II SA/Bk 647/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sfinansowania kosztów praktyk zawodowych w zakresie zarządzania nieruchomościami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca jej wydanie decyzję Starosty Z. z dnia [...].06.2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego K. M. kwotę 72 (siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda P. decyzją z [...] lipca 2012r., znak [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z [...] czerwca 2012r., znak [...], odmawiającą Panu K. M. (dalej: Skarżący) sfinansowania kosztów praktyk zawodowych w zakresie "Zarządzania nieruchomościami". Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji oraz z przedstawionych Sądowi akt sprawy administracyjnej wynika, że w dniu [...] czerwca 2011r. Skarżący zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. o sfinansowanie studiów podyplomowych – praktyk. Następnie wnioskiem z [...] sierpnia 2011r. Skarżący zwrócił się o sfinansowanie praktyki zawodowej, a [...] września 2011r. o dofinansowanie szkolenia zorganizowanego przez P. Stowarzyszenie Zarządców Nieruchomości w związku z ubieganiem się o licencję zarządcy nieruchomości. Organ I instancji, powołując treść art. 187 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r., Nr 46, poz. 543) wskazał, że odbycie praktyki zawodowej jest jednym z wymogów stawianych kandydatom na zarządcę nieruchomości i nie można jej uznać za część programu studiów podyplomowych ani za szkolenie. Sposób odbywania praktyk zawodowych w zakresie zarządzania nieruchomościami określa zaś zarządzenie Ministra Infrastruktury z 15 lutego 2008r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami (Dz. U. z 2008r. Nr 31, poz. 18 ze zm.). Z przepisu §6 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że praktyka zawodowa na zarządcę nieruchomości nie może trwać krócej niż 6 miesięcy, z tym że liczba godzin przeznaczona na realizację programu praktyki nie może być mniejsza niż dwieście. Organ uznał, że odbycie praktyk zawodowych jest jednym z wymogów stawianych kandydatom na zarządcę nieruchomości, a wobec tego nie można jej uznać za część programu studiów podyplomowych ani za szkolenie. W konsekwencji osoba, która otrzymała świadectwo studiów podyplomowych już zrealizowała program tych studiów. Koszy studiów podyplomowych w zakresie zarządzania nieruchomościami w wysokości 3.600 zł pokrył Skarżącemu PUP zgodnie z umową nr [...] z dnia [...] października 2010r. Umowa ta nie przewidywała sfinansowania kosztów praktyk odbywających się poza systemem studiów podyplomowych, które Skarżący ukończył [..] czerwca 2011r. Zdaniem organów, nie można finansować z Funduszu Pracy praktyki, która odbywa się poza programem studiów. Kosztów praktyki nie można też uznać za koszt uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania zawodu, czy szkolenie. Organ wskazał też na stanowisko wyrażone przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, w myśl którego na podstawie art. 40 ust. 3a ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r, Nr 69, poz. 415 ze zm.), z Funduszu Pracy można sfinansować wyłącznie koszty egzaminów niezbędnych do uzyskania licencji, a nie koszty praktyk zawodowych. Rozpatrując sprawę w drugiej instancji organ odwoławczy wskazał, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje innych form organizacji szkoleń dla bezrobotnych niż określone w rozporządzeniu, a zatem brak jest podstaw do zastosowania usługi szkoleń w sytuacji, gdy wniosek dotyczy praktyk zawodowych. Organy rozważały też, czy wobec Skarżącego możliwe jest stosowanie działań polegających na przygotowaniu zawodowego dorosłych w formach bądź praktycznej nauki zawodu dorosłych bądź przyuczenia do pracy dorosłych. Jednak, zdaniem organu, praktyka zawodowa dla kandydatów na zarządcę nieruchomości nie może być realizowana w tych formach. Organ II instancji wskazał, że praktyka zawodowa w zakresie zarządzania nieruchomościami nie kończy się egzaminem przewidzianym dla form przygotowania zawodowego dorosłych określonych w art. 53c ust. 2 i 53d ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a jedynie wydaniem dziennika praktyk, w którym prowadzący praktykę potwierdza zrealizowanie jej programu, a organizator sprawdza oraz potwierdza spełnienie jej odbycia poprzez złożenie podpisów. W złożonej do Sądu skardze Pan K. M. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody P. jako niezgodnej z prawem. Wskazał, że Urząd Pracy kwestionuje to, że praktyki odbywały się w formie szkolenia oraz zostały zakończone egzaminem sprawdzającym. W związku z tym wniósł o dołączenie dowodu w postaci protokołu egzaminacyjnego z zakończenia praktyk. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest to, czy przepisy prawa pozwalają na sfinansowanie Skarżącemu z Funduszu Pracy praktyk zawodowych celem uzyskania licencji w zakresie zarządzania nieruchomościami. Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych w celu podniesienia ich kwalifikacji zawodowych i innych kwalifikacji zwiększających szansę na podjęcie lub utrzymanie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, w szczególności w przypadku: 1) braku kwalifikacji zawodowych; 2) konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji; 3) utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie; 4) braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy. Przepis art. 40 ust. 3a powołanej ustawy stanowi zaś, że starosta, na wniosek bezrobotnego może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Z art. 187 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika zaś, że licencję zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami nadaje się osobie fizycznej, która: 1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych; 2) nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze, za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za składanie fałszywych zeznań oraz za przestępstwa skarbowe; 3) posiada wyższe wykształcenie; 4) ukończyła studia podyplomowe w zakresie zarządzania nieruchomościami; 5) odbyła praktykę zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami. Jak wynika z akt sprawy, PUP pokrył Skarżącemu koszy studiów podyplomowych w zakresie zarządzania nieruchomościami w wysokości 3.600 zł (na podstawie art. 42a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) a także koszty postępowania kwalifikacyjnego na uzyskanie licencji zarządcy nieruchomości w wysokości 400 zł (na podstawie art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Odmawiając zaś sfinansowania kosztów praktyk zawodowych w zakresie "Zarządzania nieruchomościami" organ błędnie przyjął, że z Funduszu Pracy można sfinansować wyłącznie koszty egzaminów niezbędnych do uzyskania licencji, a nie koszty praktyk zawodowych. Analiza przywołanych powyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w powiązaniu z treścią art. 187 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadzi natomiast do innego wniosku. Trzeba bowiem przyjąć, że jeżeli ustawodawca wśród warunków sine qua non uzyskania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami wymienia odbycie praktyki zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami, to również odbycie takiej praktyki należy zaliczyć do kosztów uzyskania licencji, które są niezbędne do wykonywania danego zawodu, o których mowa w art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – a nie można traktować jej, jak to uczynił organ – jako odrębną formę szkolenia. Organy, kierując skarżącego na konkretne studia podyplomowe, musiały się liczyć z faktem, że są to studia o szczególnych charakterze, których ukończenie warunkuje spełnienie przesłanek z art. 187 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem bez praktyki skarżący nie mógłby wykonywać zawodu – a więc cel wyjścia z bezrobocia nie zostałby osiągnięty, mimo poniesionych kosztów w kwocie 3.600,00 zł. Konkludując, w ocenie Sądu, dokonana przez organy interpretacja przepisów prawa została dokonana z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 187 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego stanowiła przyczynę uwzględnienia skargi. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie o wykonalności Sąd oparł na art. 152, zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy. Rozstrzygając sprawę ponownie organy uwzględnią stanowisko Sądu zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku.