II SA/Bk 686/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. N. i J. N. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania obowiązków oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. nakazał S. N.i J. F. N. – właścicielom obiektu "H." przy ul. W. [...] w S. wykonanie następujących obowiązków: 1. Zaktualizować instrukcję bezpieczeństwa pożarowego obiektu "H." przy ul. W. [...] w S. Udokumentować zapoznanie pracowników obiektu z ww. dokumentem. Przechowywać jeden z egzemplarzy instrukcji bezpieczeństwa pożarowego w budynku portierni zakładu, w celu wykorzystania przez ekipy ratownicze. Obowiązek ten należy wykonać w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. 2. Oznakować wszystkie zmiany kierunków ewakuacji, zgodnie z aktualnie obowiązującą Polską Normą, obiektu "H." przy ul. W. [...] w S. w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. 3. Wyposażyć w przeciwpożarowy wyłącznik prądu obiekt "H." przy ul. W. [...] w S. w terminie 120 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. 4. Przeprowadzić okresowe czyszczenie przewodów kominowych obiektu "H." przy ul. W. [...] w S. w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się decyzji W uzasadnieniu decyzji wskazano, że o ww. obowiązkach orzeczono, mając na uwadze postanowienia protokołu kontroli z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w ww. obiekcie w dniu [...] stycznia 2017 r., na podstawie: art. 4 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (j.t., Dz.U. z 2017 r., poz. 736, zwanej dalej: "u.o.p.") oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 2 i 4a, § 6 ust. 1, 3 i 7 i § 34 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), a także na podstawie § 183 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). W wyniku rozpatrzenia odwołania J. N. od ww. decyzji P. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminów wykonania nałożonych jej treścią obowiązków i wyznaczył nowy termin wykonania tych obowiązków na 31 sierpnia 2017 r. (punkt 1 decyzji). W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną (punkt 2 decyzji). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stwierdzone podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych warunki ochrony przeciwpożarowej obiektu, w sposób ewidentny stanowią naruszenie prawa. Stwierdził przy tym, że zebrany materiał dowodowy w postaci dokumentacji pokontrolnej i informacji Komendanta Miejskiego PSP w S., wskazuje, że organ I instancji słusznie wydał decyzję administracyjną nakazującą wykonanie wymienionych wyżej obowiązków, opierając się na właściwych wymaganiach przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej z zachowaniem procedur określonych w k.p.a. Podkreślił także, że właściciele przedmiotowego obiektu ani podczas kontroli w dniu 11 stycznia 2017 r., ani do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, nie wnieśli zastrzeżeń co do prawidłowości ustaleń zawartych w protokole pokontrolnym. Biorąc pod uwagę przeznaczenie przedmiotowego obiektu jako obiektu zamieszkania zbiorowego, w odniesieniu do stwierdzonych w nim nieprawidłowości co stanu bezpieczeństwa pożarowego, wydana w I instancji decyzja zasadnie nakłada na jego właścicieli obowiązki w celu zapewnienia prawidłowej i szybkiej ewakuacji z budynku oraz zapewnienia właściwego użytkowania obiektu pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej i przygotowania go do prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych. Skargę na ww. decyzję wnieśli do tut. Sądu administracyjnego S.N. i J.N., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu przez organ II instancji merytorycznego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, a tym samym ograniczenia roli organu II instancji wyłącznie do kontroli decyzji organu l instancji oraz powieleniu jej uzasadnienia; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., polegające na zaniechaniu przez organ II instancji merytorycznego rozpatrzenia sprawy pod kątem podniesionych w odwołaniu zarzutów, jak również nie wyjaśnieniu wszelkich okoliczności sprawy, nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu skarżących, jak również przerzuceniu na nich obowiązku wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu w ślad za organem l instancji, że przedstawiona instrukcja bezpieczeństwa pożarowego opracowana w 2009 r. przez mgr inż. J. R. nie spełnia wymagań stawianych temu dokumentowi, podczas gdy brak jest podstaw do wysunięciu takiego twierdzenia; 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. .w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu w ślad za organem l instancji, że pracownicy obiektu nie zostali zapoznani z treścią omawianego dokumentu, podczas gdy brak jest podstaw do wysunięcia takiego twierdzenia, co pośrednio potwierdza nie zawarcie przez organ stosownego uzasadnienia faktycznego w tym zakresie; 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu w ślad za organem l instancji, że nie wszystkie zmiany kierunków ewakuacji oznakowano zgodnie z aktualnie obowiązującą Polską Normą; 6) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu w ślad za organem I instancji, że wyłącznik prądu odcinający napięcie we wszystkich obwodach instalacji elektrycznej budynku, w tym zasilanie centrali sygnalizacji pożarowej, nie spełnia wymagań stawianych przeciwpożarowym wyłącznikom prądu, podczas gdy brak jest podstaw ku wysunięciu takiego twierdzenia; 7) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nie zwróceniu się do właścicieli kontrolowanego obiektu z żądaniem przedłożenia aktualnego protokołu z okresowego czyszczenia przewodów kominowych, podczas gdy to na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek gromadzenia materiału dowodowego istotnego dla postępowania, a zaniechanie w tym przedmiocie obciąża dany organ. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji w zaskarżonym zakresie, ewentualnie o jej uchylenie w tym zakresie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas reprezentowane stanowisko w sprawie. Dnia 4 kwietnia 2018 r. skarżący J. N. złożył w tut. Sądzie wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego, z uwagi na fakt wykonania wszystkich zaleceń i usunięcia wszystkich usterek w przedmiotowym obiekcie. Do wniosku załączył potwierdzającą powyższe dokumentację, w tym m.in. protokół podłączenia obiektu do Systemu Transmisji Alarmów Pożarowych (k. 53), kartę konserwacji systemu alarmowego (k. 58), protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych (k. 59) oraz ekspertyzę techniczną dot. stanu ochrony przeciwpożarowej z marca 2018 r. (k. 64-87). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności nałożenia na skarżących, przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S., określonych obowiązków, mających na celu wyeliminowanie uchybień przepisom przeciwpożarowym, stwierdzonych w stanowiącym ich własność obiekcie, przeznaczonym do prowadzenia działalności hotelowej wraz z usługami gastronomicznymi. Materialnoprawną podstawę nałożenia tych obowiązków stanowił art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 2017 r., poz. 1204 ze zm., zwanej dalej: "u.p.s.p."), w myśl którego w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej, do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Do zadań komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, należy bowiem, na mocy art. 13 ust. 6 pkt 11 u.p.s.p., nadzorowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych. Przepisy te unormowane natomiast zostały w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 736, ze zm., dale: "u.o.p.p."). Zgodnie z art. 3 ust 1. 2 u.o.p.p. osoba fizyczna lub prawna korzystająca m.in. z budynku lub obiektu jest obowiązana zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Podmioty te, jak również właściciel budynku lub obiektu, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.o.p.p. właściciel budynku lub obiektu budowlanego, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany: 1) przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych; 2) wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice; 3) zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie; 4) zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji; 5) przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej; 6) zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi; 7) ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Wymagania powyższe doprecyzowują: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2010, Nr 109, poz. 719, zwane dalej: "rozporządzeniem MSWiA") oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. 2015, poz. 1422, zwane dalej: "rozporządzeniem MI"). Na zasadzie art. 4 ust. 1a u.o.p.p. odpowiedzialność za realizację ww. obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Niewątpliwie zatem na skarżących, będących właścicielami przedmiotowego budynku, ciążą ww. obowiązki przeciwpożarowe oraz spoczywa odpowiedzialność za ich realizację, czego oni sami, w istocie, nie kwestionują. Ustalenia faktyczne, poczynione przez organy obu instancji i stanowiące podstawę nałożenia na skarżących rzeczonych obowiązków, mają swoje źródło w protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 11 stycznia 2017 r., na podstawie którego ustaleń, wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie. I tak, mając na uwadze pierwszy z nałożonych na skarżących obowiązków, podkreślić należy, że okazana w trakcie kontroli w dniu [...] stycznia 2017 r. instrukcja bezpieczeństwa pożarowego została sporządzona w kwietniu 2009 r. i od tego czasu nie została poddana okresowej aktualizacji. Ponadto nie zawiera ona planów sytuacyjnych, a w trakcie kontroli nie przedstawiono aktualnych zaświadczeń o zapoznaniu pracowników z przepisami przeciwpożarowymi oraz zasadami postępowania w przypadku powstania pożaru. Dlatego też, zasadnie organy obu instancji stwierdziły w tym zakresie niedochowanie obowiązków opisanych w treści art. 4 ust. 1 pkt 5 i 6 u.o.p.p. uszczegółowionych postanowieniami § 6 ust. 1, 3 i 7 rozporządzenia MSWiA, wedle których instrukcja bezpieczeństwa przeciwpożarowego, do której zapewnienia i wdrożenia obowiązani są właściciele obiektów, powinna zawierać m.in.: plany obiektów, obejmujące także ich usytuowanie oraz terenu przyległego, z uwzględnieniem danych graficznych o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA oraz powinna być poddawana okresowej aktualizacji, co najmniej raz na 2 lata, jednakże każdym przypadku po takiego rodzaju zmianach sposobu użytkowania obiektu, które wpływają na zmianę warunków ochrony przeciwpożarowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że uchybienie ww. obowiązkom skutkuje brakiem przygotowania budynku do prowadzenia akcji ratowniczej (vide art. 4 ust. 1 pkt 5 u.o.p.p.), z kolei wobec braku przedstawienia w trakcie kontroli, aktualnych zaświadczeń o zapoznaniu pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, brak jest podstaw aby uznać, że pracownicy ci zostali, zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 6 u.o.p.p., zapoznani z tymi przepisami przeciwpożarowymi. Wobec powyższego, słusznie organy obu instancji stwierdziły o konieczności usunięcia ww. uchybień, a także o konieczności przechowywania jednego z egzemplarzy instrukcji przeciwpożarowej w budynku portierni , w celu wykorzystania jej przez ekipy ratownicze – stosownie do brzmienia § 6 ust. 3 rozporządzenia MSWiA. Odnosząc się do drugiego, z nałożonych na skarżących obowiązków, zauważyć należy, że przeprowadzona w trakcie kontroli w dniu [...] stycznia 2017 r. ocena warunków ewakuacji ludzi z obiektu wykazała, że nie wszystkie zmiany kierunków oraz wyjścia ewakuacyjne oznakowane są zgodnie z aktualnie obowiązującą Polską Normą Pn-N-01256-5:1998 "Znaki bezpieczeństwa – Zasady umieszczania znaków bezpieczeństwa na drogach ewakuacyjnych i drogach pożarowych". Uwaga to dotyczyła korytarza na I piętrze części hotelowej budynku. Uchybienie to skutkuje stwierdzeniem, że osobom przebywającym w budynku nie zostało zapewnione bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji, a zatem mając na uwadze § 4 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia MSWiA, słusznie nakazano skarżącym, dokonanie oznakowania wszystkich zmian kierunków ewakuacji, znakami zgodnymi z obowiązującymi Polskimi Normami. W trakcie kontroli w dniu [...] stycznia 2017 r. ustalono także, że główny wyłącznik prądu zlokalizowany w przedsionku głównego wejścia do obiektu, wyłączający, według oświadczenia J. N., wszystkie obwody instalacji elektrycznych w budynku, w tym zasilanie centrali POLON 4000. W konsekwencji ustalono, że kontrolowany budynek nie jest wyposażony w przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający zasilanie do wszystkich obwodów, z wyłączeniem tych, które zasilają urządzenia przeciwpożarowe budynku. Jak stanowi przy tym § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA właściciele budynków są obowiązani do wyposażenia ich w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie zaś z § 183 § 2, 3 i 4 rozporządzenia MI, przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopływ prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru, należy stosować w strefach pożarowych o kubaturze przekraczającej 1000 m3 lub zawierających strefy zagrożone wybuchem. Wyłącznik taki powinien być umieszczony w pobliżu głównego wejścia do obiektu lub złącza i odpowiednio oznakowany, zaś odcięcie dopływu prądu przeciwpożarowym wyłącznikiem nie może powodować samoczynnego załączenia drugiego źródła energii elektrycznej, w tym zespołu prądotwórczego, z wyjątkiem źródła zasilającego oświetlenie awaryjne, jeżeli występuje ono w budynku. Mając na uwadze powyższe, w kontekście ustaleń kontroli z dnia [...] stycznia 2017 r., organy obu instancji, słusznie nałożyły na skarżących obowiązek wyposażenia obiektu budowlanego w przeciwpożarowy wyłącznik prądu, o którym mowa w punkcie 3 decyzji organu I instancji. Także ostatni z nałożonych na skarżących obowiązków, w ocenie Sądu, został orzeczony słusznie. U jego podłoża leży brak przedłożenia przez skarżących, w trakcie kontroli w dniu [...] stycznia 2017 r., aktualnego protokołu z okresowego czyszczenia przewodów kominowych. Przedłożony protokół datowany był na 17 listopada 2016 r., podczas gdy zgodnie z § 34 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA w obiektach lub ich częściach, w których odbywa się proces spalania paliwa stałego, ciekłego lub gazowego, usuwa się zanieczyszczenia z przewodów dymowych i spalinowych w okresach ich użytkowania co najmniej raz w miesiącu od palenisk zakładów zbiorowego żywienia i usług gastronomicznych (o ile przepisy miejscowe nie stanowią inaczej). Powyższe, w sposób niewątpliwy, świadczyło o uchybieniu przez właścicieli kontrolowanego obiektu, obowiązkowi opisanemu w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.o.p.p., zatem nałożony w tym zakresie obowiązek był konieczny z punktu widzenia zachowania zasad ochrony przeciwpożarowej. Strona skarżąca w toku postępowania nie zakwestionowała w sposób skuteczny treści protokołu czynności kontrolnych z dnia [...] stycznia 2017 r., stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Zatem protokół ten, stanowi wiarygodny dowód na istnienie w kontrolowanym budynku, opisanych tam uchybień z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Oceny tej nie zmienia okoliczność przedłożenia przez skarżących, do akt postępowania sądowego, dokumentacji poświadczającej fakt wykonania przez nich nałożonych nań obowiązków, z zakresy ochrony przeciwpożarowej. Według bowiem ogólnej zasady postępowania administracyjnego, organy wydają decyzje według stanu prawnego i stanu faktycznego, istniejącego w momencie wydawania decyzji. Skoro zatem, dokumentacja przedłożona przez skarżących, sporządzona została już po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie ma ona w istocie znaczenia dla oceny zaistniałych w sprawie okoliczności. W chwili bowiem orzekania przez organ II instancji, opisane wyżej wadliwości zachodziły i nie zmienia tego faktu okoliczność ich późniejszego wyeliminowana. Z tych też względów brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowego, o co wnosił skarżący J. N. Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przez skarżących przepisów prawa. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był bowiem konieczny do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo umotywowały nałożone na skarżących obowiązki, mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego budynku. Organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy, wyjaśnił na podstawie jakich dowodów stwierdzono o dostrzeżonych uchybieniach oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano art. 26 ust. 1 pkt 1 u.p.s.p. oraz art. 4 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 6 u.o.p.p., nie dopuszczając się przy tym do naruszenia przepisów procesowych, tj.: art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W związku z powyższym, orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.