II SA/Bk 696/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi L. T. – G. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie aktualizacji i sprostowania danych zawartych w rejestrze ewidencji gruntów 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. przyznaje adwokatowi M. G. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej L. T. – G. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...], na podstawie art. 59 §2 kpa odmówił L. T.– G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. w przedmiocie aktualizacji i sprostowania danych zawartych w rejestrze ewidencji gruntów m. C. w części dotyczącej działek nr [...] i [...] oraz zmiany w stosunku do działek [...] i [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ w pierwszej kolejności podał, że opisana wyżej decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie oraz terminie wniesienia odwołania i została doręczona L. T.– G. w trybie art. 44 § 4 kpa. Wniesione zaś w dniu 23 czerwca 2010r. odwołanie P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. uznał za złożone z uchybieniem terminu art. 129 § 2 kpa. Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2010r. skarżącą wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podając, że przebywała w W. i do W. wróciła dopiero w dniu 5 sierpnia 2010r. Przy tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organ wyjaśnił, iż warunkiem przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności jest łączne spełnienie przesłanek zawartych w przepisie art. 58 §1 i §2 kpa, a mianowicie uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku swojej winy w uchybieniu terminu, wniesienie prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin. Powołując się zaś na § 3 art. 58 kpa organ stwierdził, że przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności jest niedopuszczalne. Na podstawie powyższych uwag organ stwierdził, że żądanie L. T. – G. przywrócenia terminu do złożenia odwołania jest - w myśl zacytowanego art. 58 § 3 kpa – niedopuszczalne. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła L. T.– G., uzasadniając, że decyzja Starosty W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. nie została jej w ogóle doręczona, nie było też żadnego dowodu o awizowaniu tejże decyzji. Dodatkowo wniosła o uwzględnienie jej podeszłego wieku (77 lat) i bardzo złego stanu zdrowia, który uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Podana zaś okoliczność wyjazdu poza stałe miejsce zamieszkania nie uzasadnia przywrócenia takiego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie uchybia przepisom procesowym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Przystępując do rozpoznania skargi L. T.– G. w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: kpa, odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Wniesienie odwołania z uchybieniem powyższego terminu nie pozbawia jednak strony możliwości obrony jej interesów. W myśl, bowiem art. 58 §1 kpa w razie uchybienia takiego terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do treści § 2 powołanego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 kpa, organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Przepis § 3 stanowi z kolei, że przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Odnosząc powyższe rozważania od okoliczności przedmiotowej sprawy już na wstępie nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2010r. jest niedopuszczalny. Jak wynika bowiem z cytowanego wyżej art. 58 § 3 kpa niedopuszczalny jest wyłącznie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności. Tymczasem skarżącą w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010r. wyraźnie zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a nie, jak błędnie zinterpretował to organ, do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, poza stwierdzeniem, że żądanie skarżącej jest niedopuszczalne, nie ma żadnej argumentacji przemawiającej za odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie organ w odpowiedzi na skargę próbował naprawić powyższy błąd stwierdzając, że podana przez skarżącą okoliczność wyjazdu poza stałe miejsce zamieszkania nie uzasadnia przywrócenia terminu, jednakże Sąd w niniejszym postępowaniu kontroluje wyłącznie zaskarżone postanowienie, a te ewidentnie zawiera braki w uzasadnieniu odmowy przywrócenia wnioskowanego terminu. W tym miejscu Sąd pragnie przypomnieć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 2 kpa. Jeżeli zatem taki wniosek nie spełniał wymogów z art. 58 § 1 kpa, a mianowicie nie zawierał uzasadnienia, wskazującego na okoliczności uprawdopadabniające, że uchybienie nastąpiło bez winy skarżącej, obowiązkiem organu wynikającym z art. 64 § 2 kpa było wezwanie strony L. T.– G. do uzupełnienia tego braku formalnego. Działanie takie było tym bardziej uzasadnione, że skarżąca jej osobą w podeszłym wieku (77 lat) i, jak wynika z treści samej skargi, stan jej zdrowia wymaga nieustannego leczenia w szpitalach i przychodniach lekarskich. Dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wezwie skarżąca do uzupełnienia wskazanego braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i dopiero po jego uzupełnieniu będzie mógł dokonać jego merytorycznej oceny lub w razie nie usunięcia braków - zastosować tryb określony w art. 63 § 2 kpa, tj. pozostawić wniosek bez rozpoznania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie. Stosownie do art. 152 cytowanej ustawy, zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm ). Obejmują one opłatę za czynności adwokackie w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23 % stawki w kwocie 55, 20 zł.