II SA/Bk 670/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2017 r. wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. , Decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty W. nr [...] znak: [...] z dnia [...] maja 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i F. W. pozwolenia na przebudowę więźby dachowej na budynku obory zlokalizowanej na działkach o nr ewid. [...] położonych w zabudowie zagrodowej w obrębie gruntów miejscowości W. Stare, gm. C. Skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2017 r. złożył M. Z., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania ww. decyzji oraz decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżącego, pomimo wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Wojewody P. z dnia [...] lipca 2017 r. oraz decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 2017 r., należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Wojewody P. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że decyzja organu odwoławczego utrzymuje w mocy decyzję Starosty W. i jako akt ostateczny podlega wykonaniu. W orzecznictwie NSA odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji akcentuje się, że skutków takich nie wywołuje decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności lub która nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Stąd też postanowieniem można było objąć wyłącznie decyzję skarżoną, wydaną przez organ odwoławczy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 175/09 oraz z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 689/17, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i uzasadnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: "p.p.s.a."). Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt, który wywołuje materialnoprawne skutki w postaci przyznania uprawnienia lub obowiązku, jeśli ich wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej szkody. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca żąda wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Niewątpliwie decyzja ta podlega wykonaniu. Może być zatem przedmiotem oceny z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wyżej wskazano, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku. Co prawda dopuszczalne jest orzekanie o wstrzymaniu z uwzględnieniem całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jednak - zdaniem Sądu - sięganie do całokształtu dowodów w przedmiotowym postępowaniu wpadkowym może nastąpić tylko w celu uzupełnienia, wsparcia lub potwierdzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie. Sąd nie może w braku takiej argumentacji sam sięgać do całokształtu akt sprawy i oceniać czy w sytuacji strony wstrzymanie jest uzasadnione czy też nie. Byłoby to działanie sądu z urzędu, które nie jest dozwolone z uwagi na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie na wniosek (wynika to wprost z art. 61 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo stwierdzenie strony skarżącej, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody P. z dnia [...] lipca 2017 r. oraz decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 2017 r., bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu nie jest wystarczająca do pozytywnego ustosunkowania się do niniejszego wniosku. Nie przedstawiono żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Uznając wniosek za niezasadny Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.