II SA/Bk 694/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Podczas kontroli drogowej samochodu osobowego marki H. o nr rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2019 r. przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w B. przy ul. [...] w B., stwierdzono, że kierujący ww. pojazdem P. B., wykonywał przewóz zarobkowy pasażera z ul. [...] na ul. [...] w B. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół nr [...], podpisany przez ww. kierowcę, z którego wynika, że ww. przejazd zamówiono za pomocą aplikacji B. (dla pasażera) i B. Driver (dla kierowcy). Odbył się on pomiędzy godz. 14:12 a godz. 14:26, w ten sposób, że około 14.12 pod wskazane przez pasażera miejsce przy ul. [...] w B. podjechał ww. samochód osobowy i po wejściu do pojazdu pasażera, kierowca P. B. rozpoczął przewóz pod wskazany w aplikacji przez pasażera adres tj. ul. [...] w B., gdzie dojechał o godz. 14:26. Wówczas nastąpiła płatność za przewóz w kwocie 10,32 zł z rachunku bankowego pasażera za pomocą karty płatniczej podpiętej do aplikacji B.. Według danych uzyskanych z rachunku bankowego pasażera, posiadaczem konta bankowego, na które została przelana opłata za przewóz jest [...]. Kierowca zakończył wykonanie usługi przewozu w aplikacji, co potwierdzone zostało wyświetleniem ww. danych, na co pasażer uzyskał stosowne potwierdzenie w aplikacji. Kierowca nie posiadał w pojeździe, ani też nie okazał do kontroli drogowej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób lub na przewóz drogowy osób taksówką. Przesłuchany zaś w toku kontroli zeznał, że nie posiada żadnego z ww. uprawnień, co w protokole kontroli odnotowano jako naruszenie art. 5b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2019 r. poz. 58 ze zm. dalej: "u.t.d."). Ponadto ustalono, że ww. przewóz okazjonalny wykonywany był pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu najwyżej 5 osób łącznie z kierowcą, w związku z czym nie spełnia on kryterium konstrukcyjnego do wykonywania tego przewozu, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4b u.t.d., a także, że ww. kierowca nie posiadał zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co stanowi naruszenie art. 39j u.t.d oraz zaświadczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co stanowi naruszenie art. 39k u.t.d. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. (dalej: "PWITD") zawiadomił P. B. o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia na niego kary pieniężnej w związku z naruszeniami opisanymi w punktach 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. (zawierającego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, zwanego dalej: "załącznikiem nr 4"), dotyczącymi wykonywania przewozu przez kierowcę nie posiadającego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz zaświadczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d., PWITD nałożył na P. B. karę pieniężną wysokości 2.000 zł. W uzasadnieniu decyzji PWITD wskazał, że na ww. karę pieniężną składa się: – kara pieniężna w wysokości 1.000 zł za naruszenie opisane w pkt 4.2. załącznika nr 4 polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy – kara pieniężna w wysokości 1.000 zł za naruszenie opisane w pkt 4.3. załącznika nr 4 polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W odniesieniu do każdego z ww. naruszeń organ powołał się na ustalenia wynikające z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2019 r., stwierdzając, że skutkowały one zastosowaniem art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wymierzeniem poszczególnych kar pieniężnych w wysokości odpowiadającej tej wskazanej odpowiednio w pkt: 4.2. i 4.3. załącznika nr 4, oraz wskazał, że przesłuchany w charakterze świadka P. B. potwierdził, że nie posiada żadnego z ww. zaświadczeń. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") utrzymał w mocy ww. decyzję, od której odwołanie złożył P. B.. W uzasadnieniu decyzji GITD powołał m.in. art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d., zgodnie z którym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący transport drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; a także art. 39j ust. 1-3 u.t.d. i art. 39k ust. 1-3 u.t.d., wyznaczające zakres oraz częstotliwość tych badań. Organ odwoławczy wskazał, że 92a ust. 2 u.t.d. wyznacza podstawę nałożenia kary pieniężnej na zarządzającego transportem, a także każdą inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego (pod którą to kategorię kwalifikuje się kierowca). Organ odwoławczy wskazał, że ust. 8 ww. przepisu nawiązuje do załącznika nr 4 zawierającego wysokość kar za poszczególne naruszenia, którymi w niniejszej sprawie są: wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, które skutkowało nałożeniem kary w wysokości 1.000 zł na podstawie punktu 4.2. załącznika nr 4 oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, które skutkowało nałożeniem kary w wysokości 1.000 zł na podstawie punktu 4.3. załącznika nr 4. GITD podkreślił, że niewskazanie przez skarżącego jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu, powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi przewozu okazjonalnego we własnym imieniu. Zauważył przy tym, że B. to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowej opłaty za przejazd, natomiast korzystający z tej aplikacji kierowcy, realizujący zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. W ocenie GITD nieprowadzenie zarejestrowanej działalności gospodarczej, nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d., za popełnione naruszenia, zaś wina i stopień zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej, która sprowadza się jedynie do ustalenia, czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, skutkującego nałożeniem kary administracyjnoprawnej. GITD podkreślił przy tym, że w sprawie niniejszej brak jest przesłanek przemawiających za umorzeniem postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz, że do zastosowania tego przepisu nie wystarczy samo zakwestionowanie odpowiedzialności, bez przedłożenia dowodów na tą okoliczność. Wskazał również, że ze względu na normę kolizyjną z art. 186a § 2 pkt 2 k.p.a., nie ma w sprawie zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., bowiem kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, reguluje przepis szczególny, jakim jest art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Skargę na ww. decyzję, wywiódł do tut. sądu P. B., zaskarżając ją w całości i naruszając jej: 1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z punktem 4.2. załącznika nr 4, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust 6 u.t.d. w zw. z punktem 4.3. załącznika nr 4 polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; 5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak: ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 7) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 9) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji B. (Taxify); 10) art. 8 k.p.a. przez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności, nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, za naruszenia opisane w punktach 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Nie stanowi kwestii spornej, że dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżący przewiózł pasażera na terenie B. Przejazd ten został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji telefonicznej o nazwie własnej "B. (Taxify)", która skojarzyła go z kierującym, który również korzystając z tej aplikacji telefonicznej "B. Driver", uzyskał informację o potrzebie wykonania przewozu na opisanej wyżej trasie. Pasażer oraz kierujący (tj. skarżący) wcześniej nie znali się. Pasażer zrealizował płatność za przejazd za pomocą aplikacji telefonicznej w ten sposób, że jego rachunek bankowy został obciążony odpowiednią opłatą za przejazd, skalkulowaną przez aplikację (program informatyczny) oraz pobraną na rzecz [...] spółki będącej właścicielem platformy B.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.), w szczególności zaś art. 92a ust. 2 u.t.d., wedle którego zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, (tj. osoba fizyczna uprawniona do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu mikroprzedsiębiorcy), a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego, o których mowa powyżej, precyzuje z kolei art. 4 pkt 22 u.t.d., definiujący je jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. oraz z innych, wymienionych tam aktów prawa krajowego i wspólnotowego. Z kolei wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do ustawy, o czym stanowi art. 92a ust. 8 u.t.d. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli drogowej, skarżący nie był przedsiębiorcą świadczącym usługi transportu drogowego. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości w świetle złożonych wówczas oświadczeń skarżącego (vide: protokoły z dnia 16 kwietnia 2019 r.: z czynności kontrolnych oraz z przesłuchania strony – k. 6-7 i 19-21), które znajdują potwierdzenie w ogólnodostępnym internetowym rejestrze Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dostępnym na stronie internetowej https://prod.ceidg.gov.pl/. Z tego względu podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące braku dokonania przez organy weryfikacji jego statusu jako przedsiębiorcy, uznać należy za niezasadne. Organy prawidłowo ustaliły ww. okoliczność na podstawie jednoznacznych oświadczeń skarżącego, złożonych po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zawartych w protokołach czynności procesowych, opatrzonych jego czytelnym podpisem, względem których nie złożył on zastrzeżeń. Jak ponadto wynika z ww. oświadczeń, w dniu kontroli skarżący nie posiadał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, ani licencji na wykonywanie przewozu drogowego oraz na przewóz drogowy osób taksówką. Nie posiadał również kasy fiskalnej oraz oznaczeń charakterystycznych dla taksówki, ani też umowy o świadczenie usług transportowych i regulaminu świadczenia tych usług. Skarżący wskazał również, że raz w tygodniu otrzymuje od E. Sp. z o.o. Sp. k. w W. wynagrodzenie za wykonane kursy oraz, że w okresie od [...] marca 2019 r. do dnia kontroli wykonał ich 236, zaś otrzymane dotychczas wynagrodzenie stanowiło kwotę 3.828,46 zł + 1.316 zł premii. Skarżący wskazał, że z tej kwoty musi odprowadzić podatek ryczałtowy do 20-tego dnia każdego miesiąca w wysokości 8,5%. Zgodnie z art. 4 pkt 6a u.t.d., przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006". Na gruncie art. 3 pkt 3 u.t.d. transport drogowy obejmuje, poza krajowym transportem drogowym lub międzynarodowym transportem drogowym, również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, niezarobkowego przewozu drogowego, o których mowa w pkt 4 tego przepisu. Niezarobkowym przewozem drogowym jest przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki określone w lit. a-d tego przepisu. Jak wynika przy tym z art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami, stosuje się odpowiednio przepisy u.t.d. dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Powyższe oznacza, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło również wtedy, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej, co przemawia za bezzasadnością argumentacji skarżącego wywiedzionej na poparcie tezy przeciwnej. To, czy skarżący w chwili kontroli posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji, pozostaje bowiem bez znaczenia w kontekście możliwości nałożenia na niego kary administracyjnej za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego. Do takich warunków należy zaś, zgodnie z art. 39j ust. 1 i 3 u.t.d., przeprowadzenie względem kierowcy wykonującego przewóz drogowy, badań lekarskich w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2019, poz. 341). Badania te wykonywane są co 5 lat (do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat), o czym stanowi art. 39j ust. 4 pkt 1 u.t.d. Analogiczny wymóg dotyczący badań psychologicznych reguluje art. 39k u.t.d., wskazujący w ust. 1, że są one wykonywane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skoro więc w sprawie ustalono, że skarżący w dniu kontroli wykonywał zarobkowy przewóz drogowy, nie legitymując się przy tym aktualnymi badaniami lekarskimi i psychologicznymi, to zasadny jest wniosek, że naruszył on ww. warunki przewozu drogowego, w związku z czym podlega karze pieniężnej na zasadzie wyżej cytowanego art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. W związku zaś z tym, że wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który: nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, sankcjonowane jest odpowiednio w punktach 4.2. i 4.3. załącznika nr 4, karą w wysokości 1.000 zł za każde naruszenie, zasadnie wymierzono względem skarżącego karę w łącznej wysokości 2.000 zł. Sąd orzekający podziela również stanowisko organu II instancji, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie niniejszej zostały spełnione przesłanki opisane art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć. Jak wynika przy tym z oświadczenia skarżącego złożonego w dniu kontroli, nie posiadał on wiedzy o tym, czy ponosi on odpowiedzialność za brak badań lekarskich i psychologicznych, ani też, czy odpowiedzialność tą ponosi firma B. Sp. z o.o. Sp. k. w W. W ocenie sądu, skarżący nie dochował zatem należytej staranności podejmując się świadczenia usług transportowych w ramach platformy B., tj. nie zweryfikował jakie obowiązki prawne w związku z tym na nim ciążą oraz jakie wymagania ustawowe i formalne musi spełniać. Takie zaś zachowanie nie wyczerpuje przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Na marginesie należy przy tym zauważyć, że na publicznej stronie internetowej B..eu, dostępne są obowiązujące ogólne warunki dla kierowców oraz pasażerów, z których wynika m.in., że kierowcy B. świadczą usługi transportowe w sposób niezależny (osobiście lub za pośrednictwem przedsiębiorstwa) jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą i zawodową (pkt 1.1. Ogólnych Warunków dotyczących Pasażerów) oraz, że kierowcy zapewniają, że będą świadczyć usługi transportowe zgodnie z Ogólnymi Warunkami, umową oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w państwie, w którym świadczone są usługi transportowe oraz, że ponoszą pełną odpowiedzialność za wszelkie naruszenia lokalnych przepisów ustawowych i wykonawczych, które mogą wynikać ze świadczenia usług transportowych (pkt. 4.1. Ogólnych Warunków dotyczących Kierowców). Ponadto w pkt. 4.2. tych warunków wskazano, że kierowcy muszą posiadać wszystkie licencje, zezwolenia, ubezpieczenie samochodu, ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, rejestracje, certyfikaty i inne dokumenty wymagane w danej jurysdykcji do świadczenia usług transportowych oraz, że ich obowiązkiem jest utrzymanie ważności wszystkich ww. dokumentów. Z treści złożonego przez skarżącego w dniu kontroli ww. oświadczenia, wynika, że skarżący z ww. warunkami się nie zapoznał. Zauważyć przy tym należy, że orzekającym w sprawie organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych, w tym tych wywiedzionych na poparcie skargi. Wydane bowiem w sprawie decyzje oparte zostały na wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym i wyczerpującym materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącego nie zastały w żaden sposób sprecyzowane przez wskazanie dowodów, które w jego ocenie należałoby dodatkowo przeprowadzić, toteż brak jest możliwości szczegółowego odniesienia się do wywiedzionego w tym zakresie zarzutu, tym bardziej, że materiał dowodowy, w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie z punktu widzenia stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W kontrolowanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić skarżący. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu, (które stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami organu I instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów Sąd skargę oddalił zgodnie z art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).