II SA/Bk 657/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, asesor sądowy WSA Marcin Kojło, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. We wniosku z [...] października 2018 r., sprecyzowanym w piśmie z [...] lutego 2019 r. (k. 20 akt administracyjnych), Gmina S. zwróciła się do Starosty S. o wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków przez wpisanie jako zarządcy działki nr [...], obręb Ż. oraz działki nr [...], obręb J., stanowiących dawny pas drogi krajowej nr [...], P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. Gmina powołując się na art. 10 ust 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), w brzmieniu nadanym ustawą z 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 870; dalej powoływana jako ustawa zmieniającą), stwierdziła, że przedmiotowy odcinek drogi krajowej stał się z mocy prawa drogą wojewódzką bez konieczności wydawania odrębnego aktu. Podniesiono przy tym, że Gmina S. nie została dotychczas wpisana w operacie ewidencji gruntów i budynków jako właściciel tego odcinka drogi. Po rozpoznaniu sprawy po raz trzeci, decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...], Starosta S. odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków we wnioskowanym zakresie. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że na podstawie z art. 1 pkt 12 ustawy z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustawa (DZ.U. nr 200, poz. 1953) Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. Rejon w S. przekazała z dniem [...] czerwca 2004 r. na rzecz Gminy S. odcinek starego przebiegu drogi krajowej nr [...] J. – Ż. (działki nr [...] i [...]) – vide: protokół zdawczo-odbiorczy. W wyniku tej regulacji art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych otrzymał następującą treść: "Odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi gminnej". Następnie zmianę art. 10 ust. 5 ustawy wprowadziła ustawa zmieniająca i nadała mu brzmienie: "Odcinek drogi krajowej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej". Zmiana ta obowiązuje od 9 lipca 2015 r. Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, rada gminy, w terminie 90 dni od wejścia w życie ustawy zmieniającej mogła w drodze uchwały, pozbawić kategorię drogi gminnej odcinka drogi, który został zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Jako, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki wynikające z art. 24 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. wnioskodawca nie dostarczył żadnych dokumentów będących podstawą zmiany w ewidencji gruntów, brak było podstaw do uwzględnienia żądania strony. Starosta S. podał przy tym, że po zakończeniu przedmiotowego postępowania, zostanie wszczęte postępowanie z urzędu, przedmiotem którego będzie aktualizacja informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków na skutek wykrycia błędnych informacji w oparciu o zapisy art. 24 ust. 2a pkt 1 oraz ust 2b pkt 2 ustawy – Prawo Geodezyjne i kartograficzne, dotyczących wpisania Gminy S. jako użytkownika zamiast właściciela przedmiotowych działek. Odwołanie od tej decyzji wniosła Gmina S.. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy protokół zdawczo-odbiorczy z [...] czerwca 2004 r. stanowił podstawę wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków, w wyniku której wpisana została Gmina S. jako gospodarująca zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. Słusznie przy tym zauważono, że w operacie ewidencji gruntów i budynków błędnie wpisano Gminę S. jako użytkownika zamiast właściciela do przedmiotowych działek. Zasadnie jednak organ pierwszej instancji nie rozstrzygał tej kwestii w sprawie niniejszej, albowiem nie mieściło się to w granicach postępowania wyznaczonych wnioskiem strony. Organ odwoławczy stwierdził, że art. 10 ust. 5 w brzmieniu z daty spisania protokołu, był podstawą do przejścia własności drogi ze Skarbu Państwa na Gminę S., jak bowiem stanowi art. 2a ustawy, drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa (ust. 1), zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (ust. 2). Powyższy przepis został zmieniony ustawą zmieniającą z 13 września 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego, zmieniona treść przepisu obowiązuje do stanów faktycznych powstałych od dnia wejście w życie powyższej ustawy czyli od dnia 9 lipca 2015 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, rada gminy, w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi gminnej odcinek drogi, który został zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast w myśl art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, odcinek drogi, o którym mowa w ust. 1, zostaje zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej. Przepisy art. 10 ust. 5a-5d ustawy zmieniającej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio. Regulacja ta, zdaniem organu odwoławczego, ma rangę przepisu przejściowego. Na jego podstawie gmina mogła pozbyć się własności drogi na rzecz województwa, jednak uwarunkowane to było podjęciem przez radę gminy w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy, stosownej uchwały. Organ odwoławczy stwierdził, że termin ten jest terminem zawitym, a podjęte po upływie tego dnia uchwały w przedmiocie pozbawienia kategorii drogi gminnej, nie powinno odnieść skutku prawnego. Wskazano, że organ pierwszej instancji wystąpił w piśmie z [...] lutego 2019 r. (k. 18) do wnioskującej Gminy o przekazanie informacji, czy w stosunku do odcinka pasa drogowego o którym mowa we wniosku, Rada Gminy S. podjęła uchwałę w trybie art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. W odpowiedzi Gmina S. w piśmie z [...] lutego 2009 r. (k. 20), powołując się na aktualne brzmienie art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych podniosła, że wskazany we wniosku Gminy S. odcinek drogi krajowej stał się z mocy samego prawa drogą wojewódzką bez konieczności wydania odrębnego aktu. Natomiast w piśmie z [...] lutego 2019 r. (k. 21) poinformowała, że w zakresie przedmiotowych działek nie była podjęta uchwała w trybie art. 2 ust 1 ustawy zmieniającej. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że skoro Gmina S. nie podjęła uchwały w trybie ww. przepisu to nie możliwe było, wpisanie P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. jako zarządcy przedmiotowych działek. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła Gmina S. i zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 5 w brzmieniu ustawy z 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wskazując na powyższe naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że obowiązujący od dnia 9 lipca 2015 r. przepis art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu ustawy z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 870) posiada charakter przepisu lex specialis, bowiem rozstrzyga o zmianie kategorii drogi publicznej w sposób całkowicie odmienny od ogólnych zasad przewidzianych przepisami ustawy o drogach publicznych i niezależny od woli podmiotów zainteresowanych. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok WSA we Wrocławiu z 30 stycznia 2015 r., III SA/Wr 665/14, zgodnie z którym, regulację zawartą w art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, określono jako wyrażającą zasadę nabywania ex lege własności dróg należących dotychczas do Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego. Dodatkowo podano, że w niniejszej sprawie, nie została wydana uchwała wskazująca istnienie ustawowych przesłanek umożliwiających pozbawienie kategorii drogi wojewódzkiej przedmiotowego odcinka dawnego pasu drogowego drogi krajowej nr [...]. Pozbawienie powyższego pasa drogowego kategorii drogi wojewódzkiej pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 6 ustawy o drogach publicznych. Przedmiotowa droga stanowi bowiem drogę dojazdową do ogólnodostępnego przejścia granicznego obsługującego ruch osobowy na B. i z tej przyczyny nie powinna być pozbawiana kategorii wojewódzkiej. Droga ta nie jest drogą o znaczeniu wyłącznie lokalnym czy o charakterze uzupełniającym sieć dróg służących miejscowym potrzebom, która mogłaby być zaliczona do kategorii dróg gminnych. Ma ona znaczenie turystyczne dla całego regionu, a nawet województwa, stanowiąc drogę dojazdową do litewskich miejscowości turystycznych i kurortów oraz baz noclegowych. Zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit a ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie przepisów prawa. W takiej sytuacji, mając na względzie przepis art. 10 ust. 5, w brzmieniu ustawy z 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, brak uchwały w stosunku do przedmiotowego odcinka pasa drogowego, nie pozbawia możliwości wpisania P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. jako zarządcy przedmiotowego odcinka drogi. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. utrzymująca w mocy decyzję Starosty S., odmawiającą wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków przez wpisanie jako zarządcy działki nr [...], obręb Ż. oraz działki nr [...], obręb J., stanowiących dawny pas drogi krajowej nr 8, P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B.. Podstawą odmowy wpisu był brak podjęcia przez Gminę S. uchwały w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 870; dalej powoływana jako ustawa zmieniająca). Zdaniem skarżącej Gminy wpis powinien być dokonany, albowiem zgodnie z art. 10 ust 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, przedmiotowy odcinek drogi krajowej stał się z mocy prawa drogą wojewódzką bez konieczności wydawania odrębnego aktu. Zdaniem sądu, stanowisko Gminy nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do uzasadnienia na wstępie należy wskazać chronologię zdarzeń jakie miały miejsce w sprawie niniejszej. 1. decyzją z [...] stycznia 2000 r. Starosta S. przekazał w trwały zarząd na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych w Warszawie nieruchomości gruntowe Skarbu Państwa zajęte pod pasy dróg krajowych (droga krajowa nr 8), położone w gminie S. w obrębie J. i Ż.; 2. protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu [...] czerwca 2004 r. pomiędzy Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad a Gminą S., odcinek starego przebiegu drogi krajowej nr [...] J.- Ż., stanowiący działki nr geod. [...] w obrębie Ż. i nr geod. [...] w obrębie J., gm. S. przekazany został Gminie S.. Podstawę przekazania stanowił przepis art. 1 pkt 12 ustawy z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 200, poz. 1953); 3. przedmiotowy protokół zdawczo-odbiorczy z [...] czerwca 2004 r. stanowił podstawę wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków, w wyniku której w 2011 r. wpisana została Gmina S. jako użytkownik przedmiotowych działek; 4. decyzją z [...] stycznia 2011 r. Starosta S. orzekł o wygaśnięciu trwałego zarządu sprawowanego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad w stosunku do przedmiotowych działek; 4. decyzją z [...] listopada 2018 r. Starosta S. dokonał zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków odnośnie zapisu dotyczącego właściciela działek nr [...] i [...] w ten sposób, że Gmina S. została wpisana jako ich właściciel a nie użytkownik. W ocenie sądu wpis w ewidencji gruntów i budynków nie mógł być zaktualizowany, albowiem Gmina S. nie przedstawiła dokumentu w postaci uchwały podjętej w trybie art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. Wbrew temu co podnosi Gmina wprowadzenie zmiany polegającej na wpisaniu jako zarządcy przedmiotowych działek P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. nie mógł nastąpić ex lege bez konieczności podejmowania uchwały. Podstawę wpisu w ewidencji gruntów i budynków jako właściciela działek nr geod. [...] i nr geod. [...], Gminy S. stanowił protokół zdawczo-odbiorczy sporządzony w dniu [...] czerwca 2004 r. Przekazanie działek przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. Rejon w S. na rzecz Gminy S. tym protokołem nastąpiło na podstawie art. 1 pkt 12 ustawy z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 200, poz. 1953). Przepis ten nadawał następujące brzmienie art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych: "Odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi gminnej". Obowiązujący mechanizm przekazywania gminom z mocy prawa odcinków dróg publicznych z chwilą oddania do eksploatacji zastępujących je nowo wybudowanych odcinków dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych był szeroko krytykowany przez samorządy gminne. Skutkowało to tym, że Rada Miejska w S. zwróciła się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności tej regulacji z Konstytucją. Gmina podnosiła, że konsekwencją tego uregulowania jest przyjęcie obowiązków zarządcy drogi zastąpionej przez nowo wybudowaną drogę – przez gminę, nawet jeśli przed przebudową była własnością innego podmiotu. Wykonywanie obowiązków właściciela i zarządcy wymaga zaś nakładów finansowych. Zdaniem wnioskującej gminy, nałożenie na gminy obowiązków zarządcy drogi, bez jednoczesnych uregulowań prawnych zapewniających gminie stosowne dochody na wykonywanie tych obowiązków narusza zasady określone w art. 167 ust. 1 i 4 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 września 2005 r. wydanym w sprawie K 46/04 stwierdził, że kwestionowana regulacja jest zgodna z art. 167 ust. 1 i 4 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku Trybunał podał, że przepis art. 10 ust. 5, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 12 ustawy z 14 listopada 2003 r. wyraża zasadę nabywania ex lege przez gminę własności dróg należących dotychczas do Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego. Każdorazowe zastąpienie odcinka drogi należącego do innego podmiotu niż gmina odcinkiem nowym wiąże się z zaliczeniem odcinka zastąpionego do kategorii dróg gminnych. Przekwalifikowanie następuje z mocy prawa. Treść przepisu art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych została zmieniona ustawą z 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 870). Przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "Odcinek drogi krajowej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej". Przepis art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w tym brzmieniu obowiązuje od 9 lipca 2015 r. Istotnie z regulacji tej wynika, że zastąpione odcinki dróg krajowych zostaną zaliczone z mocy prawa do kategorii dróg wojewódzkich. Regulacja ta jednak nie ma zastosowania do stanu faktycznego sprawy niniejszej, w którym nowo wybudowany odcinek drogi krajowej został zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust. 5 w dotychczasowym brzmieniu. Takiej sytuacji dotyczy art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. Zgodnie z tą regulacją rada gminy, w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi gminnej odcinek drogi, który został zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy zmienianej. Zgodnie z art. 2 ust. 2 zd. 1 ustawy zmieniającej taki odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej. Tryb ten określa się trybem "naprawczym" sytuacji tych gmin, które przejmowały z mocy prawa zadania zarządzania i utrzymywania odcinków dróg krajowych zastąpionych przez odcinki nowo wybudowane. Regulacja ta miała zniwelować stuki dotychczasowej regulacji, to jest automatycznego zaliczania dróg zastąpionych nowo wybudowanymi drogami do kategorii dróg gminnych. Było to jednak rozwiązanie ograniczone czasowo, ponieważ rada gminy mogła podjąć uchwałę w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Z powyższego wynika, że w przypadku gdy nowo wybudowany odcinek drogi krajowej został ex lege zaliczony do kategorii drogi gminnej na podstawie art. 10 ust. 5 przepisów dotychczasowych (taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej) to zaliczenie tej drogi do kategorii drogi wojewódzkiej mogło nastąpić po podjęciu przez radę gminy, w terminie 90 dni od dnia wejście w życie ustawy zmieniającej uchwały o pozbawieniu kategorii drogi gminnej. Zgodność regulacji zawartej w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej z Konstytucja oceniał Trybunał Konstytucyjny. W wyroku z 26 maja 2015 r .w sprawie Kp 2/13. Trybunał stwierdził, że przepisy te są zgodne z art. 16 ust. 2 oraz z art. 164 ust. 1 i 3 Konstytucji RP (pkt 2 i 3 sentencji wyroku). Skoro w sprawie niniejszej nie podjęto takiej uchwały – jest to okoliczność bezsporna, organy nie mogły wprowadzić zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków przez wpisanie jako zarządcy działki nr [...], obręb Ż. oraz działki nr [...], obręb J., stanowiących dawny pas drogi krajowej nr [...], P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B.. W świetle powyższego za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenie art. 10 ust. 5 w brzmieniu ustawy z 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zmiana ta bowiem nie mogła być dokonana na podstawie przepisów prawa, wymagała podjęcia przez radę gminy uchwały. Powoływany w skardze wyrok WSA we Wrocławiu nie ma znaczenia w sprawie niniejszej, albowiem dotyczył on innego stanu faktycznego. Przedmiotem sporu w sprawie rozstrzygniętej tym wyrokiem była kwestia ustalenia kategorii drogi publicznej, przy czym zastosowanie w niej miały przepisy art. 10 ust. 5 w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 12 ustawy z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 200, poz. 1953). W wyroku tym, powołując się na wyrok Trybunał Konstytucyjnego z 6 września 2005 r., wyrażono pogląd, że przepis ten wyraża zasadę nabywania ex lege przez gminę własności dróg należących dotychczas do Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego. Wyrok ten został uchylony przez NSA wyrokiem wydanym w sprawie II GSK 747/15 z 14 października 2016 r. z powodu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA we Wrocławiu w wyroku wydanym w sprawie III SA/Wr 71/17 z 29 marca 2017 r. podtrzymał swoje merytoryczne stanowisko. Stanowisko to jednak nie ma zastosowania w sprawie niniejszej, albowiem jej stan faktyczny dotyczy innego etapu zmiany kategorii dróg. Gmina bowiem po etapie kiedy nabyła ex lege własność nowo wybudowanego odcinka drogi krajowej wnosi o zmianę kategorii tego odcinka drogi na wojewódzki, co już, jak wykazano powyżej nie następuje ex lege. Odnośnie argumentacji Gminy dotyczącej charakteru tego odcinka drogi również stwierdzić należy, że nie może ona odnieść żadnego skutku. Argumentacja taka powinna bowiem znaleźć się w uchwale podejmowanej na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).