II SA/Bk 68/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2015 r. wniosku pełnomocnika skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. W. I. B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący W. W. i I. B. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy J. K., przez Zastępcę Wójta z dnia [...] października 2014 r. nr [...] ustalającą opłatę planistyczną w kwocie 5.331,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik zawarła jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji spowoduje konieczność uszczuplenia majątku skarżących o 5.331,00 zł . W związku zaś z tym, że ww. nie dysponują taką kwotą konieczne będzie zaciągnięcie zobowiązań, co w dalszej kolejności skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody. Podniesiono również, że egzekucja należności wynikającej z zaskarżonej decyzji wyrządziłaby skarżącym znaczną szkodę. Końcowo pełnomocnik zaznaczyła, że zaskarżona decyzja została wydana przy szeregu rażących uchybień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że instytucja wstrzymania może dotyczyć jedynie takich aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Bezspornie decyzja ustalająca wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości do takiej kategorii aktów należy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest też pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" są nieostre, a zatem każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Natomiast w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (tak: NSA w postanowieniu z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OZ 705/10, oraz WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2013r. II SA/Łd 384/13 - oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając powyższe uwagi oraz powołaną we wniosku argumentację Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących stwierdziła wprawdzie, że ustalona opłata planistyczna spowoduje konieczność uszczuplenia majątku o 5.331,00 zł oraz, że jej zapłacenie może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody, gdyż ww. nie dysponują ww. kwotą, tym niemniej nie uzasadniła w żaden sposób powyższej okoliczności. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione, natomiast pełnomocnik skarżących nie podniosła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby Sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą wysokość opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i zobowiązująca skarżących do jej uiszczenia. Nałożony zatem na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd i uprawomocnieniu się orzeczenia w tym przedmiocie, świadczenie to będzie podlegało zwrotowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskującego o wstrzymanie wykonania aktu oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt I GSK 1538/12; z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 404/12; z dnia 28 marca 2012r., sygn. akt II GSK 385/11 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Takich okoliczności pełnomocnik skarżącej w niniejszej sprawie nie przedstawił. Końcowo należy zaznaczyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. Sąd nie ocenia w nim legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia, a wyłącznie bada wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie pozostaje w związku z jej zgodnością z prawem, bowiem takiej oceny w niniejszym postępowaniu wpadkowym nie przeprowadzano. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.