II SA/Bk 682/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. G. i B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Wójt Gminy T., na wniosek W. P., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego o powierzchni sprzedaży do 1900 m2 , z parkingiem i niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie usługowej na działkach o nr ew. 128/2, 129/2, 130 w obrębie geodezyjnym N. gm. T. oraz na działkach o nr ew. 128/9 i 128/10 gm. J. Organ w decyzji określił rodzaj zabudowy, jej funkcję i zagospodarowanie terenu, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie: kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, wymagań związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonano analizy terenu wokół planowanej inwestycji. W wyniku tej analizy stwierdzono, że teren inwestycji posiada sąsiedztwo na podstawie którego można określić wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wskazano, że na znacznej części terenu analizowanego i w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się zabudowa usługowa. Dlatego też zdaniem organu I instancji planowana zabudowa nie jest sprzeczna z zabudową istniejącą. Podano, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istnieje możliwość zapewnienia dla niego wystarczającej infrastruktury technicznej, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja została uzgodniona z Marszałkiem Województwa P. w zakresie melioracji wodnych, Starostwem Powiatowym w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz P. Zarządem Dróg Wojewódzkich w B. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Odwołanie od tej decyzji wnieśli J. i B. G. i zarzucili wydanie decyzji w oparciu o dowolną interpretację parametrów uzyskanych z analizy terenu. Wskazali, że w sposób dowolny wyłączono z niej budynek mieszkalny wielorodzinny oznaczony na mapie nr 20. Ich zdaniem z analizy terenu wynika, że charakteryzuje go zarówno zabudowa usługowa i mieszkaniowa. Przy czym zabudowę usługową charakteryzuje zabudowa znacznie rozproszona o małych parametrach. Brak jest budynków usługowych o parametrach zbliżonych do planowanej inwestycji. Dlatego nie można zgodzić się z uzasadnieniem kwestionowanej decyzji, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z istniejąca zabudową. Zaskarżona decyzja, zdaniem odwołujących się, została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszając ochronę osób trzecich oraz stosunki dobrosąsiedzkie. Wskazując na powyższe naruszenia wnieśli o cofnięcie decyzji o warunkach zabudowy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa, art. 54 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu podało, że z przeprowadzonej w sposób prawidłowy analizy wynika, iż planowana inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 ustawy. Zabudowa działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, pozwala na usytuowanie planowanego obiektu na wnioskowanej do zabudowy działce. Na działkach sąsiednich znajduje się zabudowa mieszkaniowa i różnorodna zabudowa usługowa, np.: myjnia samochodowa, stacje benzynowe, hurtownia mebli, budynek drukarni oraz inne budynki o charakterze produkcyjnym i biurowym. Wskazano, że dla prawidłowej oceny istnienia warunku kontynuacji cech zabudowy wystarczy, aby choć jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w podobny do planowanego sposób. Skoro na analizowanym terenie znajdują się duże obiekty handlowe i usługowe, to nie można mówić, że wymóg co do kontynuacji zarówno funkcji jak i cech zabudowy nie został zachowany. Zdaniem organu odwoławczego spełniony też został wymóg art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, albowiem wnioskowany do zabudowy teren posiada dostęp do drogi publicznej. Obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez główny wjazd na działkę z drogi gminnej, oznaczonej nr geod. 194. Nadto podano, że z przeprowadzonej analizy wynika, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wnioskowany do zabudowy teren nie wymaga też uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albowiem grunty objęte wnioskiem nie stanowią użytków rolnych klasy I-III o zwartym obszarze powyżej 0,5 ha. Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skoro inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy, to musiała być wydana pozytywna decyzja dla wnioskodawcy. Wydanie takiej decyzji nie jest uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich. Z decyzją tą nie zgodzili się J. i B. G. i wnieśli skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 54 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, bowiem na obszarze wokół działki objętej wnioskiem istnieje w przewadze zabudowa jednorodzinna; - § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. 2. naruszenie przepisów postępowania: - art. 77 § 1 kpa, poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego występującego w sprawie, - art. 80 kpa, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, która stała się dowolna, m.in poprzez dowolną interpretację parametrów uzyskanych z analizy terenu polegającej na wyłączeniu budynku mieszkalnego, wielorodzinnego na mapie oznaczonego nr 20, zniekształcając w ten sposób uzyskane parametry, - art. 7 kpa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który niepogłębia zaufania obywateli do organów administracji, rozstrzygając wątpliwości na niekorzyść skarżących, - błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, prowadzące do niezgodnego z rzeczywistością przyjęcia, że planowana inwestycja spełnia wszelkie przesłanki do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podali, że w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem nie zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieśli, że na obszarze objętym kwestionowaną decyzją dominuje zabudowa mieszkaniowa niska, jednorodzinna, dlatego zamierzenie inwestycyjne nie będzie stanowiło kontynuacji dotychczasowej funkcji i rodzaju zabudowy w terenie. Zdaniem skarżących, budowa wielkopowierzchniowego budynku usługowego wraz z parkingiem nie stanowi kontynuacji dotychczasowej zabudowy. Nie można bowiem mówić o uzupełnieniu funkcji mieszkaniowej, w sytuacji gdy budynek o takich gabarytach, służyłby mieszkańcom nie tylko pobliskich domów, lecz całej miejscowości. Wywiedziono, że dopuszczenie na terenach o funkcji mieszkaniowej obiektów o funkcji usługowej (odmiennej od już istniejącej), powinno następować w decyzjach o warunkach zabudowy z dużą ostrożnością. Wprowadzenie takich obiektów niewątpliwie bowiem, poprzez wzmożony ruch, hałas i imisje może zakłócać spokojne korzystanie z nieruchomości mieszkaniowych. Wskazano, że na chwilę obecną w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących znajduje się stacja benzynowa, stacja LPG, myjnia dla TIR-ów oraz parking przeznaczony dla samochód typu TIR. W związku z powstaniem nowej inwestycji o funkcji usługowej zostanie w sposób całkowity "zniweczona rola bytowa domu skarżących", ponieważ ich nieruchomość będzie z każdej strony otoczona przez uciążliwe usługi. Podniesiono, że z uwagi na to iż planowana inwestycja będzie miała charakter zabudowy usługowej, zasadniczym odniesieniem do niej powinna być istniejąca zabudowa usługowa. W sąsiedztwie znajdują się jedynie niewielkie i nieliczne zakłady usługowe, które nie mają charakteru sprzecznego z zasadą dobrego sąsiedztwa. Nadto skarżący podnieśli, że w sprawie niniejszej organy nie wzięły pod uwagę wymogów ochrony środowiska. Brak opinii środowiskowej wywołał skutek w postaci niemożliwości ocenienia jakiej wielkości wpływ na nieruchomości sąsiadujące wywoła powstanie nowego obiektu budowlanego. W ocenie skarżących w sprawie naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie ich dowolnej oceny. Świadczy o tym to, że wszelkie argumenty przytaczane przez skarżących były interpretowane na ich niekorzyść. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja poprzedzająca jej wydanie nie naruszają przepisów postępowania, ani przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja na podstawie której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego o powierzchni sprzedaży do 1900 m2 , z parkingiem i niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie usługowej na działkach o nr ew. 128/2, 129/2, 130 w obrębie geodezyjnym N. gm. T. oraz na działkach o nr ew. 128/9 i 128/10 gm. J. W myśl przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku planu miejscowego, zmiana sposobu zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami wskazanymi w przepisie art. 53 ust. 4 (art. 60 ust. 1 ustawy). Stosownie do przepisu art. 64 ustawy, do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 ustawy, dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem – decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej – art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2, str. 453). Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), wydanym na postawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy. Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. W ust. 2 § 3 mowa jest o tym, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. Treść decyzji o warunkach zabudowy powinna zawierać elementy określone w mającym odpowiednie zastosowanie przepisie art. 54 ustawy, czyli powinna określać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W sprawie niniejszej organy administracyjne zobligowane były do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Główny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. W argumentacji tego zarzutu podano, że na obszarze wokół działki objętej wnioskiem istnieje w przewadze niska zabudowa jednorodzinna. Znajdujące się zakłady usługowe są niewielkie i nieliczne. Budowa wielkopowierzchniowego budynku usługowego wraz z parkingiem wzmoży ruch, hałas i imisje a także może zakłócać spokojne korzystanie z nieruchomości mieszkaniowych. Wskazano, że na chwilę obecną w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących znajduje się stacja benzynowa, stacja LPG, myjnia dla TIR-ów oraz parking przeznaczony dla samochód typu TIR. W związku z powstaniem nowej inwestycji o funkcji usługowej zostanie w sposób całkowity "zniweczona rola bytowa domu skarżących", ponieważ ich nieruchomość będzie z każdej strony otoczona przez uciążliwe usługi. W rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. W ocenie Sądu granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo z zachowaniem odległości wskazanych w § 3 ust. 2 rozporządzenia i wymaganych wskaźników. W sposób zgodny z treścią § 4 - 8 omawianego rozporządzenia przyjęto też na przedmiotowej działce obowiązującą linię zamierzonej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi tej elewacji jej gzymsu lub attyki, wysokość w kalenicy dachu oraz rodzaj i geometrię dachu. Jak wynika z przeprowadzonej analizy na poddanym analizie obszarze istnieją dwa typy zabudowy. Pierwszą z nich jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, składająca się z jednorodzinnych budynków mieszkalnych i towarzyszących im nielicznych budynków gospodarczych w większości zlokalizowanych po drugiej stronie drogi wojewódzkiej. Tylko niewielka ich część znajduje się w bliskim sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji. Drugi typ zabudowy, to zabudowa usługowa o zróżnicowanym charakterze i gabarytach. Wiele z nich to duże obiekty o typowej dla takiej zabudowy konstrukcji o szerokości elewacji frontowej nawet do 157 m, wysokości elewacji frontowej do 10 m oraz powierzchni zabudowy do 39,2 %. Z porównania wartości wnioskowanych: szerokość elewacji frontowej – 60 m, wysokość elewacji frontowej – od 3 m do 5 m, powierzchnia zabudowy – 38,14 % z wartościami odnoszącymi się do zabudowy usługowej już istniejącej stwierdzić należy, że żaden z wnioskowanych parametrów nie przekracza wartości maksymalnej na terenie analizowanym. Zaznaczyć należy, że interpretacja pojęcia "kontynuacja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu" powinna być dokonywana szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu. Wystarczy, aby nowy obiekt budowlany mieścił się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania istniejących obiektów. Niewłaściwe jest interpretowanie tego pojęcia w sposób prowadzący do stwierdzenia, że kontynuacja funkcji zabudowy ma zapewnić tożsamość zabudowy projektowanej i istniejącej. Jest to sprzeczne z zamiarem ustawodawcy, działającego racjonalnie, któremu nie można przypisywać woli tworzenia urbanistycznych kompleksów jednorodnych funkcjonalnie i architektonicznie. Warunek kontynuacji funkcji nie może być postrzegany i wykorzystywany jako instrument ograniczania czy tamowania działań inwestorskich, ale wyłącznie jako środek dyscyplinujący w zakresie zachowania ładu przestrzennego. Taki sposób interpretacji tego pojęcia pozwala, zdaniem Sądu uznać, że realizowanie przedmiotowej inwestycji o parametrach ustalonych w sposób wymagany przepisami prawa zapewnia kontynuację funkcji. Planowany lokal usługowy nie spowoduje zmiany istniejącego rodzaju zabudowy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że projektowane przedsięwzięcie nie stanowi naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz naruszenia funkcji kontynuacji zabudowy terenu, co w konsekwencji czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nadto Sąd oceniając zgodność zaskarżonej decyzji z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznał, że spełnione zostały w rozpoznawanej sprawie pozostałe warunki dopuszczalności tej decyzji zawarte w pkt 2-5, tzn. teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy ma dostęp do drogi publicznej (komunikacją odbywać się będzie poprzez główny wjazd na działkę z drogi gminnej oznaczonej numerem geodezyjnym 194), istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku opinii środowiskowej stwierdzić należy, że sporządzenie takiej opinii w sprawie nie było wymagane. Planowana inwestycja nie należy bowiem do przedsięwzięć mogących zawsze/potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). W kontekście powyższych rozważań za bezzasadne należy uznać pozostałe zarzuty naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. - art. 54 ust. 2, art. 64 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Za bezzasadne należy również uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem były one skoncentrowane na wykazaniu, że w sprawie błędnie ustalono stan faktyczny prowadzący do niezgodnego z rzeczywistością przyjęcia, że planowana inwestycja spełnia wszelkie przesłanki do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).