II SA/Bk 696/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi H. B. B. –C. K.-W. w G. na pismo Starosty M. w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do uznania jako strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. H. B. złożył do tutejszego Sądu skargę na pismo Starosty M. z dnia [...] lipca 2012 r., w którym został poinformowany, że nie jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na rozbudowę z przebudową ośrodka "Z." zlokalizowanego w G. W odpowiedzi na skargę Starosta M. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że Skarżący w dniu [...] sierpnia 2012 r. złożył również odwołanie do Wojewody P. od pisma z dnia [...] lipca 2012 r. Jednocześnie Starosta M. poinformował, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. otrzymał do wiadomości pismo Wojewody P. nr [...] , z którego wynika, że pismo Skarżącego z dnia [...] lipca 2012 r. nie zostało uznane ani za postanowienie ani za decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Tytułem wyjaśnień należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. w Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 k.p.a., który brzmi: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek" - co oznacza, że cytowany przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie będzie miał zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Powołany przepis kształtujący definicję strony postępowania w prawie budowlanym posługuje się kryteriami obiektywnymi. Spełnienie powyższych kryteriów, a co za tym idzie uzyskanie statusu strony, nie jest stwierdzane w osobnej decyzji administracyjnej ani też postanowieniu wydawanym przez organ prowadzący postępowanie. Zarówno przepisy zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego, jak też w powołanej ustawie - Prawo budowlane, nie dają podstawy do wydania przez organ administracyjny odrębnego aktu stanowiącego, czy określony podmiot jest stroną postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 1989 r. sygn. akt IV SA 1254/88, (opublikowane na stronie internetowej https:// orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających określone prawa lub obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny. Z powyższych ustaleń należy wnosić, iż stanowisko Starosty M. odmawiające Skarżącemu uznania go za stronę mogło być wyrażone w piśmie bez nadawaniu mu formy decyzji administracyjnej lub też postanowienia. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty szczegółowo wymienione w tym przepisie, wśród których są decyzje, postanowienia, czynności materialno - techniczne, akty prawa miejscowego, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru oraz bezczynność lub przewlekłość organów w przypadkach określonych w przepisie. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nie należący do niego skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Działanie Starosty M. objęte skargą nie wypełnia żadnego z powołanych wyżej elementów właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, albowiem po pierwsze, nie stanowi decyzji administracyjnej, ani też postanowienia. Po drugie zaś działaniu Organu nie można przypisać cech bezczynności czy też przewlekłości w zakresie wydania decyzji względnie postanowienia albowiem, jak wskazano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, sprawa będąca przedmiotem wniosku Skarżącego nie jest w myśl przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego rozstrzygana w formie odrębnej decyzji względnie postanowienia. Konkludując, ze względu na fakt, że stanowisko Starosty M. nie jest objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wywiedzioną od takiego pisma jako niedopuszczalną należy odrzucić stosownie do art. 58 §1 pkt. 1 tejże ustawy. Zauważyć jednocześnie należy, że brak regulacji kodeksowej dotyczącej wydawania odrębnego aktu orzekającego w przedmiocie, czy określony podmiot posiada status strony, nie powoduje, że podmiot ten pozbawiony jest możliwości ochrony swoich uprawnień. Stosownie bowiem do przepisu art. 145 §1 pkt.4 kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną organ wznawia postępowanie, gdy strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. W ramach wniosku o wznowienie postępowania weryfikowane jest między innymi spełnienie przesłanek koniecznych do uznania wnioskodawcy za stronę. . W konsekwencji skarga stanowiąca przedmiot niniejszego wyroku jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.