II SA/Bk 676/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi H. L. i J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych. Na skutek wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (zwana dalej: "Spółką") z dnia [...] marca 2017 r. (uzupełnionego w dniu [...] kwietnia 2017 r.) zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (do 4 segmentów) wraz z zagospodarowaniem terenu na dz. nr ewid. gr. [...] (obręb [...] położonej przy ul. [...] w B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz z projektowymi zjazdami (do 4 zjazdów) w pasie drogowym ul. [...] (dz. nr ewid. gr. [...]). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta B. w dniu [...] maja 2017 r. wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W poszczególnych punktach decyzji ustalono: (1) rodzaj inwestycji (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna szeregowa); (2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, w tym: (a) warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; linię zabudowy ustalono zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1: (-) w odległości 4,5 m od linii rozgraniczającej drogi ul. [...] (dz. nr ew. gr. [...]); (-) w odległości 4,5 m od linii rozgraniczającej drogi ul. [...] (dz. nr ew. gr. [...]); wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę wyznaczono do 36%; gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy ustalono w następujący sposób: (-) szerokość elewacji frontowej (dla każdego z budynków) ustalono w wielkości 7,5 m (z tolerancją do 20%), (-) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w przypadku realizacji dachu dwuspadowego lub wielospadowego wyznaczono do 9,5 m, (-) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w przypadku realizacji dachu płaskiego wyznaczono do 8,0 m, (-) wysokość głównej kalenicy w przypadku realizacji dachu dwuspadowego lub wielospadowego wyznaczono do 9,5 m, (-) geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) dla każdego z budynków mieszkalnych jednorodzinnych szeregowych ustalono jako dach płaski (do 15°) lub dwuspadowy lub wielospadowy (od 30° do 45°), (-) wysokość głównej kalenicy w przypadku realizacji dachu płaskiego nie ustalono z uwagi na geometrię dachu (dach płaski - brak kalenicy), (-) kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki (w przypadku realizacji dachu dwuspadowego lub wielospadowego) ustalono jako równoległy lub prostopadły, (-) kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki (w przypadku realizacji dachu płaskiego) nie ustalono z uwagi na geometrię dachu (dach płaski - brak kalenicy); (b) wskazano, że projekt budowlany zamierzenia inwestycyjnego należy wykonać zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. z 2016 r, poz. 290 ze zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), (c) wskazano, że inwestycję należy projektować i realizować zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422); (d) wskazano, że inwestycję należy projektować i realizować zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.), ze szczególnym uwzględnieniem ustaleń art. 29 ww. ustawy; (3) ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; (4) ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej; (5) ustalenia w zakresie obsługi w urządzenia infrastruktury technicznej; (6) wymagania, dotyczące ochrony interesów osób trzecich; (7) ochronę obiektów budowlanych na terenach górniczych; (8) linie rozgraniczające terenu inwestycji: oznaczono linią ciągłą koloru czerwonego i literami A - D na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania wnioskowanego i przyległego terenu (w formie graficznej i opisowej) ustalono, że teren ten zabudowany jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, szeregową (trzy kwartały zabudowy, łącznie 11 obiektów) i bliźniaczą (dwa obiekty) wraz z zabudową towarzyszącą: gospodarczo- garażową i inną uzupełniającą oraz zabudową usługowo -handlową. Wskazał, że wnioskowany teren posiada dostęp do publicznej drogi gminnej oraz, że istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej dla planowanego zamierzenia infrastruktury technicznej. Podniósł, że teren pod inwestycję stanowią grunty zabudowane i zurbanizowane o symbolu "B" – tereny mieszkaniowe. Nadmienił, że odstąpiono od uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli H. L. i J. L. (zwani dalej: "Skarżącymi"). Zaskarżonej decyzji zarzucili uchybienia w zakresie norm prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i 107 k.p.a., poprzez niedokonanie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego mającego wpływ na ustalenia, czy planowana inwestycja jest kontynuacją sposobu zagospodarowania przestrzeni, a także niezebranie i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego a w konsekwencji przyjęcie wadliwych wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzucili również naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, zwanej dalej: "u.p.z.p.") i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie") w zakresie § 3, 4, 5 i 7, przez ich niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do analizy funkcji. Swoje zarzuty skierowali też przeciwko ustaleniu przez organ I instancji parametrów inwestycji, takich jak: wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i wysokość głównej kalenicy. Zdaniem Skarżących oparcie ww. wymogów o wybraną z terenu analizowanego zabudowę szeregową jest nieuzasadnione i narusza przepisy rozporządzenia oraz interesy osób trzecich. Ponadto wyznaczenie linii zabudowy od ul. [...] nie jest poprawne i prawnie uzasadnione. W ocenie Skarżących należało ją ustalić w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia, tj. jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Ustalenie tej linii w sposób określony w decyzji spowoduje, zacienienie ich działki i "będzie miało ogromnie negatywny wpływ na standard życia osób zamieszkujących dom przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że analiza funkcji oraz cech zabudowy terenu została sporządzona w sposób prawidłowy. Podniosło, że organ I instancji prawidłowo zastosował się do § 3 ust. 2 rozporządzenia, przyjmując do analizy teren obliczony jako trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem. Zdaniem Kolegium teren analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, a znajdujące się na gruncie obiekty stanowią tzw. dobre sąsiedztwo. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie, kwestionowana linia zabudowy, od strony ul. [...] została wyznaczona prawidłowo. Ustalono ją w odległości 4,5 m od linii rozgraniczającej drogi (dz. nr. [...]). Brak było podstaw do wyznaczenia linii zabudowy jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, bowiem - jak podkreśla autor analizy - przy tej ulicy, po stronie wnioskowanego terenu, odległość zabudowy od granicy drogi jest zróżnicowana, poczynając od 3 do ok. 19 m. Nie można było również ustalić tej linii w oparciu o § 4 ust. 3 - jako kontynuacji linii zabudowy budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, czyli w odległości 19 m, ponieważ tak dużą odległość wyznacza jedynie jeden budynek (na działce nr [...]). Zdaniem Kolegium istnienie pojedynczego budynku nie oznacza jeszcze, że tworzy on uskok w linii zabudowy. Stąd koniecznym i uzasadnionym było wyznaczenie tej linii w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z linią wyznaczoną o zabudowę na działkach nr. [...] - w odległości 4,5 m od granicy drogi. Ponadto Kolegium podniosło, że wbrew twierdzeniom Skarżącym, organ I instancji prawidłowo ustalił wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki posiłkując się § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wyliczył średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki z całego obszaru analizowanego (27 %) i porównując ten parametr z charakterystycznym dla istniejącej na gruncie zabudowy szeregowej, ustalił go na poziomie 36%. Ustalenia te pozwolą, zdaniem organu odwoławczego, na współistnienie na danym terenie zabudowy jednorodzinnej i szeregowej, nie zakłócając przy tym zastanego i tworzonego ładu przestrzennego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również uchybień w zakresie szerokości elewacji frontowej. Wskazał, że ustalono ją prawidłowo w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia, w wielkości 7,5 m (z tolerancją do 20%), jako wartość mniejszą niż średnia (10 m) dla tego obszaru. Nadmienił, że należało ją ustalić indywidualnie, stosownie do charakteru inwestycji, z uwagi na planowanie realizacji stosunkowo wąskich segmentów szeregowych. Słusznie wzięto pod uwagę reprezentatywne budynki o analogicznej funkcji i tożsamej formie, a mianowicie budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej. Formę tę prawidłowo uznano jako odnośnik do wyznaczenia w tym przypadku szerokości elewacji frontowej - na poziomie 7,5 m dla jednego budynku. Zdaniem Kolegium nietrafne są również argumenty, jakoby w sposób niewłaściwy ustalono w decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i wysokość głównej kalenicy. Podniosło, że parametr górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono odrębnie dla dachu dwuspadowego i wielospadowego (9,5 m) oraz dla dachu płaskiego (8 m). Ustalono go w wysokości większej niż średnia z terenu analizowanego (7 m). W ocenie Kolegium brak było możliwości wyznaczenia go w oparciu o przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z uwagi na duże zróżnicowanie wysokości istniejącej zabudowy na tych działkach. Organ I instancji nie mógł również skorzystać z możliwości przewidzianej w § 7 ust. 3 rozporządzenia, jako średniej wartości tego parametru, ponieważ na jej stosunkowo niską wielkość miała wpływ znaczna ilość małogabarytowych budynków w zabudowie towarzyszącej, tj. garażowych, gospodarczych i innych. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo posiłkował się wielkościami charakterystycznymi dla istniejącej na gruncie zabudowy szeregowej, bowiem taka jest najbardziej optymalna i uzasadniona z uwagi na identyczny charakter zabudowy, która występuje na danym obszarze w trzech zespołach. Wskazał, że wysokość górnych krawędzi elewacji frontowej w tych budynkach kształtuje się od 8,5 m do 9,5 m. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania lub uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postepowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mającego na względzie słuszny interes Skarżących i zaniechanie prawidłowego ustalenia, czy planowana inwestycja jest kontynuacją sposobu zagospodarowania przestrzeni, czy na obszarze objętym analizą zabudowa szeregowa jest reprezentatywna i stanowi o specyfice zagospodarowania terenu objętego granicami analizy urbanistyczno-architektonicznej specyfice zagospodarowania terenu objętego granicami analizy urbanistyczno-architektonicznej, 2) art. 77 k.p.a., poprzez niezebranie i brak rozpatrzenie całego materiału dowodowego - ogółu dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu taktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęcie wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na ww. obszarze, pomimo jej wadliwości; pominięcie, że na skutek realizacji planowanej inwestycji zmieni się też sposób zacieniania (zwiększenie) działki nr ew. [...] przez budynek posadowiony na działce nr ew. [...], co uczyni zamieszkiwanie w tym budynku bardzo uciążliwym lub nawet niemożliwym na skutek zamknięcia dostępu światła słonecznego de facto z trzech stron tej działki. 3) art. 107 k.p.a., poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; w uzasadnieniu prawnym nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji, w szczególności zaniechał wnikliwego uzasadnienia skorzystania z przepisów pozwalających na wyjątkowe podejście do sposobu ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy nie było przeszkód do ustaleń na podstawie przepisów mających w tym względzie pierwszeństwo, II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) § 4 rozporządzenia w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie ust. 4 § 4 rozporządzenia w sytuacji, gdy należało zastosować ust. 1 i 3 rozporządzenia, 2) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 1, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie wszystkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, gospodarczo-społecznych i innych jak również niedostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa), 3) naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 61 u.p.z.p., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w odniesieniu do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, 4) naruszenie § 5 rozporządzenia w zw. z art. 61 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 5) naruszenie § 7 ww. rozporządzenia w związku z art. 61 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji, narusza ład przestrzenny i przesłanki dobrego sąsiedztwa i będzie "szczególnie negatywnie oddziaływać na ich działkę. Wskazali, że niewłaściwie przyjęto linię zabudowy, którą według organu I instancji można wyznaczyć w odległości 4,5 m od linii rozgraniczającej drogi - ul. [...] w B., wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - na poziomie 36%, szerokość elewacji frontowej jako 7,5 m (z tolerancją do 20%), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (przy dachu płaskim 8,0m ) i dachu dwuspadowym lub wielospadowym 9,5 m. Nadmienili, że organy niesłusznie posiłkowały się, przy wyznaczeniu większości z tych parametrów, parametrami istniejącej na gruncie zabudowy szeregowej. Zdaniem Skarżących przepisy wskazują na konieczność dokonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o cały teren analizowany i wszystkie występujące na nim zabudowania. Nie jest ona reprezentatywna dla tego obszaru, gdyż na danym gruncie znajdują się jedynie 3 zespoły budynków w zabudowie szeregowej, a aż 35 w wolnostojącej i to w dodatku nie w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej do zabudowy nieruchomości. Podnieśli, że wszystkie ustalenia organów zmierzają w przedmiotowej sprawie do ukształtowania zupełnie nowego ładu przestrzennego, a nie do zachowania już istniejącego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, albowiem organ nie naruszył prawa stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji, a tylko w takim zakresie Sąd jest uprawniony do kontroli zaskarżonej decyzji o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Stan faktyczny stanowiący podstawy wydania zaskarżonej decyzji wbrew zarzutom skarżących został ustalony prawidłowo i poddany został prawidłowej ocenie poprzez wskazanie spełnienia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunkujących wydanie pozytywnej decyzji. Na podstawie analizy obszaru organy ustaliły, że teren ten jest zabudowany zabudową mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, szeregową i bliźniaczą oraz zabudową towarzyszącą: gospodarczo-garażową i inną uzupełniającą oraz zabudową usługowo-handlową. Projektowana inwestycja zabudowy szeregowej działki Nr [...] położonej przy ul. [...] w B. jest w takiej sytuacji kontynuacją istniejącego sposobu zagospodarowania na obszarze objętym analizą i w żadnym wypadku nie narusza kontynuacji funkcji i ładu przestrzennego. Stąd też trafnie organu oceniły, iż na wnioskowanym terenie istnieje możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji. Chybione są zarzuty skarżących, iż wyznaczona linia zabudowy działki w odległości 4,5 m od ulicy [...] została ustalona z naruszeniem § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ stwierdził, że w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania odstępstwa określonego w § 4 ust. 4 Rozporządzenia. Z uwagi na fakt, iż zabudowa na działkach sąsiednich przy ul. [...] jest usytuowana w rożnych odległościach od 3 m do 19 m linii zabudowy nie można było wyznaczyć jako przedłużenia istniejących linii zabudowy na dzikach sąsiednich. Trafnie też organ przyjął, że linii tej nie można wyznaczyć jako kontynuacji linii budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, czyli budynku znajdującego się w odległości 19 m. Pojedynczy budynek jak trafnie ocenił organ nie oznacza jeszcze, że tworzy on uskok w linii zabudowy, do przyjęcia, że taki uskok występuje konieczne jest wystąpienie co najmniej dwóch budynków by w ten sposób przeprowadzić linie. Wyznaczona linia zabudowy w ocenie organu nie zburzy ładu przestrzennego i pozwoli w sposób racjonalny zlokalizować i zrealizować inwestycję i tę ocenę Sąd podziela przyjmując, że organ miał podstawy do zastosowania § 4 ust. Rozporządzenia. Nie ma też podstaw do podzielenia zarzutów odnośnie nieprawidłowo ustalonego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wskaźnik ten organ ustalił na podstawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia, mając na uwadze fakt, że inwestycja dotyczy zabudowy szeregowej, a ta jest bardziej intensywna niż zabudowa jednorodzinna. Stąd też wyznaczając ten wskaźnik organ miał na uwadze wskaźnik zabudowy szeregowej istniejącej na tym terenie. Również nietrafne są zarzuty dotyczące wskaźników dotyczących szerokości elewacji frontowej oraz niewłaściwego ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W tym zakresie skarżący kwestionują ich ustalenia w oparciu o § 7 ust. 4 Rozporządzenia wskazując, że należało je ustalić w oparciu o § 7 ust. 1-3 Rozporządzenia. Uzasadniając zastosowanie § 6 ust. 2 Rozporządzenia do wyznaczenia szerokości elewacji frontowej organ wskazał, że wynikało to z charakteru inwestycji (zabudowa szeregowa), którą należało odnieść do już istniejącej zabudowy szeregowej analogicznej funkcji i tożsamej formie. Jednocześnie organ stwierdził, że nie wpłynie to negatywnie na istniejący ład przestrzenny i nie zakłóci harmonii urbanistycznej tego terenu. Ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki w wysokości większej niż średnia z terenu analizowanego organ wskazał, iż średnia jest zaniżona ze względu na duże zróżnicowane wysokości istniejących budynków na działkach sąsiednich i w tym garażowych i handlowych i wobec tego do wyznaczenia tego wskaźnika przyjęto najbardziej miarodajną istniejącą zabudowę szeregową. Nie można więc w tej sytuacji zarzucić organowi naruszenia przepisów wskazanych w skardze. Ze względu na charakter inwestycji zlokalizowanej na terenie na którym istnieje bardzo zróżnicowana zabudowa organ miał podstawy do ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określonych w zaskarżonej decyzji i je szczegółowo uzasadnił. Skoro więc zarzuty okazały się nieuzasadnione skarga podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.