II SA/Bk 699/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2016 r. zażalenia R. K. z dnia 6 grudnia 2016 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 listopada 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 października 2016 r. o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia stwierdzającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania obiektu budowlanego na środowisko i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie. , Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. umorzył postępowanie wywołane wnioskiem R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata Postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza. W dniu 6 grudnia 2016 r. R. K. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. A zatem wniesione zażalenie na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata jest niedopuszczalne. Z tych względów, zażalenie wniesione na orzeczenie od którego nie przysługuje środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak sentencji.