II SA/Bk 678/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. D. i H. F. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda P. uchylił postanowienie Starosty Powiatu B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], wstrzymujące wykonanie własnej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazową, wentylacją mechaniczną oraz oświetleniem terenu wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr geod. [...] w obrębie K., gm. J. z uwagi na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Skarżący złożyli do sądu wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia "celem ochrony konstytucyjnych zasad własności i równości obywateli oraz równego traktowania stron w procesie administracyjnym". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i uzasadnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."). Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt, który wywołuje materialnoprawne skutki w postaci przyznania uprawnienia lub obowiązku, jeśli jego wykonanie wywołuje skutki trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej szkody. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku. Co prawda dopuszczalne jest orzekanie o wstrzymaniu z uwzględnieniem całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jednak - zdaniem sądu - sięganie do całokształtu dowodów w przedmiotowym postępowaniu wpadkowym może nastąpić tylko w celu uzupełnienia, wsparcia lub potwierdzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie. Sąd nie może w braku takiej argumentacji sam sięgać do całokształtu akt sprawy i oceniać czy w sytuacji strony wstrzymanie jest uzasadnione czy też nie. Byłoby to działanie sądu z urzędu, które nie jest dozwolone z uwagi na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie na wniosek (wynika to wprost z art. 61 § 3 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie strona skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnili ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Samo stwierdzenie skarżących, że wnoszą o wstrzymanie wykonania "celem ochrony konstytucyjnych zasad własności i równości obywateli oraz równego traktowania stron w procesie administracyjnym" nie jest wystarczająca do pozytywnego ustosunkowania się do niniejszego wniosku. Nie przedstawiono żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Uznając wniosek za niezasadny Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.