II SA/Bk 652/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi "B. D." Spółki z o.o. na postanowienie Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w B. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wypłacenia świadczeń pracowniczych oddala skargę.- Nakazem wydanym na podstawie art. 9 pkt 2 a w zw. z art. 21 pkt 1 i 21 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 III 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 124, poz. 1362 ze zm.) Inspektor Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektoratu Pracy w B. nakazał wypłacić 26 pracownikom lub byłym pracownikom Spółki z o.o. "B. D." w B. wynagrodzenie za pracę za miesiące od września do grudnia 2002 r. Ponieważ obowiązki te nie zostały wykonane Inspektor Pracy działający jako organ egzekucyjny na podstawie art. 20 § 1 pkt 3 w zw. z art. 2 § 1 pkt 4 ustawy z 17 VI 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), wszczął postępowanie egzekucyjne i postanowieniem wydanym z mocy art. 119 § 1 wskazanej ostatnio ustawy nałożył na zobowiązaną Spółkę "B. D." grzywnę w kwocie 22.000 zł w celu przymuszenia dłużnika do wykonania nałożonych na niego obowiązków. Na postanowienie to dłużnik wniósł zażalenie. Okręgowy Inspektor Pracy postanowieniem z [...] VIII 2004r. uznał zażalenie za nieuzasadnione i utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Na to ostatnie orzeczenie Spółka "B. D." wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa przez nałożenie na nią w wielu różnych sprawach, szeregu grzywien z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, których suma przekroczyła dopuszczalną prawem kwotę 100.000 zł i sięgnęła łącznej kwoty 500.000 zł W odpowiedzi na tę skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, iż podana suma grzywien dotyczy 7 różnych odrębnych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że Państwowy Inspektor Pracy posiadał uprawnienia do nakazania pracodawcy wypłaty należnych pracownikom wynagrodzeń i innych przysługujących im świadczeń. Wynika to z art. 9 ust. 2a ustawy z dn. 6.03.1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r. Nr 124, poz. 1362). Obowiązki nałożone na pracodawcę w drodze decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt. 11 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 110, poz. 968 z 2002r. – tekst jednolity z późniejszymi zmianami). Do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego Spółka z o.o. "B. D." nie wykonała w pełni obowiązku wypłaty świadczeń nałożonych w drodze decyzji (nakazu) Inspektora z dnia [...].02.2002r. Powyższą okoliczność przyznała sama skarżąca. Zatem Inspektor Pracy, jako wierzyciel (art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej) po stwierdzeniu, że doręczone Spółce upomnienie wzywające do wykonania obowiązków, nie przyniosło rezultatu, wystawił tytuł wykonawczy, a następnie zastosował środek egzekucyjny z art. 119 § 1 w/w ustawy tj. grzywnę w celu przymuszenia, zachowując procedurę przewidzianą w art. 122 ustawy. Jest to środek przewidziany dla egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym i ma zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotem postępowania jest nakaz inspektora pracy zaś wykonanie tego nakazu kwalifikuje go do obowiązku o charakterze niepieniężnym. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że kwota nałożonej grzywny przekracza dopuszczalną granicę ustawową. Artykuł 121 § 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, iż grzywna w celu przymuszenia może być nakładana na osoby prawne kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie z tym, że grzywna jednokrotna nie może być wyższa niż 25.000 złotych, zaś grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą być wyższe niż 100.000 złotych. Organ w sprawie niniejszej nie przekroczył kwot wskazanych w/w przepisem, gdyż nałożył grzywnę w kwocie 22.000 złotych. Nałożone grzywny dotyczą, co jest oczywiste, niewykonania obowiązków z tego samego nakazu (decyzji administracyjnej), a nie, jak błędnie uważa skarżąca sumy wszystkich grzywien z różnych tytułów egzekucyjnych i różnych postępowań egzekucyjnych. Wymierzona skarżącej grzywna w kwocie 22.000 złotych nie stanowi górnej granicy jej wysokości (25.000 złotych), o jakiej stanowi § 2 art. 121 ustawy i nie musi być zapłacona przez Spółkę pod warunkiem, że skarżąca wypłaci pracownikom należne im świadczenia. Art. 125 w/w ustawy daje możliwości umorzenia grzywny na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek. Skoro skarżąca Spółka w sposób uporczywy nie wywiązuje się z obowiązków wobec pracowników, to winna liczyć się z dolegliwościami postępowania egzekucyjnego, którego istotą jest stosowanie środków przymusu wobec dłużników. Mając na względzie powyższe okoliczności orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).