II SA/Bk 646/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory oddala skargę. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Wnioskiem z dnia 9.06.2010 r. M. i K. M. wystąpili do Wójta Gminy P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wraz z infrastrukturą o obsadzie 140 DJP, na działce oznaczonej nr geod. 196/1, położonej w obrębie wsi P., gmina P. Po otrzymaniu uzgodnień decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację dla przedsięwzięcia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...].11.2010 r. odmówił zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Powodem odmowy były protesty społeczne. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].01.2011 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że z przepisów ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma charakteru uznaniowego, a związany charakter wprowadza zasadę, że odmowa zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych przepisem prawa. Ponownie rozpatrując sprawę Wójt Gminy P. odmówił wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, gdyż mimo wezwania, wnioskodawca nie uzupełnił wniosku o mapę z lokalizacją inwestycji i oddziaływaniem na działki sąsiednie. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].11.2011 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, ze względu na fakt, iż przeprowadzone postępowanie i decyzja rażąco naruszają prawo. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...].02.2012 r. nr [...] odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wraz z infrastrukturą o obsadzie 140 DJP, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej w obrębie wsi P., gmina P. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał na brak możliwości pozytywnego załatwienia sprawy z uwagi na interes społeczny mieszkańców gminy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. i K. M. wskazując na uchybienia proceduralne, dotyczące nieuwzględniania zaleceń Kolegium, oraz zobowiązania ich do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko o informacje nieistotne w sprawie, jak i merytoryczne, dotyczące uchybienia w zakresie art. 71 ust. 2 i 80 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podnosząc, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej, wnieśli o wydanie decyzji merytorycznej i udzielenie zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wraz z infrastrukturą o obsadzie 140 DJP. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].06.2012 r. nr [...] w punkcie 1) uchyliło zaskarżoną decyzją w całości, zaś w punkcie 2) ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wraz z infrastrukturą o obsadzie 140 DJP, realizowanego na działce o nr geod. [...], położonej we wsi P., jednocześnie określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wskazało także na działania jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Kolegium nie nałożyło natomiast obowiązku przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oraz obowiązku przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz.1227 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie przedsięwzięcie nie wymagało obligatoryjnego raportu oceny oddziaływania na środowisko, co zostało ustalone postanowieniem Wójta Gminy P. Organ odwoławczy zaznaczył, że odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia może nastąpić tylko w przypadku: (1) niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeśli został on uchwalony i obowiązuje - art. 80 ust. 2 ustawy, (2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, przez właściwe organy ochrony środowiska w trybie art. 77 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 106 k.p.a. - art. 80 ust. 1 pkt 1, ustawy i art. 106 k.p.a., (3) gdy z postępowania w sprawie oceny oddziaływania wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany, a wnioskodawca nie zgadza się na wskazany przez organ, wariant dopuszczony do realizacji - art. 81 ust. 1 ustawy. (4) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, (5) możliwa jest też odmowa w przypadku zakazów wynikających z przepisów szczególnych. Zdaniem Kolegium dbałość o interes społeczny mieszkańców wsi, kwestia sprzeciwu mieszkańców, samo twierdzenie o negatywnym oddziaływaniu inwestycji na środowisko, czy też na nieruchomości osób trzecich, a także okoliczność braków, czy też małoistotnych dla sprawy błędów formalnych w raporcie, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że ze zgromadzonych w aktach sprawy- raportu oraz postanowień uzgadniających (postanowienie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. z dnia [...].10.2010 r. nr [...] oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...].10.2010 r. nr [...]) wynika, że w wyniku realizacji inwestycji (budowa obory o obsadzie 140 DJP, budowa zbiornika na gnojownicę o pojemności 1050m3, wykorzystanie istniejących budynków, w których dotychczas prowadzona była hodowla bydła o obsadzie 80 DJP jako budynki gospodarcze) oddziaływanie analizowanego obiektu na tereny sąsiednie nie będzie występowało. Kolegium wskazało, że źródłem hałasu będzie obsada zwierzęca w samym obiekcie hodowlanym. Projektowana obora nie będzie odczuwalnym źródłem emisji hałasu do otoczenia. Wartości stężeń krótkookresowych i średniorocznych zanieczyszczeń emisyjnych, powstających w trakcie hodowli zwierząt będą znacznie niższe od obowiązujących wartości stężeń i nie spowodują odczuwalnego pogorszenia lokalnych warunków aerosanitarnych, nie zostaną więc przekroczone dopuszczalne normy emisji poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Oddziaływanie zaś na powierzchnię ziemi i glebę w granicach przedmiotowej działki będzie minimalizowane poprzez stosowanie nowoczesnych technik budowlanych i technologii eksploatacji. Emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, powstająca ze spalania paliw pojazdów dostarczających materiały budowlane będzie znikoma i ograniczona do czasu trwania prac budowlanych. Funkcjonowanie gospodarstwa nie będzie też stanowiło zagrożenia dla stacji ujęcia wody oddalonej o 220 m. Powstająca w gospodarstwie gnojowica będzie przechowywana w szczelnych zbiorniku, który stanowi gwarancję zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem. Kolegium podniosło również, że z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, iż planowana inwestycja położona jest poza wszelkimi formami ochrony przyrody wymienionymi w ustawie z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Przedsięwzięcie będzie realizowane w odległości około 360 m od najbliższego obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Dolnego Bugu" (PLB140001) oraz w odległości około 4,8 km od specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 "Ostoja Nadbużańska" (PLH140011). Organ odwoławczy stwierdził zatem, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Ponadto Kolegium nie stwierdziło konieczności przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania, gdyż emisje wynikające z funkcjonowania przedsięwzięcia będą miały charakter lokalny i zamkną się w granicach działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem L. P., reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i całkowite pominięcie przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, 2) art. 81 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie w sprawie i zaniechanie wskazania wnioskodawcy realizacji przedsięwzięcia w miejscu innym niż przez niego proponowane. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że celowym i uzasadnionym w przedmiotowej sprawie byłoby zrealizowanie planowanego przedsięwzięcia w innym wariancie, dotyczącym jej lokalizacji. Jego zdaniem, organ winien wezwać wnioskodawcę do porównania w raporcie wariantu inwestycyjnego (preferowanego) z wariantem lokalizacji obory wraz z infrastrukturą poza zabudową mieszkaniową (najkorzystniejszy dla środowiska), gdzie również Skarżący posiada nieruchomości i jednocześnie nakłonić ww. do zmiany koncepcji i ulokowania przedsięwzięcia poza centrum wsi (według wariantu społecznego). Strona skarżąca zwróciła również uwagę na fakt, że to wójt jest właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem strony skarżącej, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest jedynie organem współdziałającym i jego stanowisko nie może przesądzać o konieczności wydania decyzji w sytuacji, gdy występują przesłanki uzasadniające odmowę wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo Kolegium podniosło, że skoro organ nie wzywał inwestora do wskazania innego wariantu realizacji inwestycji niż proponowany, to nie było też podstaw do wydania decyzji odmownej, w oparciu o art. 81 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora M. i K. M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory o obsadzie 140 DJP wraz z infrastrukturą zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w obrębie wsi P. Do wniosku inwestor dołączył: kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię wyrysu i wypisu z ewidencji gruntów, a następnie raport o oddziaływaniu na środowisko. Procedura oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia uregulowana jest w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) powoływanej dalej jako: ustawa. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wnioskowana inwestycja, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 90 ppkt a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek przeprowadzania przedmiotowej oceny lub jego brak stwierdza, stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wszystkie uwzględnione w tym przepisie uwarunkowania, po zasięgnięciu opinii dwóch organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymogi te zostały spełnione, albowiem Wójt Gminy P. po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia i zasięgnięciu opinii organów uzgadniających postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, decydując tym samym o przeprowadzeniu procedury oceny oddziaływania na środowisko. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko. I tak z ust. 1. tego przepisu wynika, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia (pkt 1), opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2), opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (pkt 4) oraz opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (pkt 5). W ocenie Sądu przedstawiony przez inwestora raport z miesiąca sierpnia 2010 r. jest prawidłowy i zawiera wszystkie elementy, o których mowa w cytowanym przepisie. Został on dodatkowo uzupełniony wyjaśnieniami autora raportu oraz wnioskodawców. Przed organem I instancji prawidłowo została przeprowadzona procedura uzgodnień z organami, o których mowa w art. 77 ustawy. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pozytywnie uzgodniły realizację przedsięwzięcia. Nadto Wójt Gminy P. zachował procedurę udziału społeczeństwa w toku postępowania, w ramach którego sporządzony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obwieszczeniem z dn. 18.02.2011 r. poinformował społeczeństwo o toczącej się sprawie, o możliwości zapoznania się aktami, składania uwag i wniosków. Mając zgromadzony materiał dowodowy Wójt Gminy P., po raz trzeci, wydał decyzję odmowną. Jak słusznie zauważyło SKO, głównym powodem decyzji odmownej organu I instancji był sprzeciw opinii publicznej, nie godzącej się z lokalizacją obory na terenie wsi P. W ocenie Sądu, SKO zasadnie skorzystało z treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wydając decyzję merytoryczną, odmienną w swej ocenie prawnej, niż uczynił to organ I instancji. Sąd podzielił stanowisko SKO, że przedłożony w niniejszym postępowaniu raport został sporządzony prawidłowo. Charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy uwzględniające jego specyfikę. Organ odwoławczy słusznie zauważył, że podstawą wydania decyzji środowiskowej nie może być samo twierdzenie o negatywnym oddziaływaniu inwestycji na środowisko, bo właśnie celem tego postępowania była analiza charakteru przedsięwzięcia w aspekcie zniwelowania elementów uciążliwych dla środowiska, w tym także dla ludzi. Należy zauważyć, że budowa nowej obory ma nastąpić na działce o nr [...] w P. (na terenie wiejskim), mającej powierzchnię 1,13 ha, gdzie do chwili obecnej wnioskodawcy mają siedlisko i prowadzą hodowlę bydła mlecznego w ilości 80 DJP, a więc o 60 DJP mniejszej niż planowana (140 DJP), lecz w nowoczesnej oborze, nie porównywalnej technologicznie ze starą zabudową. Z ustaleń raportu wynikają odpowiedzi na wątpliwości jakie organ I instancji ujął w uzasadnieniu swej odmownej decyzji, a mianowicie: całkowita obsada zwierząt będzie wynosiła do 140 DJP, a hodowla będzie odbywała się w nowej oborze (nie w starej, która zostanie wykorzystana na inne cele), emisja hałasu, stężenie zanieczyszczeń powietrza i gleby – będą niższe od obowiązujących norm. Gospodarstwo nie będzie zagrożeniem dla stacji ujęcia wody oddalonej o 220 m. Należy zwrócić uwagę, że organ I instancji dokonał z własnej inicjatywy w dniu 11.04.2011 r. komisyjnych pomiarów odległości projektowanej obory od innych obiektów: boiska szkolnego (76 m), budynku gimnazjum (180 m), stacji uzdatniania wody (190 m), budynków mieszkalnych i biurowych od płyty obornikowej (50 m) i przedstawił te pomiary Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska oraz Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu do ponownego uzgodnienia. Z pism ww. organów (z dn. 6.05.2011 r. i 10.05.2011 r.) wynika, że nie znaleziono podstaw do zmiany wcześniejszego pozytywnego uzgodnienia dla inwestycji. Oznacza to, zwłaszcza jeśli chodzi o opinię sanitarną, że kompetentne organy nie dopatrzyły się zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi ze strony lokalizacji spornej obory względem przedstawionych obiektów. Organ II instancji słusznie podkreślił, że decyzja środowiskowa nie ma charakteru uznaniowego. Odmowa jej wydania może nastąpić w przypadku: 1) niezgodności lokalizacji z planem miejscowym (art. 80 ust. 2 ustawy), 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji inwestycji przez właściwe organy (art. 77 ust. 1 ustawy w zw. z art. 106 kpa, art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy), 3) gdy z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany, a wnioskodawca nie zgadza się na ten, wskazany przez organ, wariant dopuszczony do realizacji (art. 81 ust. 1 ustawy), 4) jeśli inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, 5) jeśli wystąpią zakazy w przepisach szczególnych. Żadna z przesłanek negatywnych wyżej wymienionych nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast, sensu stricte, do zarzutu skargi skierowanej do Sądu przez L. P., należy stwierdzić, że niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 80 ust. 1 i art. 81 ustawy. Art. 80 ust. 1 ustawy zawiera 4 przesłanki, którymi kieruje się organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Autorowi skargi (jak się wydaje) chodzi o niespełnienie przesłanki z pkt. 3 art. 80 ust. 1, bowiem pozostałe nie budzą wątpliwości w świetle ocenianego materiału dowodowego. Skarżący uważa, że "wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa" (art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy) nie zostały należycie rozważone w zaskarżonej decyzji, a poza tym, że organ wydający decyzję powinien przyjąć inny wariant realizacji przedsięwzięcia nie wskazany przez wnioskodawców (art. 81 ust. 1 ustawy). W tym celu organ powinien wezwać inwestorów do przedstawienia innych wariantów lokalizacji inwestycji, niż preferowana na działce o nr [...]. Sąd zauważa, że powyższy zarzut był przedmiotem oceny przez SKO w decyzji z dn. [...].11.2011 r., gdzie organ odwoławczy uchylając decyzję odmowną Wójta Gminy P. (drugą z kolei) wypowiedział się na temat niezasadności żądania od wnioskodawcy uzupełnienia raportu, który wystarczająco szczegółowo określił charakterystykę planowanego przedsięwzięcia. Jest zgodny z art. 66 ustawy i został zaakceptowany przez Dyrekcję Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dn. [...].10.2010 r. i pismem z dn. 10.05.2011 r. oraz przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. postanowieniem z dn. [...].10.2010 r. i pismem z dn. 6.05.2011 r. Niemniej jednak, z uwagi na zarzuty skargi, należy przypomnieć, że na str. 24, 25 raportu znajduje się opis wariantów: zerowego, proponowanego przez wnioskodawcę, najkorzystniejszego dla środowiska, natomiast przy piśmie z dn. 10.06.2011 r. wnioskodawcy przedstawili (na żądanie organu I instancji) opis wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i wariantu alternatywnego. Faktem jest, że w żadnym z wariantów nie pojawiła się propozycja innej lokalizacji przedsięwzięcia. Nie jest to jednak, zdaniem Sądu, obowiązek inwestora w sytuacji, kiedy autorzy raportu wyraźnie wskazują na brak przeciwwskazań budowy inwestycji na obecnym siedlisku wnioskodawców, popierając to wyczerpującą analizą wszelkich czynników mogących zakłócać stan środowiska. Z treści art. 81 ust. 1 ustawy wynika, że to organ prowadzący sprawę może wskazać w decyzji do realizacji wariant inny niż proponowany przez wnioskodawcę i dopiero w razie braku zgody wnioskodawcy – odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zaistniała. Sąd podziela zatem stwierdzenie SKO wyrażone w odpowiedzi na skargę (str. 4): "skoro organ nie wzywał inwestora do wskazania innego wariantu realizacji przedsięwzięcia niż proponowany, to nie było też podstaw do wydania decyzji odmownej w oparciu o art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy". Należy przy tym zauważyć, jak wskazał między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2009 r. (sygn. II OSK 383/08, Lex nr 526577), że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Podzielając przedstawione stanowisko sąd zauważa, że również w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnego dowodu przeciwko raportowi, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że jest on niekorzystny. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja właściwie ocenia oddziaływanie przyszłej inwestycji na środowisko, mając na względzie przede wszystkim (wbrew stanowisku skarżącego) dobro środowiska społecznego. Konkludując należy podkreślić za organem, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie przesądza o lokalizacji inwestycji. Przedmiotowa decyzja ma bowiem charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zatem dopiero na etapie pozwolenia na budowę zostanie ostatecznie ustalona lokalizacja inwestycji. Maja powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził również innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.