II SA/Bk 700/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i szczególne korzystanie z wód p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. przyznać radcy prawnemu A. N. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych: Postępowanie w sprawie został wszczęte na wniosek z dnia 18 kwietnia 2008 r. G. P. D. z siedzibą w G., działającej w imieniu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. G. P. wnioskowała o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego rzeki S. i obejmującego pozwolenie na rozbiórkę istniejącej budowli piętrząco – przejazdowej, budowę nowej budowli piętrząco – przejazdowej, piętrzenie rzeki, wykonanie umocnień brzegowych, konserwację bieżącą odcinka rzeki. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Starosta K. wydał pozwolenie wodnoprawne we wnioskowanym zakresie. Odwołanie od decyzji złożyło G. R. w Ł. Do akt sprawy wpłynęło również pismo S. F. Z. w B. z dnia 21 lipca 2008 r. W piśmie tym S. domaga się uznania go za stronę przedmiotowego postępowania jako organizacji ekologicznej i wnosi o unieważnienie decyzji lub ponowne wszczęcie postępowania przeprowadzonego z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. nr 239, poz. 2019) uchylił kwestionowaną decyzję Starosty K. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że została ona uchylona z uwagi na potrzebę przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia stanowiska G. R. w Ł. oraz potrzeby wyjaśnienia przez wnioskodawcę w sposób jasny i zrozumiały wątpliwości skarżącego G. dotyczących możliwości zniszczenia miejsc potrzebnych na ochronę stanowisk tarliskowych dla ryb. Organ odwoławczy podniósł, że podstawą do dalszych rozstrzygnięć powinien być poprawiony operat wodnoprawny w którym powinien być uwzględniony stan środowiska w spornym rejonie. Wojewoda P. podniósł, że nie podjął decyzji o uznaniu S. F. Z. w B. za stronę postępowania z uwagi na to, że S. będzie miało możliwość do zaprezentowania swojego stanowiska w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Końcowo zaznaczono, że w przypadku uznania żądania organizacji ekologicznej za uzasadnione organ I instancji powinien podjąć decyzję o jego dopuszczeniu do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 kpa. Skargę do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody P. wywiodło S. F. Z. w B. Skarżące S. domaga się między innymi: uznania go za stronę postępowania, usunięcia stanu niezgodnego z prawem, unieważnienia decyzji, ponownego wszczęcia postępowań przeprowadzonych z rażącym naruszeniem prawa i rozpatrzenie sprawy, bezpłatnej pisemnej informacji na temat sprawy i toczących się postępowań oraz aktualnego stanu prawnego. S. wywiodło, że nie brało udziału w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym nie z własnej winy ale z powodu bezczynności urzędów. Pomimo składania wniosków o dopuszczenie do udziału w sprawie zostało pozbawione możliwości składania uwag i wniosków. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podniósł, że organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2008 r. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Wniesienie skargi na decyzję Wojewody P. przez S. F. Z. w B. było niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny oraz w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Z treści powyższego przepisu wynika, że organizacja społeczna może wnieść skargę do sądu administracyjnego w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oba wskazane warunki musza być spełnione łącznie, aby organizacja społeczna miała legitymację procesową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak któregokolwiek ze wskazanych warunków skutkuje tym, że organizacja społeczna nie jest uprawniona do wniesienia skargi. W sprawie niniejszej bezspornym pozostaje fakt, że skarżące S. nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym w którym wydana została kwestionowana decyzja Wojewody P. Wniosek S. o dopuszczenie do udziału w sprawie, złożony na etapie postępowania odwoławczego, Wojewoda P. przekazał do rozpoznania organowi I instancji, który to organ na skutek decyzji kasacyjnej zobowiązany został do ponownego rozpatrzenia sprawy. Dopiero dopuszczenie S. do udziału w sprawie ponownie rozpoznawanej przez Starostę K., będzie legitymowało S. do wniesienia ewentualnej skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję administracyjną. Brak udziału S. w postępowaniu administracyjnym czyni skargę niedopuszczalną w konsekwencji bezprzedmiotowym czyni badanie czy sprawa mieści się w zakresie statutowej działalności organizacji społecznej jak i badanie merytoryczne zarzutów skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o odrzuceniu skargi. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 w/w ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.