II SA/Bk 661/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. F. i A. F. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na roboty budowlane oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Wnioskiem z 28 marca 2011r. Państwo A. i A. F. zwrócili się do Prezydenta Miasta B. o wydanie pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową instalacji c.o. w budynku mieszkalnym, jednorodzinnym na działce o nr ewid. [...] w B., przy ul. W. [...]. Postanowieniem z [...] kwietnia 2011r. organ zobowiązał inwestora, na podstawie art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej poprzez: 1) jednoznaczne wskazanie zakresu projektowanych robót budowlanych; 2) uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu o oświadczenie projektanta; 3) jednoznaczne wskazanie projektowanych elementów na rysunku parteru; 4) złożenie oświadczenia projektanta, z którego będzie wynikać, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej; 5) potwierdzenie za zgodność z oryginałem kserokopii złożonych dokumentów; 6) spięcie projektu w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestorzy skorygowali oświadczenie projektanta, informując jednocześnie, że pozostałe, wskazane przez organ braki, nie mają podstawy prawnej. Zawiadomieniem z 17 maja 2011r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami, a następnie decyzją z [...] czerwca 2011r. odmówił inwestorom wydania pozwolenia na przedmiotowe roboty budowlane. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. i A. F.., argumentując, że wszystkie braki, do których uzupełnienia wezwał ich organ I instancji, zostały określone bez podstawy prawnej. W ich ocenie przedmiotowa inwestycja została określona w sposób precyzyjny, zatem niezrozumiałe jest żądanie organu jednoznacznego wskazania zakresu planowanych robót budowlanych. Odwołujący się nie zgodzili się również z kolejnymi punktami wezwania z 20 kwietnia 2011r. w zakresie: dokładnego wskazania na rzucie parteru projektowanych elementów, uzupełnienia oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz spięcia projektu. Wojewoda P. nie zgodził się z argumentami odwołania i decyzją z [...] lipca 2011r. (nr[...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności potwierdził, że zasadne były wątpliwości organu I instancji w kwestii zakresu projektowanych robót budowanych. Jak wynika bowiem z opisu do projektu budowlanego, przedmiotem inwestycji jest rozbudowa istniejącej instalacji c.o. o montaż grzejnika w pomieszczeniu wc na parterze, natomiast z opisu instalacji c.o. wynika, że projektowany jest także nowy odcinek instalacji. Sprecyzowanie powyższych niezgodności było, w ocenie Wojewody P., istotne, bo miało wpływ na zakwalifikowanie danej inwestycji, tj. uznanie, czy podlega ona trybowi pozwolenia na budowę. Organ II instancji za zasadne uznał też wezwanie do złożenia oświadczenia projektanta, z którego wynikać będzie czy, projekt obejmujący przedmiotową inwestycję został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wskazując, że przedłożone oświadczenie nie odnosi się do konkretnego projektu. Końcowo Wojewoda P. stwierdził, że skoro inwestor nie uzupełnił przedłożonej dokumentacji projektowej, organ I instancji zasadnie zastosował art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, odmawiając udzielenia pozwolenia na wnioskowane roboty budowlane. Za bezpodstawny organ uznał jednocześnie zarzut braku powołania konkretnych podstaw prawnych, wskazując, że organ I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji, nie tylko wskazał podstawy prawne swoich żądań, ale również wyjaśnił motywy, którymi kierował się wymagając wskazanego uzupełnienia. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiedli A. i A. F.zarzucając jej naruszenie: 1) art.35 ust.4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2) art. 35 ust.1 ww. ustawy oraz § 6 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez ich błędną wykładnię ; 3) art. 6, 8 i art. 107 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podkreślili, że zakres inwestycji został określony w sposób precyzyjny, co wynika z samego projektu, który stanowi integralną całość, a jego poszczególne punkty nie mogą być odczytywane przez organ w oderwaniu od pozostałej części opisowej i graficznej. Dalej skarżący wyjaśnili, że projekt budowlany dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę był spięty przez przedziurkowanie wszystkich stron projektu wraz z załącznikami i spięcie ich metalową klamrą, co spełnia warunek z § 6 ust.1 rozporządzenia. Końcowo autorzy skargi wskazali, że skoro nie ma odrębnego przepisu określającego wzór oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, to przedłożone oświadczenie należy uznać za prawidłowe. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (teks jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej ustawą. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 3 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest także sprawdzić kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, a także wykonanie lub sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane (art. 35 ust. 1 pkt 2-4 ustawy Prawo budowlane). Przepis art. 33 ust. 2 prawa budowlanego określa z kolei, jakie konieczne dokumenty powinny być dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę. W razie natomiast stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust.1, właściwy organ, na mocy art. 35 ust. 3 ustawy, nakłada postanowieniem na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej odmawiając skarżącym wydania pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową instalacji c.o. w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, prawidłowo zastosowały wskazane wyżej przepisy prawa budowlanego. Przede wszystkim, wbrew temu, co podnoszą skarżący, organ był uprawniony do żądania sprecyzowania zakresu projektowanych robót budowanych, poprzez wyjaśnienie, czy rozbudowa instalacji c.o. polega wyłącznie na montażu grzejnika, czy projektuje się nowy odcinek instalacji wraz z grzejnikiem. Precyzyjne ustalenie zakresu wykonywanych robót budowlanych jest podstawowym zadaniem organu administracji architektoniczno – budowlanej na etapie wydania pozwolenia na budowę, i jeżeli, istnieją jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, organ powinien je na tym etapie usunąć. Tym bardziej, że, jak, podkreślono w decyzji pierwszoinstancyjnej, sam montaż urządzenia, jakim jest grzejnik nie wymaga pozwolenia na budowę, ani nawet zgłoszenia, natomiast roboty budowlane polegające na wykonaniu instalacji wymagają uzyskania takiego pozwolenia zgodnie z art. 28 ust.1 ustawy Prawo budowlane. Jednoznaczne ustalenie zakresu wykonywanych robót budowanych istotne jest również z tego względu, że decyduje o wykonalności wydanej decyzji administracyjnej, stąd też organ nie może domniemywać, jakie konkretne roboty budowlane są przedmiotem wnioskowanego pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach organ zasadnie zastosował tryb z art. 35 ust.3 ustawy wzywając skarżących do sprecyzowania zakresu projektowanych robót budowlanych. Prawidłowe było też wezwanie organu do czytelnego wskazania projektowanych elementów na rzucie parteru, albowiem, wbrew temu co podnoszą skarżący, na rysunku pogrubione zostały nie tylko projektowane elementy, ale i istniejące (np. wymiennik ciepła). Z dołączonego rysunku nie wynika ponadto, czy projektowane są nowe instalacje prowadzące od istniejącego wymiennika ciepła do grzejnika. Tymczasem, jak prawidłowo podkreślił organ, kwestia ewentualnego projektowania nowej instalacji ma wpływ na zakwalifikowanie wniosku złożonego przez inwestora. Ustalenie powyższych kwestii było, w ocenie Sądu, konieczne dla wydania prawidłowej decyzji, natomiast niezrozumiała jest niechęć inwestorów do podania sprecyzowanych informacji. W ocenie Składu orzekającego trafne było też żądanie organu co przedstawienia "poprawionego" oświadczenia projektanta, z którego wynikać będzie jednoznacznie, że projekt budowlany obejmujący przedmiotową inwestycję został sporządzony z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Złożone do projektu budowlanego oświadczenie A. F. wymogu tego nie spełnia, albowiem nie wynika z niego, w jakim budynku projektowana jest przedmiotowa inwestycja. Przedmiotowe oświadczenie jest blankietowe i nie odnosi się do konkretnego projektu. W tych okolicznościach zasadne było wezwanie organu do jego uzupełnienia, a skoro inwestor braku tego nie uzupełnił (jak również innych opisanych wyżej), organ nie miał innego wyjścia, jak tylko odmówić wydania pozwolenia na wnioskowane roboty budowlane. Podsumowując stwierdzić należy, że opisane wyżej braki w dokumentacji projektowej miały charakter istotny i ich nieuzupełnienie przez inwestorów uniemożliwiło pozytywne załatwienie złożonego przez nich wniosku. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego też skargę jako bezzasadną oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).