II SA/Bk 696/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi kuratora spadku po G. W. – radcy prawnego C. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wykonanej rozbudowy budynku oddala skargę. W dniu 10 lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PINB") wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] położonej przy ul. C. [...] w B. Podczas oględzin przeprowadzonych 30 marca 2010 r. ustalono, że w ww. budynku wykonane zostały roboty budowlane, polegające na przedłużeniu okapów dachu, wymianie pokrycia dachowego oraz przemurowaniu kominów. Dodatkowo od strony działki nr geod. [...] wymurowano dwa słupy, na których oparty został przedłużony okap dachu. Ustalono, że ww. roboty budowlane zostały wykonane w 2008 r. bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Przedłużenie okapu dachu w stronę działki nr [...] i wymurowanie podpierających go słupów zostało zakwalifikowane przez PINB jako rozbudowa budynku mieszkalnego. Postanowieniem z [...] maja 2011 r. nr [...], PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2010, Nr 243, poz. 1623, dalej jako: "P.b."), wstrzymał G.W. i M.W. roboty budowlane związane z wyżej opisaną rozbudową budynku mieszkalnego oraz zobowiązał ich do przedłożenia w określonym terminie dokumentacji niezbędnej do zalegalizowania ww. inwestycji. Wobec braku przedłożenia wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie, decyzją z 13 września 2011 r., nr INB 7355-3B/10, PINB, działający na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 P.b., nakazał G.W. i M.W. rozbiórkę wykonanej rozbudowy ww. budynku mieszkalnego. Wskutek rozpatrzenia odwołania M.W od ww. decyzji, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PWINB") decyzją z [...] listopada 2011 r., nr [...], utrzymał ją w mocy. Wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., wydanym w sprawie II SA/Bk 44/12, tut. Sąd uchylił obie ww. decyzje, uznając, że organy bezpodstawnie uznały, że stroną postępowania, a co za tym idzie również adresatem obowiązków wynikających z wydanej decyzji, jest M.W. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia do objęcia obowiązkiem rozbiórki M.W, który o ile jest potencjalnym następcą prawnym nieżyjącej współwłaścicielki nieruchomości L.W., to w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego taki stan rzeczy. Sąd wskazał, że ustalenie kręgu spadkobierców nie należy do właściwości organów administracji publicznej, lecz do sądów powszechnych oraz, że organy nie prowadziły w niniejszej sprawie postępowania w kierunku ustalenia, czy M.W. można ewentualnie przypisać status inwestora lub zarządcy ww. nieruchomości, zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. Następnie, na mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] PINB umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej uznania M.W za stronę postępowania, zaś decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] nakazał G.W. rozbiórkę wykonanej rozbudowy ww. budynku mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] PWINB uchylił jednak decyzję PINB z [...] października 2012 r. nr [...] nakazującą G.W. rozbiórkę oraz poprzedzające jej wydanie postanowienie PINB z [...] maja 2011 r. nr [...], wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. U podłoża tej decyzji legło przekonanie organu odwoławczego o konieczności ponownego umożliwienia właściwemu inwestorowi, wykonania obowiązków legalizacyjnych w nowym terminie, przed ewentualnym nakazaniem rozbiórki wykonanej rozbudowy ww. budynku mieszkalnego. W związku z powyższym, PINB postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] zobowiązał G.W do wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie budynku mieszkalnego oraz do przedstawienia w terminie do 1 września 2014 r. dokumentacji niezbędnej do zalegalizowania ww. inwestycji. Wobec braku wypełnienia przez inwestora ww. obowiązków, PINB wydał dnia [...] września 2014 r. decyzję nr [...], na mocy której nakazał G.W. rozbiórkę wykonanej rozbudowy ww. budynku mieszkalnego. Wobec zaistnienia sporu sądowego w kwestii uchybienia terminu do wniesienia przez G.W odwołania od ww. decyzji, który został zakończony wyrokiem NSA z 8 marca 2017 r. (II OSK 1690/15), PWINB rozpatrzył ww. odwołanie dopiero dnia 21 lipca 2017 r., wydając decyzję nr WOP.7721.149.2014.TN, która utrzymała w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że PINB zastosował się do zaleceń tut. Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Bk 44/12. Z kolei wobec braku wykonania obowiązków legalizacyjnych przez G.W, procedura legalizacyjna, prowadzona w oparciu o art. 48 P.b., nie mogła zakończyć się pozytywnie, co uzasadniało orzeczenie nakazu rozbiórki. Skargę na ww. decyzję wniósł do tut. Sądu G.W., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisu postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium toczącego się postępowania oraz brak jakiegokolwiek współdziałania organu ze skarżącym, na skutek niepoinformowania skarżącego o przeprowadzonych oględzinach oraz o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie na etapie postepowania w I instancji, co pozbawiło skarżącego możliwości zajęcia stanowiska w sprawie. Mając na uwadze ww. zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutu skargi. W dniu [...] listopada 2017 r. G.W. zmarł, o czym powiadomił w dniu 21 grudnia 2017 r. jego pełnomocnik. W związku z tym, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2018 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie działając z urzędu na mocy art. 124 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Wobec braku zgłoszenia się do udziału w sprawie oraz wskazania następców prawnych zmarłego skarżącego, postanowieniem z dnia 7 lutego 2019 r. tut. Sąd zwrócił się do Sądu Rejonowego w B. o ustanowienie kuratora spadku po G.W., działając na mocy art. 128 § 2 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wydanym w sprawie [...] Sąd Rejonowy w B. [...] Wydział Cywilny ustanowił kuratora spadku po G.W., którym został wyznaczony radca prawny C.K.M., który wyraził pisemną zgodę na ustanowienie kuratorem spadku po zmarłym G.W., w dniu [...] maja 2019 r. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2019 r. tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe z udziałem kuratora spadku po zmarłym skarżącym G.W. w osobie radcy prawnego C.K.M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie, jest decyzja PWINB utrzymująca w mocy orzeczony przez PINB względem G.W nakaz rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego, posadowionego na działce nr [...] położonej przy ul. C. [...] w B. Jak słusznie organy obu instancji ustaliły, z protokołu oględzin przeprowadzonych na nieruchomości w dniu [...] marca 2010 r. wynika, że w ww. budynku wykonane zostały roboty budowlane, polegające na przedłużeniu okapów dachu w kierunku działki sąsiedniej nr [...], wymianie pokrycia dachowego oraz przemurowaniu kominów. Dodatkowo od strony działki nr [...] wymurowano dwa słupy, na których oparty został przedłużony okap dachu. Obecny podczas oględzin syn skarżącego – M.W oświadczył, że roboty te zostały wykonane w 2008 r. bez pozwolenia. Zakres wykonanych robót budowlanych oraz kwestia braku ich legalności, nie stanowiły przedmiotu sporu w niniejszej sprawie. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że postepowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte 10 lutego 2010 r., samowolę budowlaną popełniono w 2008 r., decyzja organu I instancji została wydana 29 września 2014 r., zaś decyzja organu odwoławczego w dniu 21 lipca 2017 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednolicie, że naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania jej skutków uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest zatem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków (por. m.in. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10, czy uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Należy więc zdecydowanie odróżnić kwalifikację samowoli budowlanej od usuwania jej skutków. W niniejszej sprawie należało zatem w pierwszej kolejności dokonać weryfikacji wykonanych w 2008 r. robót budowalnych, w kontekście obowiązującego wówczas katalogu kwalifikacji obiektów, zawartego w art. 29 i 30 P.b. I tak, zgodnie z obowiązującym zarówno w 2008 r., jak i obecnie art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 P.b. Przepisy te, zawierające katalog wyłączeń od art. 28 ust. 1 P.b., w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2008 r., nie zawierały rozbudowy budynku mieszkalnego. W związku zaś z faktem, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a. P.b. obiektem budowlanym jest m.in. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zaś według art. 3 pkt 6 P.b., przez budowę rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego, słusznie organy obu instancji, zakwalifikowały wyżej opisane prace budowlane jako rozbudowę budynku mieszkalnego, która stanowi jeden z rodzajów budowy obiektu budowlanego, na którą, zgodnie z przepisami obowiązującymi w 2008 r., wymagane było pozwolenie na budowę. Skoro zatem przedmiotowa rozbudowa została wykonana bez wymaganego w dacie jej wykonania pozwolenia budowę, uzasadnione było uruchomienie trybu legalizacyjnego, unormowanego w przepisach art. 48 ust. 1-4 P.b. (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2019 r., II OSK 2070/17, Lex nr 2695867). W tym zaś względzie zauważyć należy, że w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, zmianie uległy przepisy dotyczące procedury legalizacyjnej – najpierw na mocy ustawy z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. i która w art. 6 ust. 1 nakazywała stosowanie, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia jej wejścia w życie decyzją ostateczną, przepisów dotychczasowych; a następnie na mocy ustawy z 16 grudnia 2016 r., o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255), która weszła w życie 1 stycznia 2017 r. Na mocy tej ostatniej nowelizacji zmianie uległo w szczególności brzmienie art. 48 ust. 2 P.b. Wedle zaś art. 26 ust. 2 ww. ustawy nowelizacyjnej, w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5 [tj. P.b.], wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5 [tj. P.b.], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie, w chwili orzekania przez organ II instancji, obowiązywało brzmienie art. 48 P.b., wprowadzone na mocy ww. nowelizacji. Słusznie zatem organ odwoławczy powołał się w treści zaskarżonej decyzji na art. 48 ust. 1 i 4 P.b. (Dz.U. z 2017 poz. 1332). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że przepis intertemporalny zawarty w art. 26 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z 2016 r., uprawniał organy nadzoru budowlanego prowadzące już postępowania legalizacyjne w trybie art. 48 P.b., do ponownej weryfikacji robót budowalnych w kontekście katalogu zawartego w art. 29 i 30 P.b. (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1402/17, Lex nr 2447087). Tut. Sąd podziela wyrażone w ww. wyroku stanowisko, że powyższy przepis intertemporalny odnosi się wyłącznie do nowej treści art. 48 i 49 P.b, nakazując ich stosowanie. Nieuprawnione jest zatem przyjęcie, że przepis ten obejmuje również zakres kwalifikacji obiektów na mocy art. 29 i art. 30 P.b. w brzmieniu po nowelizacji, co uprawniałoby organy nadzoru budowlanego prowadzące już postępowania legalizacyjne w trybie art. 48 P.b., do dokonania ponownej weryfikacji robót budowalnych, w kontekście katalogu zawartego w art. 29 i 30 P.b. (por również wyrok WSA w Krakowie z 18 października 2017 r., II SA/Kr 822/17, Lex nr 2406417). W konsekwencji, słusznie w niniejszej sprawie oceniono wykonaną rozbudowę obiektu mieszkalnego, według przepisów obowiązujących w chwili jej dokonania, jako samowolę budowlaną oraz zastosowano przepisy dotyczące usuwania skutków samowoli, obowiązujące w dacie wydawania decyzji (tj. art. 48 ust. 1-4 P.b.). Jak stanowi art. 48 ust. 1-4 P.b.: jeżeli obiekt budowlany, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: (1)zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; (2)dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. W przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie ww. obowiązków, organ nadzoru budowlanego nakazuje, drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, słusznie w niniejszej sprawie, organ I instancji ocenił wykonanie robót budowlanych zgodnie ze sztuką budowlaną oraz warunkami technicznymi, mając na uwadze przedłożoną przez inwestora ocenę techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz zobowiązał inwestora, na mocy postanowienia z [...] maja 2014 r., do przedłożenia dokumentacji umożliwiającej legalizację samowolnej rozbudowy przedmiotowego budynku, wstrzymując jednocześnie roboty budowlane (vide: postanowienie z 27 maja 2014 r.). Skoro zaś inwestor, w wyznaczonym terminie (tj. do 1 września 2014 r.) wymaganych dokumentów organowi nie przedstawił, organ miał obowiązek nakazania rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego, stosownie do art. 48 ust. 4 i 1 P.b. W tym zaś względzie podkreślić należy, że legalizacja obiektu jest prawem, a nie obowiązkiem strony. Może ona skorzystać z możliwości legalizacji, ale jest to jedynie jej uprawnienie. Wykonanie zaś nałożonych, na mocy postanowienia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 P.b. obowiązków, jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie rozbudowanego obiektu budowlanego. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 p.b. jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości (por. wyrok WSA w Krakowie z 13 maja 2019 r., II SA/Kr 226/19, Lex nr 2675445). Skoro zatem w niniejszej sprawie strona nie skorzystała, z ww. prawa, organ zasadnie orzekł rozbiórkę samowolnie dokonanej rozbudowy budynku mieszkalnego. Co istotne kwestia braku legalności wyżej opisanych robót budowlanych, nie stanowiła w istocie przedmiotu sporu w niniejszej sprawie. Jak się wydaje, nie stanowi go obecnie również merytoryczna zasadność wydanej w sprawie decyzji kończącej postępowanie. Wątpliwości skarżącego budził jedynie tryb procedowania przez organy nadzoru budowlanego, a mianowicie kwestia umożliwienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postepowania. W szczególności skarżący upatrywał naruszenia art. 10 k.p.a. w braku poinformowania go o przeprowadzonych oględzinach oraz o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie na etapie postępowania przez organem I instancji, co w jego ocenie, pozbawiło go możliwości zajęcia stanowiska. W tym względzie zauważyć należy, że wbrew ww. twierdzeniom, po pierwsze zawiadomieniem z dnia 12 marca 2010 r. organ I instancji powiadomił G.W o dacie ww. oględzin, kierując na jego adres ujawniony w ewidencji gruntów (adres ten pokrywa się z adresem pod którym została zrealizowana samowolna rozbudowa) stosowne zawiadomienie. Zostało ono odebrane w dniu [...] marca 2010 r. przez M.W (tj. syna skarżącego), który uczestniczył w oględzinach przeprowadzonych w dniu [...] marca 2010 r. Z akt postępowania wynika, że M.W zamieszkuje w budynku, którego dotyczy przedmiotowa samowolna rozbudowa. Po drugie zaś, w toku postępowania G.W. był zawiadamiany o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym każdorazowo przez wydaniem decyzji przez organ I instancji - tj. pierwszy raz w dniu [...] kwietnia 2011 r., drugi [...] sierpnia 2011 r., trzeci [...] lipca 2012 r. Czwarte zawiadomienie z [...] października 2012 r. nie zostało podjęte w terminie i powróciło do organu I instancji w dniu [...] października 2012 r. W dniu [...] marca 2014 r. organ uzyskał pisemną informację, że od [...] kwietnia 2010 r. skarżący przebywa w P. Ośrodku [...] w N., gmina B. Tego samego dnia do organu wpłynęło pełnomocnictwo z dnia 28 listopada 2011 r. udzielone przez skarżącego radcy prawnemu P.M. Kolejne zawiadomienie z [...] maja 2014 r. skierowane zostało przez organ zarówno na adres skarżącego w N., jak i na adres ww. pełnomocnika. W dniu [...] maja 2014 r. do organu wpłynęło pełnomocnictwo udzielone dnia [...] maja 2014 r. synowi M.W. Kierowana następnie przez organ do skarżącego korespondencja (tj. postanowienie z [...] maja 2014 r. i zawiadomienie z [...] września 2014 r.) skierowane zostały zarówno do niego osobiście na adres w N., jak i do jego dwóch pełnomocników: radcy prawnego i syna. Korespondencja skierowana na adres syna skarżącego powróciła do organu z adnotacją: zwrot, nie podjęto w terminie. W dniu [...] września 2014 r. pełnomocnik profesjonalny zawiadomił organ o wypowiedzeniu przez niego udzielonego mu przez G.W pełnomocnictwa, w związku z czym decyzja z [...] września 2014 r. została skierowana przez PINB jedynie na adres skarżącego w N. i jego syna, będącego pełnomocnikiem w sprawie. Korespondencja ta została skutecznie doręczona adresatom. Z powyższego harmonogramu wynika, że niezasadne jest twierdzenie skarżącego, jakoby w postępowaniu przez organem I instancji, nie był on informowany o toku postepowania, lub zawiadamiany o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i przy tym zajęcia stanowiska w sprawie. Dodać przy tym należy, że nie zajął on ani razu pisemnego stanowiska, ani też nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych, ani zastrzeżeń co do prawidłowości prowadzonego postępowania. Zauważyć ponadto należy, że stosownie do art. 41 k.p.a. w toku postepowania strona oraz jej pełnomocnicy są zobowiązani do zawiadomienia organu o każdej zmianie swojego adresu, zaś zaniedbanie tego obowiązku skutkuje skutecznym doręczeniem pisma pod dotychczasowym adresem. Mając na uwadze powyższe, w ocenie tut. Sądu, organy nadzoru budowlanego w toku postępowania co do zasady prawidłowo kierowały korespondencję na adres skarżącego, oraz jego pełnomocników na aktualne, zgłoszone do akt ich adresy. W konsekwencji Sąd uznał, że powołany w skardze zarzut naruszenia prawa procesowego nie zasługiwał na uwzględnienie oraz, że stanowi on jedynie dowolną polemikę procesową, nie znajdującą potwierdzenia w aktach sprawy. W ocenie tut. Sądu zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz rzeczowe uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Organ odwoławczy dokonał przy tym prawidłowej wykładni powołanych przepisów, przytoczył najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje, znajdujące pełne oparcie w materiale dowodowym oraz dokonał jego oceny w kontekście właściwych przepisów prawa, a także odniósł się w sposób szczegółowy do zarzutu podniesionego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dochował zatem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady dwuinstancyjności postępowania. Zauważyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie poparte żadnymi prawnie relewantnymi argumentami, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Reasumując, stwierdzić należy, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi.