II SA/Bk 650/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2016 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. , J. O. (Skarżący) wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r. referendarz sądowy WSA w Białymstoku przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r. odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej z przekroczeniem ustawowego terminu. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik złożył zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 10 grudnia 2015 r. wnosząc o jego uchylenie a ponadto o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik - adwokat wskazał, że nie było możliwe złożenie skargi w ustawowym terminie z przyczyn leżących po jego stronie. Zachodzi więc przypadek braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Dodał, że nieprzywrócenie terminu spowoduje ujemne skutki dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.- powoływanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W doktrynie podkreśla się, że przez dokonanie czynności w rozumieniu art. 87 § 4 p.p.s.a. należy rozumieć czynność niewadliwą, względnie obarczoną brakiem formalnym podlegającym usunięciu. Innymi słowy, do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu sąd przystępuje dopiero wówczas, gdy strona dopełniła wszystkich wymogów formalnych, od których uzależnione jest nadanie właściwego biegu czynności, której nie dokonała w terminie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 87, opubl. LEX 2011). W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego dochował terminu do złożenia wniosku (termin ten należało liczyć od daty doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. od 18 grudnia 2015 r.). W sprawie nie istniała potrzeba dokonania czynności, której nie wykonano w terminie, bowiem skarga we właściwej liczbie egzemplarzy została uprzednio złożona przez Skarżącego. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest jednak uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej ( por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 października 1999 roku, sygn. akt IV SA 1656/97, opubl. LEX nr 47891). Tymczasem ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik w żaden sposób nie wykazał, że takie przeszkody zachodziły na gruncie tej sprawy po stronie Skarżącego. Pełnomocnik podkreślił jedynie, że w sprawie brak jest jego winy w uchybieniu terminowi. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 §1 i art. 87 § 1 - 4 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.