/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze sprzeciwu Gminy B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej przywrócenia stanu poprzedniego oraz nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oddala sprzeciw Sprzeciw został wywiedziony na tle następujących okoliczności. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...], Burmistrza Miasta B. odmówił przywrócenia stanu poprzedniego wody na gruncie oraz wykonania przez Gminę Wiejską B. urządzeń zapobiegających szkodom w sprawie naruszenia stanu wody na działce nr [...], położonej w obrębie wsi P., gmina B.. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ l instancji stwierdził, że gmina wiejska B. wykonując czynności konserwacyjne drogi nr [...] nie doprowadziła do zmiany stanu wód na gruncie oddziałującej szkodliwie na grunty sąsiednie, zaś jako przyczynę powstawania zastoisk wodnych na ww. działce wskazano niekorzystne warunki glebowe i podmokły charakter nieruchomości oraz nieprawidłowo prowadzenie prac polowych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. Ż., który zarzucił, że organ l instancji w sposób wadliwy, powierzchowny i dowolny przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i nie przeprowadził oględzin w porze mokrej, jak też wadliwie ocenił wpływ przebudowy drogi na stosunki wodne na jego działce. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając m.in. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej: "k.p.a."), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że organ l instancji wskazał wadliwą podstawę prawną zaskarżonej decyzji tj. art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, podczas gdy, stosownie do treści art. 545 ust. 4 tej ustawy zobowiązany był stosować przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Następnie Kolegium wskazując na treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwróciło uwagę, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku o sygn. akt II SA/Bk 1187/14, który to wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r. o sygn. akt II OSK 1260/15, nakazał między innymi przeprowadzić oględziny nieruchomości w czasie lub tuż po opadach deszczu lub roztopach, a najlepiej w porze mokrej i z udziałem stron postępowania. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nakazał, na podstawie art. 89 § 2 K.p.a., przeprowadzenie rozprawy. Kolegium stwierdziło, że organ l instancji nie wywiązał się z nałożonych powołanymi wyżej wyrokami obowiązków, co sprawia, że nie ma innej możliwości jak uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego -właściciel gruntu, co do zasady, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Stosownie do treści art. 29 ust. 3 ustawy, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Zdaniem Kolegium, zgromadzone w sprawie dowody nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy zostały spełnione wskazane w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy przesłanki dające podstawę do nałożenia, bądź też nie, przewidzianych w ust. 3 cytowanego przepisu obowiązków. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., jak również art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Naruszenie przepisów postępowania miało zaś w ocenie Kolegium wpływ na niewyjaśnienie zakresu sprawy mającego istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Z decyzją organu odwoławczego nie zgodziła się wiejska Gmina B.. Działający w jej imieniu pełnomocnik, w sprzeciwie wywiedzionym do tut. Sądu, zarzucił naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 134 K.p.a., poprzez uchylenie decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] stycznia 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pomimo tego, że odwołanie K. Ż. od tej decyzji zostało wniesione po terminie i nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wskazując na powyższe autor sprzeciwu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik wskazał, że Burmistrz Miasta B., przekazując do Kolegium odwołanie K. Ż. od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., podniósł, że odwołanie zostało wniesione po upływie przewidzianego prawem terminu. Pomimo tego, organ II instancji nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń, w tym również prowadzących do odmiennych ustaleń odnośnie przekroczenia terminu do wniesienie odwołania i rozpoznał merytorycznie odwołanie, skutkiem czego uchylił oskarżoną decyzję Burmistrza i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Tym samym organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 K.p.a., gdyż w sprawie zachodziły uzasadnione podstawy do ustalenia, że odwołanie K. Ż. zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru zaskarżonej przez K. Ż. decyzji, z którego wynika, że została ona jemu dostarczona przez operatora pocztowego w dniu [...] lutego 2019 r. Na potwierdzeniu doręczenia K. Ż. decyzji Burmistrza widnieje zarówno numer przesyłki listowej jak też pieczęć (datownik) operatora pocztowego za pośrednictwem którego pismo zostało dostarczone. Termin odwołania upływał zatem w dniu [...] lutego 2019 r. Odwołanie K. Ż., będące przedmiotem rozpoznania przez SKO w B. w niniejszej sprawie, wypłynęło do Urzędu Miasta B. w dniu [...] lutego 2019 r., a zatem po upływie ustawowego terminu. Potwierdzeniem tego jest data wpływu (pieczęć) Urzędu Miasta B., widniejąca na kopercie zawierającej odwołanie. Na kopercie tej znajduje się również naklejony nr przesyłki pocztowej, jednakże brak jest datownika (pieczęci) placówki nadawczej oraz placówki odbiorczej operatora pocztowego, za pośrednictwem którego przesyłka ta została nadana. Z załączonego do sprzeciwu wydruku Poczty Polskiej zatytułowanego Śledzenie przesyłek - Tracking wynika, że przesyła została nadana w dniu [...] lutego 2019 r. w Urzędzie Pocztowym B. przy ul. [...], awizowana do obioru w Urzędzie Pocztowym B. l w dniu [...] lutego 2019 r. o godz. 07:53, jak też faktycznie odebrana w tym Urzędzie w dniu [...] lutego 2019 r. o godz. 08:08. Wnoszący sprzeciw twierdzi, że skoro: na kopercie, w której było przesłane odwołanie nie widnieje jakikolwiek datownik (pieczęć) Poczty Polskiej lub innego operatora pocztowego o którym mowa w art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., potwierdzającego przesłanie tego odwołania za pośrednictwem tego operatora; brak jest w zebranym materiale dowodowym innego potwierdzenia nadania listem poleconym przez K. Ż. swego odwołania w dniu [...] lutego 2019 r.; brak jest danych nadawcy i odbiorcy przesyłki w wydruku Śledzenie przesyłek - TrackIng, dotyczącym przesyłki – to należy przyjąć, że numer przesyłki pocztowej, istniejący na kopercie w której zostało przesłane odwołanie K. Ż., nie stanowi wiarygodnego dowodu że dotyczy on przesyłki - listu poleconego, nadanego w dniu [...] lutego 2019 r. w B., za pośrednictwem Poczty Polskiej, będącej wyznaczonym operatorem pocztowym, o którym mowa w art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., przez K. Ż., adresowanego do Urzędu Miasta B. i zawierającego jego odwołanie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem pełnomocnika należy wobec tego przyjąć, że brak było podstaw do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzji uchylającej zaskarżoną przez K. Ż. decyzję Burmistrza Miasta P., gdyż jego odwołanie od tej decyzji zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., czyli tzw. decyzja kasacyjna. W aktualnym stanie prawnym decyzja taka podlega zaskarżeniu wyłącznie sprzeciwem, a nie skargą, zaś zasady rozpoznawania sprzeciwów od decyzji kasacyjnych zostały uregulowane w rozdziale 3a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z art. 64e P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie do treści art. 151a § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Powyższe potwierdza orzecznictwo, w którym akcentuje się, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Ocena sądu powinna zatem sprowadzać się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu pierwszej instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 K.p.a. Kontrolując taką decyzję sąd nie ma podstaw do wyrażania oceny prawnej w zakresie szerszym niż odnoszącym się do przesłanek określonych w art. 138 § 2 K.p.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 993/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wnoszący sprzeciw w przedmiotowej sprawie stawia jedynie zarzuty związane z bezpodstawnym rozpatrzeniem odwołania, które jak utrzymuje zostało wniesione po upływie ustawowego terminu i w tym upatruje naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych rzeczywiście wynika, że na kopercie, w której został nadesłany środek odwoławczy brak jest pieczęci placówki pocztowej wraz z datownikiem. Znajduje się na niej jedynie znaczek pocztowy oraz numer nadawczy przesyłki. Nie ulega również wątpliwości, że do organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji odwołanie wpłynęło już po upływie terminu na jego złożenie, o czym organ ten poinformował Kolegium przesyłając akta wraz z odwołaniem. Mimo tego Kolegium rozparzyło ów środek zaskarżenia i jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji kasacyjnej nie odniosło się w jakikolwiek sposób do powyższych okoliczności. Zdaniem Sądu brak jest jednak podstaw do czynienia z tego zarzutu, bowiem zgromadzone dowody, w tym przede wszystkim te dołączone do skargi wskazują, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Odmienna ich ocena zaprezentowana przez pełnomocnika wiejskiej Gminy B. nie zasługuje na uwzględnienie. Wydruk z tzw. systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej jednoznacznie wskazuje, że przesyłka o numerze takim jak znajdujący się na kopercie, w której znajdowało się odwołanie, została nadana w Urzędzie Pocztowym B. w dniu [...] lutego 2019 r. Zdaniem Sądu numer przesyłki pocztowej, znajdujący się na kopercie, w której zostało przesłane odwołanie, stanowi wbrew twierdzeniom pełnomocnika wiarygodny dowód, że dotyczy on przesyłki nadanej w tym właśnie dniu. Nie jest przy tym kwestionowane, że w kopercie, o której mowa znajdowało się odwołanie. Zauważenia także wymaga, że na kopercie tej widnieją zarówno dane adresata – organu I instancji oraz nadawcy – K. Ż.. Brak danych nadawcy i odbiorcy przesyłki w wydruku Śledzenie przesyłek – Tracking nie dyskwalifikuje zatem takiego wydruku jako wiarygodnego dowodu potwierdzającego historię przesyłki (datę jej nadania i doręczenia). Podkreślić przy tym trzeba, że z wydruku śledzenia przesyłek wynika, że przesyłka o przedmiotowym numerze została doręczona adresatowi w dniu [...] lutego 2019 r., czyli w tym dniu kiedy zadekretowano wpływ odwołania do organu I instancji. Brak na kopercie pieczęci z datownikiem nie wyklucza ustalenia kiedy i gdzie przesyłka została nadana. Pomocne w zweryfikowaniu takich okoliczności są jak najbardziej wydruki systemu śledzenia przesyłek operatora pocztowego, zwłaszcza w takim przypadku jak rozpatrywany, kiedy na kopercie znajduje się określony numer nadawczy. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Kolegium zatem prawidłowo przystąpiło do jego rozpatrzenia. Pomimo braku innych zarzutów, zwłaszcza takich, które kwestionowałyby zasadność wydania decyzji kasacyjnej jako naruszającej przepisy postępowania, Sąd powinien rozpoznać sprzeciw spełniający wymagania zawarte w art. 64b § 1 i 2 oraz art. 64c § 1 i 2 P.p.s.a. Jak już wyżej podkreślono sądowa kontrola uruchomiona sprzeciwem ogranicza się do zbadania istnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej i analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a. W rozpatrywanym przypadku Sąd nie znajduje podstaw do uznania, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W związku z tym, że postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ drugiej instancji zasadnie uchylił decyzję do ponownego rozpatrzenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyrokach sądowych wydanych w tej sprawie. W wyroku z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1187/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wskazując na przepisy art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne stwierdził, że statuują administracyjny tryb orzekania o przywróceniu stanu poprzedniego lub wykonaniu urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich wskutek dokonanej przez właściciela gruntów zmiany stanu wodnego. Przesłanką wydania nakazu jest stwierdzenie, że doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie wskutek działań właściciela tych gruntów oraz, że zmiana stosunków wodnych szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Zmiana stosunków wodnych wiąże się z konkretnym działaniem właściciela gruntów ingerującym w ukształtowany w terenie system zasobów wodnych. Szkodliwe zaś oddziaływanie zmiany stosunków wodnych na grunty sąsiednie to proces długotrwały, wymagający obserwacji, niejednokrotnie nie dający się stwierdzić w czasie jednorazowych, sporadycznych oględzin. Między zmianą stosunków wodnych na gruncie a szkodliwym jej wpływem na grunty sąsiednie winien zachodzić adekwatny (typowy, przeciętny) związek przyczynowy. Sąd wojewódzki dopatrzył się naruszenia przez organy m.in. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. i uchylił pierwotnie wydane w tej sprawie decyzje w przedmiocie odmowy przywrócenia stanu poprzedniego oraz nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom powstałym w wyniku naruszenia stanu wody na gruncie. Rozpatrując skargę kasacyjną od tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1260/15 podkreślił, że podstawowy sporny problem, który wystąpił w sprawie wymaga odpowiedzi na pytanie: czy remont drogi gminnej naruszył stan wód na działce nr geod. [...] w ten sposób, że nastąpiło zwiększenie ilości jej napływu skutkujące zmianą naturalnego kierunku odpływu tej wody powierzchniowej z działki nr geod [...]. Z ustaleń zawartej w aktach sprawy opinii biegłego wynika, że to nie nastąpiło. Jednak nawet opinia biegłego podlega swobodnej ocenie dowodów w zakresie weryfikacji jej ustaleń faktycznych i sformułowanych wniosków zgodnie z dyspozycją art. 80 k.p.a., a więc na podstawie oceny zebranego całego materiału dowodowego czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona, a także w związku z dyspozycją art. 81 k.p.a. Dotyczy to m.in. możliwości udziału skarżącego w oględzinach przeprowadzonych przez organ, jak i oczywiście przez biegłego oraz oceny ustaleń faktycznych podnoszonych przez skarżącego. Oddalając skargę kasacyjną Gminy B. NSA wskazał, że biorąc pod uwagę sprzeczne ustalenia faktyczne ustalone przez właściwe organy z dowodami, które przedstawił skarżący, a w szczególności odnośnie ustaleń opinii biegłego, konieczne będzie przeprowadzenie w tej sprawie rozprawy na podstawie art. 89 § 2 k.p.a. Jest to niezbędne, ponieważ zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron jak i jest to potrzebne do wyjaśnienia tej sprawy przy udziale biegłego, udziale świadków oraz konfrontacji całego zebranego materiału dowodowego także zgodnie z dyspozycją art. 80 k.p.a. Ma to na celu jednoznaczne ustalenie czy z powodu robót naprawczych przedmiotowej drogi gminnej nastąpiło naruszenie stanu wody na działce nr geod. [...]. Dotyczy to w szczególności oceny całej opinii z [...] lipca 2014 r. opracowanej przez biegłego W. Ż., a więc łącznie z załącznikami, a także opisami mapy zasadniczej oraz oczywiście protokołów z oględzin działki nr geod. [...] jak i wszelkich dowodów dostarczonych przez skarżącego, tj. K. Ż.. Jest to bowiem niezbędne dla wyczerpującej i właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów w celu prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i w rezultacie należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego osnowy decyzji. Dotyczy to bowiem konieczności ewentualnego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa wodnego w zakresie przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie lub realizacji urządzeń zapobiegających szkodom. Ponadto – jak wskazał NSA - zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny są wiążące dla właściwego organu I instancji ponownie orzekającego w tej sprawie i zastępują w tym zakresie ocenę prawną sformułowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Akta sprawy wskazują, że wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. organ I instancji nie zastosował się do obowiązków wynikających z zaleceń i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w przywołanych wyrokach sądowych. Autor nowej opinii dotyczącej ustalenia, czy w wyniku dokonanych robót naprawczych drogi gminnej doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, trzykrotnie przeprowadził oględziny na gruncie, w tym dwukrotnie w obecności właściciela działki nr [...]. Oględziny te miały miejsce jedynie w październiku. Tymczasem WSA w Białymstoku w przywołanym wyroku stwierdził, że szkodliwe oddziaływanie zmiany stosunków wodnych na grunty sąsiednie to proces długotrwały, wymagający obserwacji, niejednokrotnie nie dający się stwierdzić w czasie jednorazowych, sporadycznych oględzin. Dodatkowo nie ulega wątpliwości, że nie uczyniono zadość wytycznym zawartym w wyroku NSA, który wprost nakazał przeprowadzenie w tej sprawie rozprawy na podstawie art. 89 § 2 K.p.a. Wobec powyższego Kolegium zasadnie przyjęło, że organ I instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a zakres materiału dowodowego koniecznego do uzupełnienie wymagał uchylenia decyzji Burmistrza i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie tej organ odwoławczy w pełni zasadnie zastosował art. 138 § 2 K.p.a. i wniosek sprzeciwu o uchylenie w całości decyzji Kolegium nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 P.p.s.a.