II SA/Bk 649/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi W. G. na zarządzenie zastępcze Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku Wyrokiem z dnia [...] września 2014 r. oddalono skargę w przedmiotowej sprawie. Pismem procesowym z dnia 1 października 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że dniu 14 lipca 2014r. korespondencje z Sądu adresowaną do skarżącego i informującą o terminie rozprawy odebrała jego córka. List włożyła do bocznej kieszeni torebki i zapomniała go przekazać, jak również poinformować o jego odebraniu. Dopiero w dniu 29 września 2014 r. odnalazła list i przekazała go skarżącemu. Korespondencja odebrana przez córkę dnia w dniu 14 lipca 2014r. zawierała zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 2 września 2014 r., w związku z powyższym skarżący nie stawił się na rozprawę, gdyż nie był poinformowany o jej terminie, a w konsekwencji nie mógł złożyć wniosku o uzasadnienie wyroku. Następnie w dniu 30 września 2014 r. dokonał wglądu do akt sprawy w Sądzie i powziął informację o zapadłym wyroku. W ocenie wnioskodawcy wskazane okoliczności były od niego niezależne jak i nie były przez niego zawinione, dlatego uznać należy, że zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Jednocześnie skarżący przedłożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 ustawy wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego zasadnym było złożenie wniosku o jego przewrócenie. Na wstępie odnieść się należało do kwestii dochowania przez skarżącego 7 – dniowego terminu do jego złożenia. W przedmiotowej sprawie termin ten został zachowany, albowiem przyjąć należy, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 29 września 2014 r. (dzień w którym, według oświadczenia skarżącego, córka przekazała mu korespondencję z Sądu informującą o terminie rozprawy). W dniu 1 października 2014 r. skarżący osobiście w siedzibie Sądu złożył wniosek o przywrócenie terminu. Skarżący spełnił także warunek równoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Spełnione, zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, że niedochowanie terminu było przez niego niezawinione. Istotnie wszystkie okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. A mianowicie pismo z Sądu informujące o terminie rozprawy zostało doręczone córce skarżącego, będącej dorosłym domownikiem, w dniu 14 lipca 2014 r. Skarżący nie był obecny na rozprawie i dopiero w dniu 30 września 2014 r. w siedzibie Sądu zapoznał się z aktami sprawy. Powyższe może świadczyć o tym, że córka faktycznie odebraną korespondencję przekazała z opóźnieniem, tj. dopiero w dniu 29 września 2014 r. Niemniej jednak w ocenie Sądu fakt, że dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nie wyłącza winy skarżącego. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (vide: postanowienie NSA z 25 listopada 2011 r., II FZ 623/11, Lex nr 1070091). W rozpoznawanej sprawie doszło do doręczenia zastępczego określonego w art. 72 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie wykazując, że doręczenie zastępcze było wadliwe (niezgodne z treścią przepisu art. 72 p.p.s.a.), albo też pismo w ogóle nie dotarło do rąk adresata (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010 r.). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Warunkiem doręczenia przesyłki osobie nie będącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona będzie ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania. (por. postanowienie NSA z 10 marca 2009 r., I OZ 174/09, Lex nr 564244 i z 25 lutego 2011 r., II FZ 60/11, https://cbois.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 i 87 p.p.s.a.