II SA/Bk 674/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę Wnioskiem z dnia 10 lipca 2008 roku, skarżący Pan J. W., zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P. o przyznanie mu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P. działając z upoważnienia Burmistrza Miasta B. P. decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku, numer [....], odmówił skarżącemu świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego, uznając iż niepełnosprawność powstało po ukończeniu 21 roku życia u osoby, która legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Na skutek odwołania Pana J. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku, numer [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy podkreślił, że odmowa przyznania zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w stopniu umiarkowanym, w której niepełnosprawność powstała po ukończeniu 21 roku życia –wyczerpuje przesłanki zawarte w art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 roku (tekst jednolity: Dz. U. nr 139, poz. 992 z 2006 roku z późniejszymi zmianami). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Pan J. W., zarzucając organowi administracji niewłaściwe zastosowanie ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 roku. Zdaniem skarżącego podstawą wydania decyzji w przedmiotowej sprawie jest art. 14 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 roku o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś sąd administracyjny z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zmianami) został upoważniony jedynie do badania legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. W konkretnej sprawie skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów, jak też z urzędu, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), sąd administracyjny nie dopatrzył się uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z innych niż wskazane w skardze przyczyn. Przede wszystkim należy podkreślić, że organy administracji państwowej, wydając rozstrzygnięcia w postępowaniach administracyjnych, muszą je opierać na aktualnie obowiązujących przepisach prawa. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o art. 16 ust. 3 aktualnie obowiązującej ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 roku (tekst jednolity: Dz. U. nr 139, poz. 993 z 2006 roku ze zmianami). Tak więc żądanie skarżącego o rozpatrzenie jego wniosku z dnia 10 lipca 2008 roku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie art. 14ustawy o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych z dnia 1 grudnia 1994 roku ze zmianami) – jest bezpodstawne, bowiem ustawa ta utraciła moc obowiązującą w świetle art. 71 ust. 2 ustawy aktualnie obowiązującej o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 roku (tekst jednolity: Dz. U. nr 139, poz. 992 z 2006 roku ze zmianami). Należy także podkreślić, że organy administracji publicznej zasadnie zastosowały art. 16 ust. 3 obowiązującej, cytowanej powyżej ustawy, gdyż jak wynika z ostatecznego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] maja 2008 roku, numer [...] (k. 9 akt administracyjnych) skarżący Pan J. W. – urodzony z 1964 roku, zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a niepełnosprawność ta istnieje od 1987 roku, tak więc powstała ona po ukończeniu przez skarżącego 21 roku życia. Powyższe okoliczności – z woli ustawodawczej – wykluczają możliwość przyznania skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego. W myśl powyższego organ nie mógł uwzględnić pozytywnie wniosku Pana J. W. Mając wyżej wymienione okoliczności na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami.).