II SA/Bk 677/11

Dnia 10 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] w przedmiocie przedłużenia terminu rozpoznania wniosku o dofinansowanie kosztów podyplomowych studiów p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę.- Skargą złożoną w dniu [...] września 2011 roku pani G. G. zaskarżyła pismo Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia [...] maja 2009 roku nr [...], w którym na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poinformowano skarżącą o przedłużeniu terminu rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie finansowania kosztów podyplomowych studiów do dnia [...]09.2009 r. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Urząd Pracy w B. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, iż w sprawie nie zaistniała, żadna z sytuacji wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Nadto organ wskazywał ewentualnie na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga powyższa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przyczyna niedopuszczalności przedmiotowej skargi tkwi w charakterze pisma z dnia [...] maja 2009 roku nr [...]. Dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego indywidualnych rozstrzygnięć, określonych w art. 3 § 2 pkt 1 -3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, w stosunku, do których wyczerpane zostały środki zaskarżenia (art. 52 § 1 tej ustawy) oznacza, że katalog środków umożliwiających uruchomienie kontroli tych rozstrzygnięć (środków zaskarżenia) jest zamknięty. Zaskarżone pismo Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia [...] maja 2006 roku nie ma cech, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także określonych w punktach następnych. Podkreślić należy, iż pismo dotyczy przedłużenia terminu rozpoznania wniosku skarżącej w przedmiocie dofinansowania studiów podyplomowych w trybie art. 36 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. Przyjmuje się zaś, iż zawiadomienie z art. 36 § 1 k.p.a. dotyczy kwestii wynikającej w toku postępowania, nierozstrzygającej o istocie sprawy, a więc jest czynnością procesową organu podejmowaną wobec strony, oddziaływującą na jej sytuację procesową (wyznacza nowy termin załatwienia sprawy). W orzecznictwie akcentuje się, iż z tego względu powinno mieć formę niezasakarżalnego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 stycznia 2006 r., VI SA/Wa 2043/05 (LEX nr 220771) stwierdził, że "Zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy wydane na podstawie art. 36 § 1 i 2 k.p.a. winno dokonywać się w trybie procesowym przewidzianym dla takich czynności, a więc stosownie do treści przepisu art. 123 § 1 i 2 k.p.a., jako dotyczące kwestii wynikłej w toku postępowania, winno mieć formę postanowienia. Postanowienie takie nie jest zaskarżalne". Powyższe skutkuje tym, że pismo w sprawie przedłużenia terminu nie może być objęte decyzją administracyjną organu. Powinno natomiast mieć formę postanowienia, lecz uchybienie co do formy nie wywołuje żadnych skutków procesowych. Na zawiadomienie w kwestii przedłużenia terminu (bez względu na formę tj. czy to postanowienie czy też pismo) nie służy zażalenie, nie kończy ono postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, co do jej istoty. Tym samym nie może ono stanowić podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne. Stąd dostrzegając niedopuszczalność skargi Sąd zobligowany był do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).-