II SA/Bk 679/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody P. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta S. dla terenów położonych przy ul. [...], [...] i [...] oddala skargę Wojewoda P. wniósł skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta S. dla terenów położonych przy ul. [...]. Kwestionowanej uchwale zarzucił istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm. – dalej jako: "u.p.z.p."), poprzez umieszczenie w części lub całości poza granicami planu układu obsługującego projektowane w planie obszary planistyczne oraz brak wystarczających rozwiązań w zakresie infrastruktury technicznej. Wskazując na powyższe naruszenie prawa Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w całości. Uzasadniając stawiane zarzuty Wojewoda wskazał, że Rada Miasta S. przyjęła postanowienia, którymi dla obszarów planistycznych 2MN,U, 3MN,U i 5MN,U od strony południowej wyznaczono linie zabudowy od dróg, wskazane w § 23 ust. 3 pkt 11 uchwały, które zlokalizowane są poza granicami planu miejscowego. Organ nadzoru zwrócił uwagę, że linia zabudowy jest integralną częścią drogi publicznej przypisaną do rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.) linię zabudowy określa się jako usytuowanie w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni danego rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Bez prawnego określenia rodzaju drogi w tej samej uchwale, w której wyznacza się linię zabudowy, niemożliwa jest weryfikacja zgodności z prawem przyjętego rozwiązania (usytuowania linii zabudowy na terenie przyległym do pasa drogowego). Zdaniem Wojewody, pozostawienie dróg poza granicami planu miejscowego oznacza odstąpienie od obligatoryjnej planistycznej weryfikacji poprawności usytuowania i geometrii pasa drogowego adekwatnie do przypisanej im kategorii. Może bowiem okazać się, iż szerokość istniejącego pasa drogowego i jego geometria są niezgodne z przepisami i wymagają korekty kosztem terenów zlokalizowanych także w granicach planu. Umieszczenie całego pasa drogowego poza granicami planu uniemożliwia dostosowanie ww. parametrów drogi do obowiązujących w tym zakresie przepisów i stanowi istotne naruszenie ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto brak wspomnianych dróg w granicach planu miejscowego, a tym samym brak prawnego określenia ich kategorii, tworzy sytuację, w której niemożliwe jest w wymiarze planistyczo-prawnym poprawne rozwiązanie strefy skrzyżowań z drogami w obrębie planu miejscowego, tj. z drogą KD-D stanowiącą drogę publiczną klasy dojazdowej. W kontekście powyższego organ nadzoru zwrócił uwagę, że wrysowywane na rysunku planu miejscowego tzw. trójkąty widoczności, stanowiące ingerencję w nieruchomości przyległe do skrzyżowań, powinny być wyznaczane zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Dla poprawnego wyznaczenia tych trójkątów niezbędne jest wcześniejsze ustalenie kategorii krzyżujących się pasów drogowych. Bez takiego określenia planistyczne wyznaczenie strefy skrzyżowań narusza przepisy ww. rozporządzenia. Zdaniem Wojewody, ustalenia planistyczne tekstowe, odnoszące się do terenów umieszczonych poza granicami planu, nie są ustaleniami tego planu. W świetle powyższego nie jest rozwiązaniem spełniającym wymogi art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. umieszczenie, w części lub całości poza granicami tego planu, układu obsługującego projektowane w planie obszary planistyczne. Organ nadzoru podkreślił ponadto, że część graficzna planu powinna być bezwzględnie spójna z częścią tekstową. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587), na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. W danym przypadku brak jest oznaczeń dróg, od których wyznaczono linie zabudowy, z którymi można by powiązać ustalenia z § 13 planu, określające parametry istniejących dróg. Wojewoda wskazał również, że w powyższym przepisie nie dla wszystkich dróg wskazano konkretne nazwy i klasy. Brak jest podania klasy dla ul. [...] oraz ul. [...] (§ 13 pkt 1 lit. b i c). Niemożliwe jest też zlokalizowanie w terenie krawędzi jezdni, od której wyznaczono linie z uwagi na brak włączenia ich w zakres planu. Pozytywne uzgodnienia zarządców uzyskane przez Burmistrza nie zwalniają organu od weryfikacji, czy ustalenia wprowadzane przez plan, w tym przypadku linie zabudowy, zostały określone prawidłowo. Uzasadniając kolejne zarzuty, Wojewoda wskazał, że w § 15 pkt 1 uchwały określono, iż w zakresie zaopatrzenia w wodę ustala się zaopatrzenie w wodę z istniejącej i projektowanej sieci wodociągowej zlokalizowanej w liniach rozgraniczających ulic. Zgodnie z załącznikiem Nr 1 i Nr 2, obsługę terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową ustalono w większości z projektowanej sieci wodociągowej. W związku z powyższym, z uwagi na brak istniejącej sieci wodociągowej niezbędnej do funkcjonowania projektowanej zabudowy, w ustaleniach planu należy dopuścić jej lokalne odpowiedniki, stanowiące indywidualne rozwiązanie zaopatrzenia w wodę (studnie) do czasu realizacji projektowanej sieci wodociągowej. Natomiast w opiniowanej uchwale brak jest takiego zapisu, ustalono jedynie dopuszczalność indywidualnych rozwiązań w zakresie sieci sanitarnej. Organ nadzoru zauważył, że zakres miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinien obligatoryjnie obejmować skonkretyzowane rozwiązania w zakresie infrastruktury technicznej, pozwalające na uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę w momencie uchwalenia planu. Rezygnacja ze skonkretyzowanych rozwiązań uniemożliwi w przyszłości zgodną z prawem realizację planu, tj. wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę, do czasu realizacji projektowanej sieci wodociągowej. Ponadto, przepisy uchwały powinny być redagowane w taki sposób, by nie stwarzać pola do zróżnicowanego ich interpretowania. Natomiast weryfikowany plan w sposób jednoznaczny ustala zaopatrzenie w wodę z istniejącej i projektowanej sieci wodociągowej, nie określając rozwiązań tymczasowych. Po uchwaleniu planu w takiej formie właściciele działek, obsługiwanych zgodnie z ustaleniami planistycznymi i rysunkiem planu przez projektowaną sieć wodociągową, w momencie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę spotkaliby się zatem z odmową wydania pozytywnej decyzji w tym zakresie do czasu wybudowania sieci. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w całości, jest konieczne i w pełni uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta S. wniosła o jej oddalenie w całości. Rada nie zgodziła się z zarzutem naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. i wskazała, że wbrew twierdzeniom Wojewody, w skarżonym planie ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, odnośnie konkretnego systemu skomunikowania terenów objętych planem, zostały określone w § 13 planu. Zdaniem uchwałodawcy nie ma znaczenia, czy drogi, w stosunku do których ustalono linie zabudowy znajdują się poza granicami planu. Układ komunikacyjny istnieje. Zarówno dla ul. [...], ul. [...] precyzyjnie określono wszelkie parametry. Ulica [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta S. (uchwała Nr [...]z dnia [...] czerwca 2003 r. i położona jest w ciągu drogi wojewódzkiej Nr [...]. Ulica [...] jest drogą publiczną powiatową o nr [...]. [...] jest drogą publiczną miejską o nr [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że znane są kategorie tych dróg i konkretne ich parametry minimalne, na podstawie których w spornym planie wyznaczono linie zabudowy. Zdaniem Rady znaczenie ma również, że wszelkie ustalenia planu dotyczące szeroko rozumianego układu komunikacyjnego, więc również linii zabudowy i trójkątów widoczności, były przedmiotem konsultacji z właściwymi zarządcami dróg. Kontrola poprawności usytuowania i geometrii pasa drogowego nie leży w kompetencji Wojewody. Rada wskazała, że linia zabudowy wyznaczona w planie uwzględnia istniejący już układ komunikacji, w tym także jego modernizację i znane są parametry tego układu. Nie można więc stwierdzić, że wyznaczenie linii zabudowy od drogi umieszczonej poza terenem planu jest istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu (art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). Organ podniósł ponadto, że zgodnie ze sztuką miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, z których każdy obejmuje tylko część obszaru tej samej gminy, muszą co do zasady stanowić jedną całość. Powyższe powoduje, że uchwalenie każdego kolejnego planu poprzedzone jest badaniem jego spójności z ustaleniami obowiązujących już planów dla obszarów sąsiadujących. Rada nie zgodziła się ponadto z zarzutem umieszczenia w części lub całości poza granicami planu układu obsługującego projektowane obszary planistyczne. Wskazała, że drogi od strony południowej obszarów planistycznych 2MN,U, 3MN,U, i 5MN,U nie zostały objęte planem miejscowym (co jest zgodne z inicjującą procedurę planistyczną uchwałą intencyjną), w związku z tym nie można dokonać jakichkolwiek ustaleń planistycznych dla tych obszarów (w tym nie można było ustalić w niniejszym planie rodzaju dróg). Ponadto są to istniejące drogi publiczne, o ustalonych parametrach i klasach, a to powoduje, że możliwa jest weryfikacja zgodności z prawem usytuowania linii zabudowy. W zakresie zarzutu braku wystarczających rozwiązań w zakresie infrastruktury technicznej Rada wskazała, że zarówno w części tekstowej planu jak i na rysunku planu znajdują się wymagane przepisami ustalenia dotyczące niezbędnej infrastruktury technicznej. W § 15 części tekstowej planu zapisano ustalenia w zakresie zaopatrzenia w wodę, z istniejącej i projektowanej sieci wodociągowej zlokalizowanej w liniach rozgraniczających ulic oraz wskazano na powiązanie projektowanej sieci z istniejącymi przewodami wodociągowymi. Natomiast w § 16 wskazano m.in. zasady odprowadzenia ścieków sanitarnych i wód opadowych, do istniejącej i projektowanej sieci sanitarnej w systemie grawitacyjno-pompowym, z docelowym zrzutem do kanałów i oczyszczalni w S., dopuszczono też budowę rozwiązań indywidualnych. Na rysunku planu, tam gdzie było to uzasadnione wskazano projektowaną sieć sanitarną. Zapisy uchwały w powiązaniu z rysunkiem planu ustalają też zasady zaopatrzenia w energię elektryczną, ogrzewanie, zaopatrzenie w gaz i obsługę telekomunikacyjną (stosowne ustalenia zawarto w § 18-21). Nie doszło więc do istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta S. dla terenów położonych przy ul. [...]. Uchwała została zaskarżona do Sądu przez Wojewodę P. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzenia a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, zgodnie z którym tryb sporządzania planu należy rozumieć jako sekwencję czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej. Zaniechanie którejś z nich lub zrealizowanie jej w sposób nieprawidłowy może stanowić istotne naruszenie trybu, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego (np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 925/16 oraz z dnia 20 października 2011 r. sygn. II OSK 1593/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej w skrócie jako CBOSA). W pierwszej kolejności podstawową czynnością inicjującą procedurę planistyczną będzie podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.), następnie czynności określone w art. 17 u.p.z.p., a na koniec podjęcie uchwały o uchwaleniu planu wraz z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Naruszenie zasad sporządzania planu to z kolei przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych - które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego. "Istotnym" naruszeniem prawa jest w przypadku aktu planistycznego takie naruszenie, które wpływa na treść uchwały, dotyczy przyjętych w niej merytorycznych rozwiązań oraz prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa (zob. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2828/16, CBOSA). Choć w skardze Wojewoda nie zarzucił naruszenia trybu uchwalania zaskarżonego planu, to Sąd z urzędu poddając kontroli przedmiotową uchwałę w tym zakresie nie dostrzegł istotnych uchybień. Pozbawione podstaw okazały się natomiast wyartykułowane w skardze zarzuty dotyczące istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu. Przede wszystkim Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., upatrywanego przez Wojewodę w umieszczeniu układu obsługującego projektowane w planie obszary planistyczne w części lub całości poza granicami planu. Nie można czynić Radzie zarzutu, że dla obszarów planistycznych 2MN,U, 3MN,U i 5MN,U od strony południowej wyznaczyła linie zabudowy od dróg, wskazane w § 23 ust. 3 pkt 11 uchwały, które zlokalizowane są poza granicami planu miejscowego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W myśl natomiast § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Konfrontując zapisy uchwały oraz argumenty prezentowane przez Wojewodę w tym zakresie z wymienionymi regulacjami Sąd zauważa w pierwszej kolejności, że granice ustaleń planu zostały ustalone uchwałą intencyjną w sposób wiążący organ planistyczny. Po drugie - skład orzekający podziela wyrażany już w orzecznictwie tutejszego Sądu pogląd, że wyznaczenie na rysunkach planu nieprzekraczalnych linii zabudowy od granic pasów drogowych, położonych poza granicami ustaleń planu, nie narusza treści art. 43 ustawy o drogach publicznych. Również żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani wykonawczy do tej ustawy, nie wprowadzają wymogu pozostawania układu komunikacyjnego w granicach obszaru ustaleń planu miejscowego, w stosunku do którego to układu komunikacyjnego ustalana jest nieprzekraczalna linia zabudowy poszczególnych obszarów ustaleń planu (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 listopada 2019 r. sygn. II SA/Bk 601/19). Można zatem postawić uogólnioną tezę, że wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy od strony dróg położonych poza granicami ustaleń co do zasady nie narusza w sposób istotny ustawy planistycznej. Po trzecie – ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej objętej planem znalazły się w § 13 uchwały, gdzie dla poszczególnych terenów określono warunki dojazdów wskazując istniejące drogi oraz te projektowane ze wskazaniem ich klasy i szerokości. Zapisy te spełniają wymagania przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy planistycznej oraz w § 4 pkt 9 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba przy tym zauważyć, że zewnętrzny układ komunikacyjny istnieje – na co wskazuje Rada w odpowiedzi na skargę. W tej sytuacji nie ma zatem większego znaczenia czy układ komunikacyjny, w stosunku do którego ustalono linię zabudowy, znajduje się poza granicami spornego planu czy też nie, oraz to, czy został oznaczony w części graficznej planu. W odpowiedzi na skargę wskazano, że ulica [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta S. (uchwała Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r.) i położona jest w ciągu drogi wojewódzkiej Nr [...]. Z kolei ulica [...] jest drogą publiczną powiatową o nr [...], zaś ulica [...] jest drogą publiczną miejską o nr [...]. Trafnie więc argumentuje Rada, że znane są kategorie tych dróg oraz ich parametry minimalne, na podstawie których w spornym planie wyznaczono linie zabudowy. Ponadto przyjęte w planie rozwiązania były przedmiotem konsultacji z zarządcą drogi i wypowiedź właściwego organu była w tym zakresie pozytywna. W tej sytuacji, gdy wyznaczone w planie linie zabudowy uwzględniają istniejący już układ komunikacji, o parametrach dających się zweryfikować, brak jest podstaw aby stwierdzać, że wyznaczenie linii zabudowy od drogi umieszczonej poza terenem planu jest istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu w zakresie naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. W jednym z wyroków tut. Sąd wyraził pogląd, który akceptuje również skład orzekający w niniejszej sprawie, że plany miejscowe, z których każdy obejmuje tylko część obszaru tej samej gminy, muszą co do zasady stanowić jedną całość. Aby taki efekt uzyskać, uchwalenie każdego kolejnego planu powinno być poprzedzone badaniem spójności jego ustaleń z ustaleniami obowiązujących już planów dla obszarów sąsiadujących (zob. wyrok z dnia 21 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 211/19). Dla oceny stawianego przez Wojewodę zarzutu nie bez znaczenia jest również to, że organ planistyczny uwzględnił obowiązujące sąsiednie rozwiązania planistyczne i wpasował postanowienia spornego planu miejscowego w stan zastany i zaprojektowany tworząc spójną całość. Zarzuty organu nadzoru w tym zakresie są bezzasadne. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., poprzez brak wystarczających rozwiązań w zakresie infrastruktury technicznej. Inwestycje w zakresie infrastruktury technicznej zaliczane są zgodnie z ustawą z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami do inwestycji celu publicznego a zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, zadania gminy w zakresie zaspakajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, zaopatrzenia w energię elektryczną, gaz czy usuwanie ścieków komunalnych, są zadaniami własnymi gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest miejscem, w którym obligatoryjnie określa się układ sieci infrastruktury technicznej istniejącej i projektowanej i warunki jego powiązania z układem zewnętrznym. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że w sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego zakładają lokalizację inwestycji celu publicznego, to to zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., treść planu powinna uszczegółowić rozmieszczenie takich inwestycji. Wymóg ten konkretyzuje art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy planistycznej, który nakazuje - w zależności od potrzeb - rozmieszczenie w planie inwestycji celu publicznego: lokalnych i ponadlokalnych. Dopuszczenie rozbudowy sieci infrastruktury technicznej bez jednoznacznego określenia ich przebiegu, prowadzi do istnego naruszenia zasad uchwalania planu poprzez zezwolenie na zależne od woli inwestora zlokalizowanie sieci, z pominięciem procedury uchwalania planu (zob. np. przywołany już wyrok WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 601/19). Zgodnie z § 15 skarżonej uchwały, w zakresie zaopatrzenia w wodę ustala się: 1) zaopatrzenie w wodę do celów komunalnych i przeciwpożarowych z istniejącej i projektowanej sieci wodociągowej zlokalizowanej w liniach rozgraniczających ulic zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi z uwzględnieniem warunków określonych przez zarządcę urządzeń wodociągowych, 2) powiązanie projektowanej sieci wodociągowej z istniejącymi przewodami wodociągowymi w ulicach: [...] zasilanymi z miejskiej stacji wodociągowej w S.. W skarżonym planie dopuszczono zatem rozbudowę sieci infrastruktury technicznej zaopatrzenia w wodę, których przebieg odzwierciedla część graficzna planu – załączniki nr 1 i 2. Na rysunku planu zaznaczono przebieg istniejącej i projektowanej linii wodociągowej. Natomiast, czy zarzucany przez Wojewodę brak określenia rozwiązań tymczasowych - indywidualnych rozwiązań zaopatrzenia w wodę (studnie) do czasu realizacji projektowanej sieci wodociągowej - stanowi naruszenie zasad sporządzania planu? Zdaniem Sądu brak określenia rozwiązań tymczasowych w tym zakresie nie narusza prawa w sposób istotny. Z brzmienia kwestionowanego przepisu uchwały nie wynika, aby miał on nie zapewniać prawidłowej realizacji ustaleń planu. Zapisy § 15 uchwały nie modyfikują normy wynikającej z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), zgodnie z którym, w razie braku warunków przyłączenia m.in. sieci wodociągowej, działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody. Z odmienną oceną mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby w planie zakazano korzystania z indywidualnych rozwiązań w tym zakresie. Brak określenia rozwiązań tymczasowych nie oznacza zaś, że uchwałodawca ich nie dopuszcza. Podsumowując należy stwierdzić, że nie potwierdził się pogląd Wojewody o istotnym naruszeniu przez uchwałodawcę zasad sporządzania planu miejscowego. Uznając, że zarzuty stawiane przez organ nadzoru nie mogły zostać uwzględnione, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.