II SA/Bk 698/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2017 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Starosty M. przez Kierownika Referatu Komunikacji Starostwa Powiatowego w M. z dnia [...] maja 2016 r znak [...] w sprawie cofnięcia M. W. uprawnienia diagnosty nr [...], nadanego w dniu [...] października 2003 r. przez Starostę M. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. III Wydziału Karnego z dnia [...] listopada 2013r. sygn. akt [...] uznano M. W. winnym zarzucanego mu czynu i wymierzono mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem kary na okres 5 lat próby oraz środek karny w postaci zakazu wykonywania funkcji diagnosty uprawnionego do wykonywania badań technicznych pojazdów na okres trzech lat. W związku z powyższym w dniu [...] lutego 2015r. zawiadomieniem nr [...] Starosta M. powiadomił zarówno stronę, jak i Sąd Rejonowy w B. o wykonaniu środka karnego, wskazując początek jego biegu, który liczy się od dnia [...] lipca 2014r. oraz koniec, który upływa w dniu [...] lipca 2017r. Następnie dnia [...] kwietnia 2016r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty, w związku ze stwierdzeniem prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B., iż skarżący przeprowadzał badania techniczne pojazdów jako uprawniony diagnosta, niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonywania badań technicznych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016r. skarżący zwrócił się o umorzenie powyższego postępowania ze względu na to, że został już ukarany przez Starostę, który odebrał mu pieczęcie i wpisał do rejestru osób, wobec których orzeczono zakaz wykonywania zawodu diagnosty. Decyzją wydaną z upoważnienia Starosty M. przez Kierownika Referatu Komunikacji Starostwa Powiatowego w M. z dnia [...] maja 2016 r znak [...] cofnięto M. W. uprawnienia diagnosty nr [...], nadane w dniu [...] października 2003 r. przez Starostę M. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego został uznany winnym poświadczenia nieprawdy w dokumentach komunikacyjnych i jako niezapewniający bezpieczeństwa w ruchu drogowym powinien być pozbawiony uprawnień diagnosty w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od odpowiedzialności karnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu [...] marca 2017 r. M. W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty, pod zarzutem rażącego naruszenia prawa, a konkretnie art. 156 § 1 pkt 3 kpa, poprzez wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a mianowicie pismem z dnia [...] lutego 2015 r., w którym zawiadomiono o wykonaniu środka karnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzja z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. o cofnięciu uprawnień diagnosty. W uzasadnieniu swego stanowiska SKO podniosło, iż zgodnie z przepisem art. 180 Kodeksu Karnego Wykonawczego, w razie orzeczenia zakazu zajmowania określonego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu, sąd przesyła odpis wyroku właściwemu organowi administracji rządowej lub terytorialnego oraz pracodawcy albo instytucji, w której skazany zajmuje stanowisko kierownicze lub wykonuje objęty zakazem zawód. Jeżeli skazany zajmuje stanowisko kierownicze lub inne odpowiedzialne stanowisko, sąd przesyła odpis wyroku właściwej jednostce nadrzędnej, celem wykonania go. Taki, prawomocny wyrok w przedmiotowej sprawie został przesłany do Starosty M., który zobowiązany był do jego wykonania. W związku z powyższym SKO wskazało, iż pismo Starosty M. z dnia [...] lutego 2015 r., było jedynie zawiadomieniem o wykonaniu środka karnego orzeczonego przez Sąd, a nie decyzją administracyjną. W tych okolicznościach brak było podstaw do uznania, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym cofnięcie uprawnień skarżącemu, dotyczy sprawy, która została już poprzednio rozstrzygnięta inną ostateczną decyzją administracyjną, a zatem nie było podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Skarżący, pismem z dnia [...] czerwca 2017r., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj: art. 7, 8, 11 i 77 § 1 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Decyzją z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty. W uzasadnieniu swego stanowiska Kolegium omówiło przesłanki rażącego naruszenia prawa, które muszą być uwzględnianie również z urzędu, określone w art. 156 § 1 pkt 2 oraz pkt 5 kpa i wskazało, iż w oparciu o art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) Starosta M. zasadnie cofnął skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych, nałożone wyrokiem Sądu Rejonowego w B. Przyjęło bowiem, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, co nie miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie organu II instancji, żaden z określonych w orzecznictwie przypadków rażącego naruszenia prawa nie odnosi się do niniejszej sprawy i żaden z zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego nie został przez organ wydający skarżoną decyzję naruszony w sposób rażący. Kolegium wskazało również, że nie dopatrzyło się naruszeń przepisów procedury administracyjnej, mających istotny wpływ na rozstrzyganą sprawę. W uzasadnieniu skarżonej decyzji zostało zawarte zarówno wyjaśnienie podstaw prawnych, na których organ się oparł, opisanie sposobu rozumowania składu orzekającego oraz wywód prowadzący do rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącego, że decyzja jest wadliwa z powodu jej niewykonalności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, Kolegium wyjaśniło, że przez niewykonalność decyzji należy rozumieć zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. W istniejącym na dzień wydania decyzji przez Starostę M. stanie prawnym, nie tylko nie istniały przeszkody o charakterze faktycznym i prawnym, uniemożliwiające cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty, to z przytoczonych wyżej przepisów wynikało, że organ administracji był zobowiązany do wydania decyzji w zakresie orzeczonym przez sąd powszechny. Ponadto decyzja o cofnięciu uprawnienia diagnosty nie nałożyła na skarżącego żadnego obowiązku, a jedynie cofnęła uprawnienia diagnosty. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do uwzględnienia przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 kpa. Skarżona decyzja została wydana przez Starostę M. zgodnie z jego właściwością rzeczową, miejscową i funkcjonalną. Decyzja, w której jako adresata wskazano M. W. została doręczona na adres zamieszkania skarżącego, stąd też nie dało się potwierdzić zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, tj. skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną. W ocenie organu, nie zaistniała też przesłanka stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 kpa. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku M. W. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy: 1. art. 7, 77 i 80 kpa polegające na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i braku rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie w sprawie tj. niewzięcie pod uwagę, że na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. skarżący był zobowiązany do zwrotu pieczątek, co jest wykonaniem środka karnego. 2. art. 6, 8, 11 i 107 § 3 kpa, polegające w szczególności na: a. niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji tj. przytoczenie zarzutów, które nie były podniesione oraz nie ustosunkowanie się do faktycznie podniesionych naruszeń, a także odniesienie się do zarzutu niewykonalności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa, której skarżący nie zarzucał zaskarżonej decyzji, b. dowolności w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, c. błędne uzasadnienie decyzji, nieodnoszące się do meritum sprawy, 3. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO z dnia [...] maja 2017 r., pomimo zaistnienia przesłanek do uchylenia decyzji i stwierdzenia nieważności, z uwagi na naruszenia w/w przepisów, mające wpływ na wynik sprawy, II. prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 3 kpa poprzez jego błędna wykładnię, polegającą na uznaniu, że przytoczony przepis odnosi się do kwestii niewykonalności, a nie załatwienia sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Punktem wyjścia dla oceny legalności wydanej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty, winna być istota nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, zmierzającego do wzruszenia decyzji w trybie nadzorczym. Postępowanie takie zawsze ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, której wady mają charakter kwalifikowany. Pod pojęciem "wady kwalifikowanej" należy rozumieć błąd wprost zauważalny nie dający się pogodzić z założeniami działania organu praworządnego państwa, z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wymaganiami praworządności. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkowym, nadzwyczajnym instrumentem służącym ochronie porządku prawnego, stosowanym wyłącznie w takich przypadkach i w takim zakresie, jakie wynikają z art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji tylko pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie nowe postępowanie toczy się więc na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Przy czym trafnie organ w niniejszej sprawie wskazał, iż w toku postępowania nie był jedynie związany wnioskiem strony, ale musiał rozważyć z urzędu również pozostałe przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji, co uczynił. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty. Jako podstawę swego wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. skarżący wskazał wydanie decyzji co do sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a mianowicie zawiadomieniem Starosty M. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o wykonaniu środka karnego w postaci wykonywania zawodu diagnosty samochodowego na okres trzech lat. Zawiadomienie to było wykonane na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 2013 r. Powyższe w ocenie skarżącego świadczy o tym, iż faktycznie na mocy tego pisma – który jego zdaniem spełnia wszelkie elementy składowe decyzji – orzeczono zakaz wykonywania zawodu diagnosty, co skutkowało zwrotem pieczątek diagnosty oraz zaprzestaniem wykonywania zawodu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarówno ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwestii wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnosty, co do zasady są słuszne i jako takie zasługują na uwzględnienie. Trafnie również organ ocenił przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Należy jednak podzielić zarzut podniesiony w skardze, iż ponownie rozpoznając sprawę odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia diagnosty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołując się do przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. faktycznie odniosło się do przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (niewykonalności decyzji). Skarżący w toku postępowania nie zarzucał niewykonalności decyzji i w tym zakresie błędne było orzeczenie organu odwoławczego. Mając na uwadze jednak, iż w niniejszym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze występowało zarówno jako organ I instancji, który odniósł się do tej kwestii, jak i organ II instancji - ponownie rozpoznający sprawę i odnoszący się również do zasadności zastosowanych przepisów prawa materialnego, które pośrednio wykazywały, że przedmiotowa sprawa nie była rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną należało uznać, iż uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania administracyjnego. Zarówno bowiem rozstrzygnięcie organu I instancji, jak i organu II instancji (z częściowo błędnym uzasadnieniem) było prawidłowe, tym samym nie było podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. z powodu innego naruszenia przepisów postępowania, gdyż naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do meritum sprawy podkreślić należy, iż przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd jest decyzja dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oraz kwestia czy mimo orzeczenia i wykonania środka karnego w postaci zakazu wykonywania funkcji diagnosty możliwe było wdrożenie postępowania z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., zwanej dalej Prawo o ruchu drogowym). Nie budzi wątpliwości w sprawie, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. III Wydziału Karnego z dnia [...] listopada 2013r. sygn. akt [...] uznano M. W. winnym zarzucanych mu czynów poświadczania nieprawdy w dowodach rejestracyjnych pojazdów, w trakcie przeprowadzonych okresowych badań technicznych i wymierzono mu karę łączną oraz środek karny w postaci zakazu wykonywania funkcji diagnosty uprawnionego do wykonywania badań technicznych pojazdów na okres trzech lat. Powyższe skutkowało tym, że zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2015r. Starosta M. powiadomił zarówno stronę, jak i Sąd Rejonowy w B. o wykonaniu środka karnego, wskazując początek jego biegu, który liczy się od dnia [...] lipca 2014r. oraz koniec, który upływa w dniu [...] lipca 2017r. Ustalenia dokonane w toku postępowania karnego skutkowały jednocześnie wdrożeniem postępowania z art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, który wskazuje, iż starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Podkreślić przy tym należy, iż kwestia ta była badana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uchwałą z dnia 12 marca 2012 r. , sygn. akt II GPS 2/11 wyjaśnił zagadnienie prawne: "Czy niezbędnym warunkiem wydania przez starostę na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) decyzji o cofnięciu uprawnienia diagnoście do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie uchybień, o których mowa w punkcie 1 lub 2 powołanego przepisu, wyłącznie w wyniku przeprowadzenia czynności kontrolnych przewidzianych w art. 83b ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83c wskazanej ustawy, czy też sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę określonego naruszenia nie ma podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 prawo o ruchy drogowy i podjął uchwałę, że "Sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie"(opublikowany w bazie CBOIS). Zasadniczą kwestią w tego typu sprawach jest zatem stwierdzenie stanu rzeczy polegającego na poświadczeniu nieprawdy tj. wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, bez względu na to, czy miało to miejsce w wyniku kontroli czy też w innym trybie. Takie stanowisko od daty wydania uchwały jest nadal aktualne, co potwierdza liczne orzecznictwo m.in. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1225/17, w którym wskazano, że prawomocny wyrok karny, którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 prawa o ruchu drogowym)(opublikowany w bazie LEX nr 2353828). Ponadto w wyroku NSA z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 3104/15 potwierdzono już ugruntowane stanowiska sądów administracyjnych, iż "odpowiedzialność wynikająca z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawa o ruchu drogowym ma charakter obiektywny, o czym świadczy wprost jego treść: uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawo o ruchu drogowym. Okolicznością wymienioną w punkcie 2 tego przepisu jest wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Organ nie ma więc swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień, gdy zaistnieją okoliczności, o których mowa w ww. przepisie. Ponadto art. 84 ust. 3 pkt 2 prawa o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również przyczyny na skutek, których zdaniem diagnosty doszło do stwierdzonych uchybień, nie mogą być brane pod uwagę" (opublikowany w bazie LEX nr 2358646). Brzmienie w/w przepisu, który wskazuje, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawo o ruchu drogowym oznacza, iż decyzja wydana w tym przedmiocie ma charakter związany, a cofnięcie uprawnień jest niezależne o odpowiedzialności karnej. W wyroku z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 1099/15 NSA wskazało, iż w/w przepis "ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej" (opublikowany w bazie LEX nr 2228108). Mając na uwadze ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz brzmienie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 prawo o ruchu drogowym należy zatem wskazać, iż brak było w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...].05.2016 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty, mimo wykonania wcześniej środka karnego, a zawiadomienie o jego wykonaniu nie było inną decyzja ostateczną rozstrzygającą tą samą sprawę. Nie doszło w tym zakresie do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a organ II instancji nie naruszył przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 j.t.). Sąd orzekł, jak w sentencji.