II SA/Bk 676/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza M. z dnia [...].05.2010 r. nr [...], 2. stwierdza, że wymienione decyzję nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego M. A. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 17 kpa, oraz art. 59 ust.1, art. 60 i art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 59 ust.1, art. 61 ust. 1 i art. 72 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust.1 pkt 43, § 3 ust.1 pkt 90 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (dalej: rozporządzenie), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...] maja 2010r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kurnika w chowie ściółkowym na łączą ilość 8000 szt. kur (32 DPJ) wraz z infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej – na działce nr ew. [...] we wsi K., gm. M. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: W dniu 23 lutego 2010 r. L. F. zwrócił się do Burmistrza M. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Decyzją z dnia [...]maja 2010r. nr [...] Burmistrz M. ustalił wnioskowane warunki zabudowy. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ podkreślił, że planowana inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w związku z czym nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymienionego przepisami o ochronie środowiska. Jednocześnie organ stwierdził, że w związku z tym, iż teren projektowanej inwestycji sąsiaduje z obszarem specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Górnej Narwi", wyznaczonym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 i projektowanym specjalnym obszarem siedlisk Natura 2000 "Ostoja w Dolinie Górnej Narwi" i na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Dolina Narwni", zatwierdzonym rozporządzeniem Wojewody Podlaskiego z dnia 25 lutego 2005r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu Dolnia Narwi, zachodziła konieczność wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (RDOŚ w B.) o uzgodnienie projektu decyzji w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. RDOŚ w B. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r. uzgodnił projekt decyzji w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniósł M. A. zarzucając jej naruszenie art. 33, 39, 56, 60 i art. 61 oraz art. 63 ust.1 pkt 1b ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także przepisów § 3 ust.2 pkt 1a, § 4 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu wyjaśnił, że co prawda sama projektowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, jednakże organ nie wziął pod uwagę faktu, że inwestor posiada aktualnie 15 krów (15 DPJ) w tego samego granicach siedliska. Tym samym, zdaniem skarżącego, realizacja nowej inwestycji wraz z istniejącą przekracza dopuszczalne normy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy zawarte w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając, że przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest prawidłowa i pozwala na określenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Ustosunkowując się zaś do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. nie jest wymieniona inwestycja, o którą wnioskuje inwestor, tym samym nie było konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Powołując się zaś na § 2 ust.1 pkt 43 tego rozporządzenia, stwierdził, że tylko chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 240 DJP wymagają obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sporządzenia takiego raportu, zgodnie z § 3 ust.1 pkt 90 tego rozporządzenia, mogą wymagać również inwestycje mogące potencjalnie oddziaływać negatywnie na środowisko, tj. chów lub hodowla zwierząt, niewymienionych w cyt. § 2 ust.1 pkt 43, w granicach administracyjnych miast, w obrębie zwartej zabudowy wsi lub na terenach objętych formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust.1 ustawy o ochronie przyrody (a), na pozostałych obszarach – w liczbie nie niższej niż 60 DJP inwentarza (b). Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że brak wymienienia planowanej inwestycji w podanych przepisach, nawet po jej sumowaniu z istniejącymi 15 DJP, nie daje podstaw do stwierdzenia wad zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył M. A. powtarzając w całości zarzuty zawarte w odwołaniu. W uzasadnieniu skarżący przyznał, że co prawda planowane przedsięwzięcie samo w sobie nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, ale organ nie wziął pod uwagę tego, że inwestor posiada już w granicach swojego siedliska 15 krów (15 DJP), a nowy budynek planowany jest na 32 DJP. W ocenie skarżącego wskutek realizacji planowanej inwestycji, oddziaływanie nowej zabudowy wraz z dotychczasowymi przekroczy dopuszczalne normy z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne, o którym mowa w § 5 pkt 1b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. Dlatego też, zdaniem skarżącego, przy ocenie, czy planowane przedsięwzięcie ma charakter przedsięwzięcia mogącego znacząco, bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko, organ zobowiązany był wziąć pod uwagę przepis § 4 w/w rozporządzenia, który nakazuje sumować parametry istniejących i planowanych przedsięwzięć. Skoro orzekające w niniejszej sprawie organy nie odniosły się do kwestii istniejącej zabudowy inwentarskiej, to ustalona liczba jednostek przeliczeniowych (32 DJP) jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że brak wymienienia planowanej inwestycji w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., nawet przy przyjęciu stopnia kumulacji wskazanego przez skarżącego (47 DJP), nie dawał podstaw do zakwalifikowania inwestycji jako wymagającej sporządzenia raportu środowiskowego. Dodatkowo organ zaznaczył, że w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ nie jest upoważniony do stwierdzania konieczności bądź braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, albowiem następuje to w ramach odrębnego postępowania o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu aczkolwiek nie tylko z przyczyn w niej podniesionych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną przez stronę skarżącą podstawą prawną. Obowiązek "wyjścia" przy ocenie legalności decyzji poza granice zarzutów skargi, każdorazowo nakłada na sąd administracyjny konieczność zbadania, czy kwestionowana skargą decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, czy została wydana bez mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego, bez naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź bez naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się powyższymi regułami Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem niniejszej sprawy, jest kwestia ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kurnika w chowie ściółkowym na łączą ilość 8000 szt. kur (32 DPJ) wraz z infrastrukturą techniczną w ramach zabudowy zagrodowej – na działce nr ew. [...] we wsi K., gm. M. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej powoływanej: u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaznaczyć należy, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie (art. 61 ust. 4 u.p.z.p.). Oznacza to, że jeżeli w sprawie mamy do czynienia z zabudową zagrodową, a powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, nie znajduje zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa (vide: wyrok NSA z 4 grudnia 2008 r., sygn. kat II OSK 1536/07, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, organy orzekające ustaliły jedynie, że planowana inwestycja będzie realizowana na terenach zabudowy zagrodowej i na tej podstawie odstąpiły od badania zasady dobrego sąsiedztwa. W ocenie Sądu takie ustalenia nie mogły być podstawą wyłączenia zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., albowiem nie wyjaśniono, czy należące do inwestora L. F. - gospodarstwo rolne przekracza powierzchnię średniego gospodarstwa rolnego w gminie M. Jak wynika, bowiem z cyt. art. 61 ust.4 u.p.z.p. organ w pierwszej kolejności winien był zbadać, czy zabudowa na należącej do inwestora działce nr [...] ma charakter zabudowy zagrodowej, a jeśli tak to, jaką powierzchnię ma prowadzone przez niego gospodarstwo rolne, czy w całości znajduje się ono na terenie gminy M. W przypadku pozytywnych ustaleń organ winien był sprawdzić, jaka jest średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie M. i czy gospodarstwo prowadzone przez inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Dopiero na podstawie tych ustaleń można byłoby stwierdzić, czy w sprawie może mieć zastosowanie przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wyłączający stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jeżeli zaś przy ponownym rozpoznaniu sprawy okaże się, że zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie będzie zasadne badanie, czy inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Inwestycja obejmująca zabudowę zagrodową zwolniona jest bowiem z obowiązku sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 704/08, Lex nr 484870). Jeżeli jednak organ ustali, że przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie ma zastosowania ze względu wielkość gospodarstwa inwestora w stosunku do średniego gospodarstwa w gminie, koniecznym będzie powtórne zbadanie, czy inwestycja odpowiada wymogom przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przechodząc z kolei do zarzutów skargi, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja - a zatem również samo zamierzenie budowlane - musi być zgodne z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez pryzmat których dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego zależy niewątpliwie od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego lub górniczego. W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że teren projektowanej inwestycji sąsiaduje z obszarem specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Górnej Narwi", wyznaczonym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313 ze zm.) i projektowanym specjalnym obszarem siedlisk Natura 2000 "Ostoja w Dolinie Górnej Narwi" i na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Dolina Narwi", zatwierdzonym rozporządzeniem Wojewody Podlaskiego z dnia 25 lutego 2005r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu "Dolina Narwi" (Dz.Urz.Woj. Podlaskiego Nr 54, poz. 722 ze zm.), należało przeanalizować jej zgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody. Zdaniem organu było w szczególności zbadanie, czy w stosunku do planowanej inwestycji zachodzi obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jej wydanie zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy powinno nastąpić przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymienione są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które to rozporządzenie na podstawie art. 173 ust. 1 cyt. wyżej ustawy zachowało moc do 15 listopada 2010 r. W § 3 ust.1 pkt 90 pkt a) tego rozporządzenia wymieniony jest chów lub hodowla zwierząt, niewymienionych w cyt. § 2 ust.1 pkt 43, w granicach administracyjnych miast, w obrębie zwartej zabudowy wsi lub na terenach objętych formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust.1 ustawy o ochronie przyrody – liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). W rozumieniu rozporządzenia w/w chów został, zatem zakwalifikowany jako przedsięwzięcie, mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie ulega wątpliwości, że będąca przedmiotem niniejszej kontroli - inwestycja ma być realizowana na terenie objętym formami ochrony przyrody na postawie art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j.Dz.U.z 2009r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), albowiem, jak wskazano wyżej, znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu. Należało zatem zbadać drugą przesłankę w/w przepisu, a mianowicie, czy liczba hodowanych przez inwestora zwierząt przekroczy 40 DJP. W ocenie Sądu dla prawidłowego ustalenia tej wartości należało wziąć pod uwagę nie tylko liczbę planowanej na tym terenie hodowli kur w liczbie 32 DJP, ale i istniejącą hodowlę krów w liczbie 15 DJP. Jednostki te, jak słusznie podnosi skarżący, należało – na podstawie § 4 rozporządzenia – zsumować, co daje łączną liczbę 47 DJP. Jak wynika z powyższego planowana inwestycja spełnia kryteria wskazane w § 3 ust.1 pkt 90a rozporządzenia, a zatem może wymagać wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co się z tym wiąże (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wprawdzie sporządzenie raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, w świetle postanowień §3 ust.1 pkt 90a powołanego wyżej rozporządzenia ma charakter fakultatywny. Niemniej, w ocenie Sądu, fakt, iż planowana inwestycja leży na obszarze chronionego krajobrazu, w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, obligował organ orzekający do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia spornego raportu. Odstąpienie od sporządzenia raportu jest wyjątkiem od reguły i winno wynikać z nie budzących wątpliwości przesłanek wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśnionych przez organ, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie (tak: WSA w Łodzi w wyroku z dnia 24 stycznia 2008r. II SA/Łd 884/07, Lex nr 459165). Oparcie się jedynie na uzgodnieniu projektu decyzji z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w B. (postanowienie z dnia [...].04.2010 r.) jest, zdaniem Sądu, niewystarczające w tym stanie faktycznym. Organ winien sam dokonać oceny w tym zakresie. Reasumując, stwierdzić należy, iż skoro orzekające w sprawie organy nie ustaliły rzetelnie stanu faktycznego sprawy oraz naruszyły art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji należało uchylić w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie przeprowadzenie postępowania, przy uwzględnieniu wyżej przedstawionych poglądów. Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie z urzędu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 cytowanej ustawy.