II SA/Bk 69/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest uchwała Rady Gminy Juchnowiec Kościelny nr XXXVIII/438/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Hryniewicze - obszar planistyczny Hryniewicze Wieś. Powyższa uchwała została podjęta w następującym stanie prawnym i faktycznym. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie II SA/Bk 514/13 tutejszy sąd, uwzględniając skargę A. i J. G., stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Juchnowiec Kościelny z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Hryniewicze – obszar planistyczny Hryniewicze Wieś. Uwzględnienie skargi nastąpiło z powodu naruszenia art. 17 pkt 9 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą planistyczną) poprzez nieprzeprowadzenie dyskusji publicznej nad projektem zmiany przeznaczenia terenu o symbolu 2,5 MN. Sąd ocenił wystąpienie istotnego naruszenia procedury planistycznej, zaś w pozostałym zakresie nie podzielił zarzutów skargi i stwierdził, że: - nie przekracza granic władztwa planistycznego zapis § 44 ust. 1 uchwały w części dotyczącej działek skarżących, na których przewidziano wyłącznie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną a nie także usługową. Sąd wskazał, że zabudowa mieszkaniowa istnieje na działkach sąsiednich; na taką też skarżący uzyskali decyzję o warunkach zabudowy dla działek nr [...] w H. (decyzja z dnia [...] maja 2009 r.); - uzyskane przez skarżącego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów na nieruchomości w H. na okres 20 lat (decyzja Starosty B. z dnia [...] lipca 2012 r.) nie dotyczy nieruchomości, na której deklaruje zamiar prowadzenia takiej działalności; w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2009 r. nie przewidziano zaś możliwości prowadzenia działalności usługowej; - zapisy planu pozostają w zgodności z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Juchnowiec Kościelny z dnia 28 kwietnia 2006 r., w którym przewidziano dla terenów położonych w strefie nr 1 dwie, równorzędne, podstawowe funkcje: "mieszkalnictwo i usługi obsługujące mieszkańców". Każda z tych funkcji została wskazana w części tekstowej Studium jako samodzielna (autonomiczna). Organ gminy uchwalając plan mógł przeznaczyć tereny objęte strefą nr 1 zarówno pod mieszkalnictwo, jak i pod usługi, albo pod mieszkalnictwo i usługi. Kwestionowany zapis § 44 ust. 1 uchwalonego planu nie narusza funkcji i założeń Studium; - bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej poprzez ustanowienie na terenie nieruchomości skarżących stref technicznych dla linii elektroenergetycznych. Organ, z uwagi na istniejący przebieg linii zobowiązany był wprowadzić strefę techniczną linii i pewne ograniczenia zabudowy gwarantujące zarówno bezpieczeństwo linii jak i bezpieczeństwo obiektów budowlanych realizowanych w strefie technicznej linii; - nietrafny jest zarzut naruszenia § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał, że z chwilą przystąpienia do opracowania planu miejscowego organ dysponował aktualną mapą zasadniczą, przyjętą do państwowych zasobów geodezyjnych. Nie ma też znaczenia dla treści planu kwestia podziałów geodezyjnych działek oraz ich oznaczeń. W toku ponownego postępowania planistycznego: - w dniu 26 marca 2014 r. dokonano obwieszczenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Hryniewicze; - w dniu 16 kwietnia 2014 r. odbyła się publiczna dyskusja nad projektem; - w piśmie z dnia 8 maja 2014 r. uwagi do projektu planu zgłosił J. G. Uchwałą z dnia 15 lipca 2014 r. nr XXXVIII/438/2014 przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru planistycznego Hryniewicze Wieś. W piśmie z dnia 15 października 2014 r. J. G. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszeń prawa w uchwale z dnia 15 lipca 2014 r. polegających na: 1. nierozpatrzeniu jego uwagi dotyczącej rozszerzenia przeznaczenia terenu o symbolu 2.5,MN także o możliwość lokalizacji zabudowy usługowej (naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej); 2. ograniczeniu jego uprawnień właścicielskich poprzez nadmierne wykorzystanie władztwa planistycznego – z uwagi na wykluczenie lokalizacji usług na terenie o symbolu 2.5MN, w granicach którego zlokalizowane są działki nr [...] (współwłasność małżeńska) – naruszenie art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy planistycznej. W odpowiedzi na wezwanie Rada Gminy uchwałą nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r.: 1. uwzględniła wezwanie w części dotyczącej nierozpatrzenia uwagi wniesionej do projektu planu; 2. nie uwzględniła wezwania w części dotyczącej zarzucanego naruszenia uprawnień właścicielskich. W tej samej dacie tj. 5 listopada 2014 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XLII/464/2014 w sprawie zmiany załącznika nr 2 do uchwały z dnia 15 lipca 2014 r. – w zakresie sposobu rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu. Skargę na uchwałę z dnia 15 lipca 2014 r. wniósł do sądu administracyjnego J. G., który zarzucił naruszenie art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej. Wskazując również na naruszenia trybu uchwalania planu, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie planu. Wskazał w zarzutach na ograniczenie jego uprawnień właścicielskich - poprzez nadmierne wykorzystanie władztwa planistycznego i przekroczenie zasady proporcjonalności (wykluczenie możliwości lokalizacji usług na terenie o symbolu 2.5,MN, w granicach którego zlokalizowane są jego działki) oraz poprzez nierozpatrzenie jego uwagi do projektu planu, dotyczącej rozszerzenia przeznaczenia terenu o symbolu 2.5MN o usługi. Jak wskazał, rozpatrzenie uwag do projektu planu uchwałą z dnia 5 listopada 2014 r. w sprawie zmiany załącznika do uchwały nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że: - występujące w sprawie naruszenie zasady proporcjonalności wiąże się także z naruszeniem zasady równości wobec prawa, bowiem tereny o analogicznym położeniu - wzdłuż tej samej drogi powiatowej nr [...] są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługową. W planie słusznie wskazano, że usługi należy lokalizować od strony ulicy (dotyczy terenów o symbolach 2.4MN,U; 2.3MN,U; 3.2MN,U; 3,4MN,U i 3.8MN.U), jednak już naprzeciwko jego działki wyznaczono kwartał zabudowy o przeznaczeniu pod zabudowę zagrodową z dopuszczeniem agroturystyki (3.15RM), a kilkadziesiąt metrów na południe od jego działki tereny przeznaczone pod zabudowę usługową oraz mieszkaniową jednorodzinną (3.12 U, MN) oraz pod zabudowę produkcyjną i usługową (3.13 P, U i 3.14 P,U). Natomiast tereny położone znacznie dalej, w tym kwartały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (wewnątrz obszaru objętego planem), które nie posiadają tak dogodnych powiązań komunikacyjnych, mają możliwość lokalizacji usług. Tymczasem jego nieruchomość takiej możliwości została pozbawiona, co jest tym bardziej niezrozumiałe, że nad jego działkami przebiegają dwie powietrzne linie średniego napięcia 15 kV, a kilkanaście metrów dalej w kierunku północnym przebiega napowietrzna linia wysokiego napięcia 110 kV. Nie uwzględniając tego faktu teren położony przy przelotowej drodze, w bezpośrednim oddziaływaniu linii SN, przeznaczono wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną dając tym samym priorytet żądaniu jego sąsiada. Dodał, że naprzeciw jego działki funkcjonuje zakład usługowy (A.-K. U. M.) z usytuowanym w głębi działki budynkiem mieszkalnym. Wzdłuż drogi powiatowej zlokalizowanych jest szereg usług. Wskazał, że pozbawienie usług dotyczące terenu z jego działkami budzi zdziwienie i dowodzi, że w niedostateczny sposób rozpoznano istniejące uwarunkowania i potrzeby mieszkańców, różnicując sytuację prawną właścicieli terenów znajdujących się w tej samej strefie; - istnieje niezgodność z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Juchnowiec Kościelny". W tym zakresie wskazał, że obszar objęty opracowaniem znajduje się w strefie 1 określonej w studium jako "Strefa intensywnej urbanizacji metropolii białostockiej." Dominującą funkcją tej strefy jest mieszkalnictwo i usługi. Główne zasady przekształceń to: przywrócenie ładu przestrzennego w istniejącym zagospodarowaniu, zrównoważony, wielofunkcyjny rozwój zagospodarowania z poszanowaniem walorów przyrodniczych i kulturowych; - ustalenia planu są niekonsekwentne i odstają od realiów życia społeczno-gospodarczego dyskryminując część właścicieli, w tym skarżącego, a co za tym idzie, są niezgodne z Konstytucją RP; - budzi jego wątpliwości wskazanie przez Radę Gminy, że większość mieszkańców sąsiednich działek wyraziła wolę przeznaczenia terenów pod zabudowę jednorodzinną bez usług oraz wskazanie, że "granica gdzieś musi przebiegać" w odniesieniu do wyznaczenia granicy terenów mieszkaniowych i dopuszczających usługi. W jego ocenie, taką granicę mógłby wyznaczać istniejący ciąg pieszo-jezdny przebiegający wzdłuż jego posesji. Po jego północnej stronie mogłaby być realizowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami - analogicznie jak na terenach sąsiednich i po drugiej stronie ulicy, a po stronie południowej ciągu wyłącznie zabudowa mieszkaniowa, co byłoby zgodne z wolą właścicieli tych nieruchomości; - wskutek przyjętych rozwiązań planistycznych będzie miał problemy z realizacją inwestycji, na którą w dniu [...] września 2014 r. otrzymał decyzję o warunkach zabudowy (zmiana sposobu użytkowania części działek nr [...] na ekspozycję wypożyczanego sprzętu oraz zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na cele handlowo-usługowe tj. handel i usługi nieuciążliwe, wypożyczalnia narzędzi, sprzętu budowlanego i ogrodniczego). Decyzja ta jest ostateczna i na jej podstawie dokonał zgłoszeń w Starostwie Powiatowym w B. (na wykonanie studni wierconej oraz drugiego - na zmianę sposobu użytkowania), do których to zgłoszeń nie wpłynęły sprzeciwy. Przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy usytuowany jest od frontu działki - pomiędzy strefą oddziaływania pasów linii elektroenergetycznych 15 kV, przebudowanych na jego koszt ze stosownymi obostrzeniami, zgodnie ze wskazaniami gestora sieci. Wyjaśnił, że planowana działalność nie jest działalnością uciążliwą czy mogącą znacząco oddziaływać na środowisko; - po wejściu w życie planu dojdzie do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy (postępowanie w tym zakresie zostało zawieszone na jego wniosek w dniu [...] listopada 2014 r.); - wskazał na istotne naruszenie trybu sporządzania planu, bowiem najpierw uchwałą z dnia 5 listopada 2014 r. rozpatrzono jego uwagi, a dopiero później, ale w tej samej dacie, podjęto uchwałę w przedmiocie uchwalenia planu (zmiany załącznika). Nie przeprowadzono zatem procedury planistycznej związanej ze zmianą planu; - zmiany planu po wyroku w sprawie II SA/Bk 514/13 dotyczyły w zasadzie tylko jego działek w zakresie odmiennego określenia ich przeznaczenia; - procedura planistyczna została przeprowadzona z brakiem dbałości o jakość stanowionych na szczeblu gminy aktów prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 5 marca 2015 r. skarżący dodatkowo zarzucił uchwale naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 17 w związku z art. 28 ust. 2, art. 27 w związku z art. 28 oraz art. 28 ust. 1 w związku z art. 20 ustawy planistycznej. Zaakcentował następujące okoliczności: prowadzenie procedury planistycznej przed uprawomocnieniem się wyroku w sprawie II SA/Bk 514/13, co nastąpiło dopiero z dniem 30 kwietnia 2014 r.; prowadzenie tej procedury na podstawie tej samej uchwały intencyjnej (z dnia [...] marca 2008 r.) w oparciu o którą podjęto uchwałę w sprawie planu z dnia 15 stycznia 2013 r., której sąd w sprawie II SA/Bk 514/13 stwierdził nieważność; ponowne wyłożenie do publicznego wglądu (w dniu 26 marca 2014 r.) dotyczyło wyłącznie terenu 2,5MN oraz przebiegu drogi 14KDW, co mogło stworzyć wrażenie, że plan w pozostałym zakresie obowiązuje w całości (mimo stwierdzenia jego nieważności wyrokiem sądu); nieuwzględnienie treści art. 28 ust. 2 ustawy planistycznej; nieuwzględnienie zmiany stanu faktycznego między datą uchwalenia wyeliminowanego z obrotu prawnego planu z dnia 15 stycznia 2013 r. (wyrokiem w sprawie II SA/Bk 514/13) a uprawomocnieniem się tego wyroku (ponad 15 miesięcy) – tymczasem w trakcie tego czasu skarżący wystąpił o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczo – garażowego na handlowo – usługowy oraz uzyskał w dniu [...] września 2014 r. decyzję o warunkach zabudowy dopuszczającą możliwość realizacji zabudowy usługowej (tym samym uniemożliwienie mu w planie realizacji usług na działkach objętych planem narusza jego interes prawny w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi); podjęcie uchwały z dnia 15 lipca 2014 r. nastąpiło z pominięciem uwag skarżącego; uwaga zgłoszona w piśmie z dnia 8 maja 2014 r. poddana pod głosowanie w dniu 15 lipca 2014 r. nie była uwagą przez niego zgłoszoną – głosowano bowiem nad umożliwieniem mu na działkach nr [...] zbierania i transportu odpadów, podczas gdy on wnosił o możliwość sytuowania zabudowy usługowej; podkreślił niedopuszczalność procedowania w dniu 5 listopada 2014 r., kiedy to najpierw uchwalono plan, a następnie rozpatrzono jego uwagi do planu. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie II SA/Bk 28/15 tutejszy sąd uwzględnił skargę i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wyroku sąd sformułował następujące stanowisko: - nie rozstrzygając o zgłoszonych przez skarżącego uwagach organ istotnie naruszył przebieg procedury planistycznej (za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 w związku z art. 20 ustawy planistycznej); nadto, uchwałą z dnia 5 listopada 2014 r. organ dokonał zmiany planu nie przeprowadzając czynności proceduralnych takich samych jak dla uchwalenia planu, czym naruszył art. 27 ustawy, co z kolei dawało kolejną podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały; - nie uwzględnił organ należycie stanu faktycznego i jego zmian, gdy tymczasem organy mają obowiązek ustalenia faktycznego stanu zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną, tj. istniejącej legalnej zabudowy oraz stanu w zakresie istniejących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji lokalizacyjnych, o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę. Organ był zobowiązany dostrzec, że w obrocie funkcjonuje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę oraz została prawnie wyodrębniona nowa działka nr [...]; - zaskarżona uchwała z dnia 15 lipca 2014 r. została podjęta z pogwałceniem art. 28 ust. 2 ustawy, bowiem po stwierdzeniu nieważności poprzedniej uchwały (na skutek uwzględnienia zarzutu nieprzeprowadzenia dyskusji publicznej) organ zobowiązany był ponowić czynności niezbędne do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami. Wójt dokonał w dniu 26 marca 2014 r. ogłoszenia o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu, a następnie w dniu 16 kwietnia 2014 r. odbyła się dyskusja publiczna dotycząca ponownego wyłożenia tego projektu; - sąd nie uznał za konieczne szczegółowe rozważanie pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczące przekroczenia granic władztwa planistycznego i zasady proporcjonalności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina J. K., zaskarżając go w całości i zarzucając kilkanaście naruszeń prawa materialnego i procesowego tj.: - naruszenie prawa materialnego: 1. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, mimo że oceny naruszenia interesu prawnego skarżącego dokonano tylko w zakresie regulacji dotyczących działek nr [...]; 2. art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na objęciu skutkami wynikającymi z naruszenia powołanego przepisu całej treści planu, pomimo że stwierdzone naruszenia dotyczyły jedynie nierozpatrzenia uwag dotyczących działek nr [...]; 3. art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie naruszenia przez organ obowiązku powtórzenia czynności planistycznych wynikających z istotnych zmian w stanie faktycznym wynikających z decyzji z dnia [...] września 2014 r. - pochodzącej z okresu po uchwaleniu planu; 4. art. 28 ust. 1 i 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie zarzutu dotyczącego zmian w stanie faktycznym (zarzut naruszenia art. 17 i art. 28 ust. 2 ustawy), które to zmiany nie istniały w dniu podjęcia uchwały; 5. art. 3 ust. 1 w zw. w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy planistycznej w związku z §10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej rozporządzeniem) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na umieszczeniu w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszych czynności, które nie wynikają z przepisów prawa a dotyczą uwzględnienia decyzji wydanych po uchwaleniu planu; 6. art. 28 ust. 1 i 2 ustawy planistycznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zobowiązanie organu do przeprowadzenia czynności, które nie wynikają ze stwierdzenia naruszenia konkretnych przepisów prawa (nieuwzględnienie wydanej po uchwaleniu planu decyzji o pozwoleniu na budowę lub nieuwzględnienie wyodrębnienia działki); 7. art. 28 ust. 1 ustawy w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy planistycznej w związku z § 10 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (sąd stwierdził zasadność zarzutu nieuwzględnienia podziału geodezyjnego działki nr [...], pomimo że plan sporządzono zgodnie z ww. przepisami a nieuwzględnienie podziału dokonanego po datach wskazanych w ww. przepisie nie ma wpływu na legalność planu); 8. art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 35 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że organ naruszył w sposób istotny zasady sporządzania planu poprzez nieuwzględnienie w postanowieniach planu treści pozwolenia na budowę, mimo że treść tej decyzji jest niezależna od ustaleń planu; 9. art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 35 ustawy planistycznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezwarunkowym nakazaniu organowi uwzględnienia treści ostatecznych decyzji administracyjnych bez dokonania wyważenia interesu ogólnego z interesem indywidualnym; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 10. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy planistycznej poprzez dokonanie błędnej interpretacji przepisu art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy i wynikającej z tej oceny wskazania co do dalszego postępowania w sposób, który nie jest niezbędny do doprowadzenia zgodności projektu z przepisami prawa lub studium; 11. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic kontroli legalności aktu prawa miejscowego i sformułowanie wskazań niewynikających z przepisów prawa, którymi organ jest związany; 12. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 35 ustawy planistycznej poprzez zawarcie w wyroku wskazań nakazujących uwzględnienie w projekcie planu treści pozwolenia na budowę – zgłoszenia o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego, podczas gdy treść tego zgłoszenia stoi w sprzeczności z faktycznym sposobem użytkowania terenu oraz poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. II SA/Bk 514/13 (w którym sąd stwierdził, że zakaz dopuszczenia usług polegających na zbieraniu i transporcie odpadów mieści się w zakresie władztwa planistycznego Gminy); 13. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 35 ustawy poprzez zawarcie w wyroku wskazań nakazujących uwzględnienie w projekcie planu treści zmiany decyzji o podziale działki nr [...], pomimo że w tej sprawie i ten sam sąd w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. II SA/Bk 514/13 stwierdził, że uwzględnienie podziału działki dokonanego po dacie wskazanej w przepisach rozporządzenia dla ustaleń planu nie ma żadnego znaczenia i procedura planistyczna w tym zakresie została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa; 14. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej poprzez niedostateczne uzasadnienie wyroku. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie II OSK 1802/15 NSA uchylił zaskarżony wyrok w sprawie II SA/Bk 28/15 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd kasacyjny sformułował następujące stanowisko: - nie można zgodzić się z dokonaną w pierwszej instancji oceną, że nierozpoznanie uwag do projektu planu zgłoszonych przez skarżącego stanowiło istotne naruszenie trybu postępowania uzasadniające stwierdzenie nieważności całej uchwały w sprawie planu (art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej); - ustawowe zasady i tryb sporządzania planu mają na celu zapewnienie uchwalenia planu miejscowego zgodnego z prawem, przy przestrzeganiu zasad i trybu sporządzania planu na każdym etapie postępowania planistycznego. Ocena czy naruszenie trybu sporządzenia planu jest istotne powinna być dokonywana pod kątem tego celu. Nie można uznać za istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu, skutkujące stwierdzeniem jego nieważności w całości, zmiany wprowadzonej do załącznika do uchwały, gdy ta zmiana polegała na w całości negatywnym rozpatrzeniu uwag wniesionych do projektu planu. Istotna jest, zdaniem NSA, treść zawarta w załączniku nr 2, która nie wprowadzała żadnych zmian w treści normatywnej planu, nie ograniczyła ani nie rozszerzyła dotychczasowych uprawnień lub obowiązków skarżącego. Ponadto pozostawała prawnie irrelewantna w odniesieniu do żądań skarżącego, który konsekwentnie domagał się rozszerzenia przeznaczenia terenu o symbolu 2.5,MN w odniesieniu do należących do niego działek. Taka argumentacja mogła zostać zbadana przez sąd jedynie w aspekcie przekroczenia przez organ planistyczny tzw. "władztwa planistycznego"; - przepis art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej nie może być odczytywany w oderwaniu od art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i kategorii naruszenia indywidualnego interesu prawnego. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji winien odnieść się do istoty sprawy, a tę stanowił zarzut dotyczący naruszenia władztwa planistycznego w odniesieniu do działek będących własnością skarżącego; - zasadny jest zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zarzut 1), art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej (zarzut 2) oraz częściowo zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej (zarzut 14); - o ile stanowisko zawarte w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. jest wiążące przy zachowaniu warunków z art. 153 p.p.s.a., to jego analizę NSA uznał za przedwczesną (w zakresie zarzutu 13 tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. i art. 35 Prawa budowlanego); - słusznie wskazuje skarżąca kasacyjnie, że sąd w sprawie II SA/Bk 514/13 ocenił, iż z chwilą przystąpienia do opracowania planu miejscowego organ dysponował aktualną mapą zasadniczą. W toku ponownej procedury planistycznej w odniesieniu do przedmiotowego terenu nie sporządzono nowej mapy, ale wykorzystano poprzednio sporządzone dokumenty, natomiast procedura obejmowała wyłożenie projektu do publicznego wglądu, dyskusję i rozstrzygnięcie uwag, bez opiniowania i uzgodnienia planu. Dlatego, zdaniem NSA, pogląd wyrażony w ww. prawomocnym wyroku pozostawał w świetle art. 153 p.p.s.a. wiążący. Koresponduje on przy tym z §10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z art. 17 pkt 9 i 11 ustawy planistycznej do projektu miejscowego planu wprowadzane są zmiany wynikające z uzyskanych opinii i uzgodnień oraz z rozpatrzonych uwag, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Także trudno przyjąć, w ocenie NSA, że organ planistyczny miałby uwzględnić decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną po uchwaleniu miejscowego planu, jednak kwestia ta nie mogła zostać przesądzona ostatecznie, bowiem w sprawie nie wskazano dokładnie, o jaką decyzję chodzi; - z powyższych przyczyn NSA uznał za częściowo zasadne zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 i art. 28 ust. 2 ustawy planistycznej (zarzut 10), chociaż jak wyżej wskazano Sąd pierwszej instancji w skarżonym wyroku nie wyważał żadnych interesów wskazywanych w kasacji (indywidualnych, publicznych, osób trzecich); - jako zasadne ocenił NSA zarzuty naruszenia: art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. (zarzut 11), art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. i art. 35 Prawa budowlanego (zarzut 12), a w konsekwencji tego również zarzuty dotyczące naruszenia art. 17 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy planistycznej (zarzut 3), art. 28 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 i art. 28 ust. 2 ustawy planistycznej (zarzut 4), art. 3 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy planistycznej w związku z § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (zarzut 5), art. 28 ust. 1 i 2 ww. ustawy (zarzut 6), art. 28 ust. 1 ww. ustawy w związku z art. 16 ust. 1 i § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia (zarzut 7), art. 28 ust. 1 i 2 w związku art. 35 ww. ustawy (zarzut 8) oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 35 ustawy planistycznej (zarzut 9). W ponownie prowadzonym postępowaniu przed tutejszym sądem po wyroku w sprawie II OSK 1802/15, J. G. w piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2017 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko podkreślając przekroczenie, w jego ocenie, przez Gminę przy uchwalaniu planu granic władztwa planistycznego (k. 214). Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Legalność uchwały z dnia 15 lipca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru planistycznego Hryniewicze Wieś jest ponownie przedmiotem oceny tutejszego sądu, bowiem poprzedni wydany w stosunku do tej uchwały wyrok sądu pierwszej instancji (z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie II SA/Bk 28/15) został przez NSA uchylony wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie II OSK 1802/15. W takiej sytuacji istotne znaczenie ma regulacja art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie bez znaczenia w sprawie niniejszej jest również i to, że procedura planistyczna prowadząca do wydania zaskarżonej uchwały z dnia 15 lipca 2014 r. w pewnej części została już raz prawomocnie oceniona przez tutejszy sąd, jak i ocenione zostały prawomocnie niektóre zarzuty co do treści przyjętych rozwiązań planistycznych (powtarzające się także w skardze obecnie rozpoznawanej). Miało to miejsce w sprawie II SA/Bk 514/13 (wyrok z dnia 18 lutego 2014 r.). Przypomnieć należy bowiem, że przed wyrokiem uchylonym ostatnio przez NSA tj. wyrokiem w sprawie II SA/Bk 28/15 dotyczącym uchwały z dnia 15 lipca 2014 r., WSA w Białymstoku rozpoznawał skargę na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Hryniewicze Wieś z dnia 25 stycznia 2013 r. i stwierdził jej nieważność w sprawie II SA/Bk 514/13 z powodu nieprzeprowadzenia dyskusji publicznej nad planem. Po wydaniu tego ostatnio wskazanego wyroku (w sprawie II SA/Bk 514/13) doszło w dniu 26 marca 2014 r. do ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, przeprowadzono dyskusję publiczną nad projektem w dniu 16 kwietnia 2014 r., strony zgłaszały uwagi (w tym skarżący w dniu 8 maja 2014 r.), a następnie w dniu 15 lipca 2014 r. uchwalono plan będący przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej, który przyjęto bez powtórzenia czynności opiniowania i uzgodnienia planu. W takiej zatem sytuacji, gdy w sprawie orzekał już prawomocnie tutejszy sąd, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na fakt związania oceną prawną sformułowaną w sprawie II SA/Bk 514/13 zwrócił uwagę NSA w uzasadnieniu wyroku kasacyjnego w sprawie II OSK 1802/15 (s. 12). Mając zatem na uwadze treść art. 153 oraz art. 190 p.p.s.a. wskazać trzeba w pierwszej kolejności, nawiązując do wypowiedzi NSA w sprawie II OSK 1802/15, że ocena istotnego naruszenia trybu sporządzania planu jak i ocena naruszenia zasad sporządzania planu (art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonego planu nie zawierał warunku, aby naruszenie zasad również posiadało cechę istotności) powinna odbywać się w kontekście rodzaju tego naruszenia oraz jego skutków, a także przy uwzględnieniu interesu prawnego skarżącego oraz wpływu tego naruszenia na całokształt procedury i treści planu. Odnosząc powyższe do zarzutów naruszenia procedury planistycznej skład orzekający w sprawie niniejszej, pozostając związany oceną prawną NSA, jest zatem wyłącznie uprawniony powtórzyć za sądem kasacyjnym, że wprowadzenie do załącznika nr 2 do planu dodatkowego punktu 12 dotyczącego negatywnego rozpatrzenia uwag skarżącego do treści projektu planu pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości procedury planistycznej, w tym nie może zostać uznane za jej istotne naruszenie. Powyższe uzupełnienie załącznika nr 2 (uchwałą z dnia 5 listopada 2014 r.) nie zmieniło bowiem treści planu, nie wpłynęło w żaden sposób na obowiązki i uprawnienia skarżącego z planu wynikające. A zatem fakt, że nastąpiło po uchwaleniu planu nie miał dla wyniku procedury planistycznej istotnego znaczenia. Dodać należy, że już wcześniej w identyczny negatywny sposób uwagi skarżącego zgłoszone w dniu 8 maja 2014 r. zostały rozpatrzone zarządzeniem Wójta z dnia 26 maja 2014 r. A zatem uchwała z dnia 5 listopada 2014 r. miała de facto wyłącznie znaczenie uzupełniające i tym samym pozostaje bez wpływu na końcową pozytywną ocenę procedury planistycznej. Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA w sprawie II OSK 1802/15, kluczowym w sprawie zagadnieniem jest natomiast ocena, czy sposób rozpatrzenia stanowiska skarżącego pozostaje w dopuszczalnych granicach władztwa planistycznego, tj. czy nie doszło do nadmiernej ingerencji w prawo jego własności do działek nr [...]. Jest to zagadnienie, które należy rozpatrywać w kontekście naruszenia zasad sporządzania planu (art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej). Lektura skargi uprawnia do wniosku, że skarżący naruszenie władztwa planistycznego ingerujące nadmiernie w jego interes prawny łączy z trzema zagadnieniami: wykorzystania do uchwalenia planu nieaktualnej mapy zasadniczej (nieuwzględniającej wyodrębnienia działki nr [...]), nieuwzględnienia wydanych skarżącemu decyzji wskazujących na zamiar usługowego zagospodarowania działki (kontynuacji w tym zakresie) oraz – co najistotniejsze – zakazaniu mu w planie wykorzystywania tych działek na cele usługowe a dopuszczenie ich wykorzystania wyłącznie na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zarzut nieaktualności mapy zasadniczej ocenił NSA w sprawie II OSK 1802/15 jako nietrafny, a ocenę tę wyprowadził ze związania stanowiskiem zawartym w prawomocnym wyroku w sprawie II SA/Bk 514/13. Powtórzyć jedynie należy, że zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) materiały planistyczne, a więc i mapy powinny być aktualne nie na dzień zatwierdzania projektu miejscowego planu, a na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia lub sporządzenia projektu planu. Zgodnie z art. 17 pkt 9 i 11 ustawy planistycznej do projektu miejscowego planu wprowadzane są zmiany wynikające z uzyskanych opinii i uzgodnień oraz z rozpatrzonych uwag. Ta sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, skoro po wyroku w sprawie II SA/Bk 514/13 nie ponowiono uzgodnień i opiniowania, zaś rozpatrzone uwagi (vide załącznik nr 2 do uchwały z dnia 15 lipca 2014 r. wraz z jego zmianą uchwałą z dnia 5 listopada 2014 r.) pozostawały de facto bez wpływu na treść planu (co wyżej wywiedziono). Mapa zasadnicza zgodnie z art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy planistycznej sporządzana jest co do zasady w skali 1:1000 i taką też w sprawie załączono. W kontekście wymaganej skali mapy oraz faktu, że plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się w celu ustalenia przeznaczenia terenów, określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ust. 1 ustawy planistycznej), jak też w kontekście obowiązkowego określenia w planie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 tej ustawy) – nieuwidocznienie w części graficznej planu wyodrębnienia działki nr [...] pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości zasad sporządzania planu. Nie granice działek mają bowiem decydujące znaczenie dla planu, ale ustalone linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W sprawie działki skarżącego tj. [...] znajdują się w całości na terenie o jednolitym przeznaczeniu 2.5, MN, zatem nieuwidocznienie podziału nie może stanowić o naruszeniu zasad sporządzania planu. Zarzut nieuwzględnienia w uchwalonym planie wydanych skarżącemu decyzji umożliwiających usługowe wykorzystanie działek należy uznać za bezpodstawny. Jak wynika z materiału dowodowego, skarżący dysponuje dwoma pozwoleniami na budowę dla działek nr [...]: z dnia [...] maja 2009 r. na budowę budynku mieszkalnego oraz z dnia [...] września 2009 r. na budowę budynku gospodarczo – garażowego. Obydwa zrealizował. Nie przedstawił żadnych innych pozwoleń na budowę (w tym wydanych po uchwaleniu planu, na które powoływał się w trakcie procedury planistycznej), które umożliwiałyby mu realizację zabudowy usługowej na terenie wymienionych działek, a które organ planistyczny powinien był uwzględnić. Nie ulega tymczasem wątpliwości, że żadne z przedstawionych pozwoleń nie dotyczy zabudowy usługowej, a jedynie mieszkalnej i gospodarczo – garażowej. Skarżący wystąpił także o wydanie warunków zabudowy na zmianę sposobu użytkowania wybudowanego budynku tj. z gospodarczo – garażowego na handlowo - usługowy. Postępowanie w tym zakresie na etapie administracyjnym zakończyło się decyzją SKO w B. z dnia [...] września 2014 r. ustalającą wnioskowane warunki zabudowy, która jednak została uchylona wyrokiem tutejszego sądu z dnia 10 lutego 2015 r. w sprawie II SA/Bk 1039/14. Na chwilę orzekania w sprawie niniejszej ponowne postępowanie o ustalenie warunków zabudowy (po wyroku z dnia 10 lutego 2014 r.) zostało umorzone decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. z uwagi na uchwalenie zaskarżonego planu z dnia 15 lipca 2014 r. A zatem skarżący nie dysponuje już ostatecznymi warunkami zabudowy dla zabudowy usługowej. Co prawda skarżący w dniu [...] września 2014 r. dokonał dwóch zgłoszeń budowlanych, w tym na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczo – garażowego na handlowo – usługowy i jak twierdzi nie wniesiono do nich sprzeciwu, jednakże nie uchyla to ustaleń planu co do przeznaczenia terenu 2.5, MN jako wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżący zatem jest świadomy niezgodności funkcjonowania zabudowy usługowej na terenie 2.5,MN, czego dowodem jest rozpoznawana skarga. Podkreślić należy, że podczas rozprawy przed WSA w Białymstoku, po wyroku kasacyjnym NSA, pełnomocnik skarżącego zadeklarował przedstawienie pozwolenia na budowę, jednakże złożono pozwolenie z dnia [...] września 2009 r. Innego nie przedłożono. A zatem nie przedstawiono w sprawie decyzji, których nieuwzględnienie przez organ planistyczny stanowiłoby o naruszeniu interesu prawnego skarżącego. Najpoważniejszy zarzut naruszenia zasad sporządzania planu dotyczy przekroczenia granic władztwa planistycznego przez uniemożliwienie skarżącemu usługowej zabudowy działek nr [...], w sytuacji gdy – w jego ocenie – taka zabudowa jest dopuszczona na terenach sąsiednich. W tej kwestii wskazać należy, że władztwo planistyczne gminy uprawnia ją do określania zasad kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa. Z uwagi zaś na to, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje pewnych ograniczeń (dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 2), w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów w sposób odbierany przez nie jak niekorzystny, natomiast nie zawsze jest to powiązane z przekroczeniem granic władztwa planistycznego. Prawo własności, mimo iż jest najsilniejszym prawem podmiotowym, nie ma charakteru absolutnego. Władztwo planistyczne może w to prawo ingerować, jednakże z uwzględnieniem proporcjonalnie wyważonego interesu publicznego z uprawnieniami właściciela. Wymaga to od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności (vide wyrok NSA z dnia 19 lutego 2016 r., II OSK 1509/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Dodać należy uzupełniająco za składem orzekającym w sprawie II SA/Bk 514/3, że właściciele nieruchomości objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą oczekiwać od gminy, że nie będzie ingerować w ich prawa. Mogą zaś oczekiwać, że ta ingerencja będzie obiektywnie uzasadniona, proporcjonalna, z możliwie minimalnym negatywnym skutkiem dla zakresu ich uprawnień. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, z sytuacją korzystania z samodzielności gminy i ingerencji w prawo własności skarżącego mamy do czynienia w sprawie niniejszej z uwagi na treść § 44 ust. 1 planu i dopuszczenie możliwości zabudowy terenu oznaczonego symbolem 2.5,MN wyłącznie zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Mimo niekorzystnych konsekwencji tej regulacji dla prawa własności skarżącego, nie można jej jednak uznać za arbitralną, dowolną czy nieproporcjonalną. Przede wszystkim skarżący na przestrzeni lat (uchwała intencyjna została podjęta w 2008 r.) aż do rozpoczęcia procedury planistycznej nie deklarował zamiaru usługowej zabudowy działek. Uzyskane w roku 2009 pozwolenia na budowę dotyczyły budynku mieszkalnego jednorodzinnego (z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]) oraz budynku gospodarczo – garażowego (z dnia [...] września 2009 r., nr [...], znak [...]). Jak też podkreślił organ planistyczny w odpowiedzi na skargę, uwaga skarżącego dotycząca przeznaczenia działek pod zabudowę usługową wpłynęła dopiero przy trzecim wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Po drugie, obszar 2.5,MN znajduje się w sąsiedztwie zorganizowanego i dość dużego wysypiska śmieci w Hryniewiczach. Jest to uciążliwe dla mieszkańców tego obszaru, oddzielonego od wysypiska enklawą terenów leśnych. Organ planistyczny uwzględnił ten fakt wykluczając zabudowę usługową m.in. na działce skarżącego i w ten sposób ograniczając możliwość intensyfikowania uciążliwości. Po trzecie, jak wynika z wyjaśnień organu planistycznego zawartych w odpowiedzi na skargę, na terenie 2.5,MN znajduje się wzajemnie blisko położona zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zatem brak jest podstaw "przełamywania" czy uzupełniania jej zabudową usługową nie mającą dotychczasowego uzasadnienia na tym terenie. Nie jest wystarczającym argumentem za wprowadzeniem na teren 2.5,MN zabudowy usługowej okoliczność prowadzenia działalności usługowej w zakresie zbierania i składowania odpadów przez skarżącego lub przez osoby trzecie na udostępnionej przez niego działce. Jest to bowiem działalność odosobniona na tym terenie oraz, jak podkreślił organ planistyczny, stanowi przedmiot sprzeciwu okolicznych mieszkańców powołujących się na jej uciążliwość. Dodać też należy, że ciąg pieszo – jezdny na którego istnienie powołuje się skarżący, ze względu na swą niewielką szerokość około 3 m nie może stanowić dopuszczalnej prawem formy ciągu komunikacyjnego (jak wskazano w odpowiedzi na skargę, wymagana dla takiego ciągu szerokość to 5 m). W kontekście charakteru otaczającej go zabudowy nie może też stanowić wystarczającego usprawiedliwienia dla oddzielenia obszarów o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania, bowiem otaczająca go zabudowa jest jednolita (mieszkaniowa jednorodzinna plus budynek gospodarczo – garażowy na działce skarżącego). Brak jest zatem podstaw do dzielenia obszaru 2.5,MN na dwie części po obu stronach tego ciągu (jak wnosi o to skarżący) tj. z dopuszczeniem na jednej z nich zabudowy usługowej (tej z działkami skarżącego) a wyłącznie mieszkaniowej na drugiej. Także okoliczność przebiegu przez teren 2.5,MN linii energetycznych nie ma wpływu na to, czy powinien być on przeznaczony pod tereny mieszkaniowe czy także usługowe. Jak wynika z rysunku planu, linia energetyczna przebiega przez tereny o różnego rodzaju przeznaczeniu i jej przebieg nie był punktem odniesienia dla ustalania tego przeznaczenia. Zdaniem sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia w sprawie niniejszej przekroczenia granic władztwa planistycznego. Uzasadnienie przeznaczenia terenu 2.5,MN, na którym znajdują się działki skarżącego, znajduje usprawiedliwienie w położeniu tego obszaru, jego dotychczasowej zwartej zabudowie (mieszkalnej jednorodzinnej) oraz stanowi skutek wyważenia interesu publicznego z interesem jednostkowym skarżącego. Skład orzekający w sprawie niniejszej nie stwierdził nieproporcjonalnej (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) ingerencji w jego prawo własności, a tym samym nie stwierdził aby jego interes prawny został naruszony w sposób nadmierny czy nieuzasadniony. Także sąd nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Nie oznacza ona bowiem, że wszyscy właściciele terenów na obszarze objętym planem muszą zostać potraktowani identycznie, ale oznacza, że powinni zostać potraktowani podobnie, jeśli znajdują się w podobnej sytuacji. Tak też dokładnie się stało, bowiem na obszarze 2.5,MN dopuszczono dla wszystkich właścicieli nieruchomości wyłącznie zabudowę mieszkaniową. Odwoływanie się przez skarżącego do tego, że np. działki położone po drugiej strony drogi zostały przeznaczone także pod zabudowę usługową oprócz mieszkalnej jest odwoływaniem się do obszaru położonego w innym miejscu i bez jednoczesnej jego charakterystyki. Tymczasem organ planistyczny w odpowiedzi na skargę wyjaśnił jednoznacznie na czym polega różnica miedzy obszarem 2.5,MN a tymi wskazywanymi przez skarżącego z dopuszczalną zabudową usługową: "Przede wszystkim obszary te nie są zabudowane blisko sąsiadującą zabudową domów jednorodzinnych, co jest zasadniczym powodem podtrzymania stanowiska przez Gminę. Gmina podkreśla, że zasadniczym powodem odrzucenia uwag Skarżącego jest bezpośrednie sąsiedztwo domów mieszkalnych. Gmina uwzględniła przy tym, że wykluczenie obszaru z dopuszczenia wszelkich usług (bez różnicowania) uzasadnione jest dodatkowo małym obszarem oraz otoczenia obszaru lasem". Zacytowany fragment potwierdza, że kwestionowane przez skarżącego przeznaczenie terenu 2.5,MN zostało przez organ planistyczny rozważone, przeanalizowane z odwołaniem się do stanu faktycznego w terenie, a tym samym nie można mu zarzucić dowolności, arbitralności jak też naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Tym samym nie sposób też stwierdzić, że doszło do naruszenia zasad sporządzania planu (art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej) w zakresie indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Reasumując, skoro nie stwierdzono istotnych naruszeń procedury planistycznej (w tym zakresie ocena ta wynika również ze związania oceną prawną poprzednich składów orzekających), jak też skoro nie stwierdzono naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (co wyżej wywiedziono), skarga podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.