II SA/Bk 701/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Starosta Ł. udzielił P. S.A., zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości stanowiącej własność K. B., położonej w obrębie ewidencyjnym P., jednostce ewidencyjnej Z., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr geod. [...] o pow. 6,3730 ha, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości, w celu wykonania awaryjnego przycięcia drzew w pasie linii elektroenergetycznej 220 kV E., stwarzających bezpośrednie zagrożenie porażenia prądem elektrycznym ludzi i zwierząt, zagrożenie powstania pożaru oraz dla zapewnienia bezawaryjnej pracy tej linii, będącej częścią Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. W pkt 2 nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że "istniejące na przedmiotowej nieruchomości usytuowanie drzew pod linią wysokiego napięcia, przy panujących obecnie wysokich temperaturach powietrza stwarza realne zagrożenie dla życia ludzi. Bezspornym jest fakt, że zachodzi nagła potrzeba wykonania awaryjnej przycinki drzew w celu zapobieżenia porażenia prądem elektrycznym ludzi i zwierząt oraz powstania pożaru, a także znacznej szkody spowodowanej przerwaniem przepływu prądu". Powołując się na dyspozycję art. art. 10 § 2 k.p.a. organ odstąpił od zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ponieważ załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego (niebezpieczeństwo porażenia prądem) oraz ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (w tym niebezpieczeństwo pożaru). Od powyższej decyzji odwołanie wniósł K. B. i zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść decyzji, a mianowicie: 1. art. 10 § 2 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i uznanie, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego oraz ze względu na niepowetowaną szkodę materialną, co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia odwołującemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, poprzez wydanie w dniu [...] sierpnia 2015 r. zarówno zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego jak i samej decyzji w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających na zastosowanie przedmiotowego przepisu w szczególności stan istniejący na przedmiotowej działce utrzymuje się już od dłuższego czasu i jako taki nie stanowi zdarzenia nagłego ("nie cierpiącego zwłoki" w rozumieniu przepisu art. 10 § 2 K.p.a.), które mogłoby stwarzać jakiekolwiek zagrożenie; 2. art. 10 § 1 k.p.a., polegające na uniemożliwieniu odwołującemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, poprzez wydanie w dniu [...] sierpnia 2015 r. zarówno zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego jak i samej decyzji w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości; 3. art. 8 K.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez pouczenie odwołującego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. o możliwości zapoznania się, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., z materiałem dowodowym oraz zgłoszenia swoich uwag i wniosków w terminie 7 dni od dnia doręczenia odwołującemu oznaczonego pisma a jednocześnie odstąpienie, zgodnie z treścią przepisu art. 10 § 2 K.p.a., od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, które to rozstrzygnięcie zostało wyrażone w skarżonej decyzji z dnia 7 sierpnia 2015 r.; 4. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody na dokonanie przycięcia drzew pod liniami energetycznymi, podczas gdy twierdzenia wnioskodawcy w tymże zakresie nie są poparte jakimkolwiek dowodem; 5. art. 77 § 1 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sytuacji gdy potrzeba czasowego zajęcia nieruchomości powinna być wykazana przekonującymi dowodami np. ekspertyzami, opinią rzeczoznawcy, dokumentami, które potwierdzającą awarię lub realną możliwość jej powstania, których to dowodów w niniejszej sprawie nie ma; 6. art. 89 § 2 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie w toku postępowania administracyjnego rozprawy połączonej z oględzinami celem ustalenia po pierwsze stanowisk stron postępowania administracyjnego w szczególności stanowiska odwołującego w przedmiocie zgody na przycięcie drzew na przedmiotowej nieruchomości oraz po drugie weryfikacji stanu faktycznego oznaczonego na tej nieruchomości oznaczonego przez wnioskodawcę; 7. art. 8 i 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ uznał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "nagłą potrzebą" w rozumieniu przepisu art. 126 ust. 1 ustawy w szczególności ze względu na fakt, że stan faktyczny istniejący na nieruchomości będącej własnością odwołującego utrzymuje się już od dłuższego czasu. II. przepisów prawa materialnego a mianowicie: 1. art. 126 ust. 1 ustawy, poprzez jego zastosowanie, będące wynikiem błędnego przyjęcia, że stan istniejący na nieruchomości stanowiącej własność odwołującego można uznać jako "nagłą potrzebę" podczas gdy: a) stan ten istnieje od dłuższego czasu i w związku z tym wnioskodawca miał możliwość znacznie wcześniej podjąć stosowne działania (nawet w roku 2014) czego z bliżej nieustalonych powodów nie uczynił; b) wnioskodawca już znacznie wcześniej miał pełną świadomość stanu faktycznego istniejącego na nieruchomości stanowiącej własność odwołującego, gdyż jak sam stwierdził "wielokrotnie zwracał się do Pana K. B. o umożliwienie wykonania awaryjnej przecinki drzew, lecz nie wyraził on zgody na dokonanie koniecznych prac"; c) uznając za prawdziwe twierdzenia wnioskodawcy, że wzrost temperatury powietrza powoduje opuszczanie się przewodów linii energetycznych o nagłej potrzebie mogłaby być mowa w okresie wcześniejszym, kiedy to temperatury powietrza dochodziły do 40°C lecz nie w sytuacji gdy temperatury te spadają poniżej 30°C i uwzględniając porę roku nadal będą spadać, co w konsekwencji winno prowadzić do oddalenia przez organ wniosku złożonego przez wnioskodawcę. Wskazując na powyższe naruszenia odwołujący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 126 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podstawą wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 126 ust. 1 ustawy, muszą być wiarygodne informacje, z których wynika potrzeba wyjątkowo szybkiego działania. W uzasadnieniu wniosku podano, że P. S.A. zobligowane są do wykonania wszelkich niezbędnych prac pozwalających na utrzymanie, zdolności urządzeń, instalacji i sieci w stanie gwarantującym ciągłość i niezawodność przesyłu energii elektrycznej. W tym celu, a także w celu wyeliminowania zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi i zwierząt, zapewnienia prawidłowej pracy linii elektroenergetycznej 220 kV relacji E. oraz zapobieżenia powstania szkody materialnej o znacznej wartości, bezwzględnie koniecznym jest wykonanie prac polegających na wykonaniu awaryjnej wycinki drzew i krzewów w pasie technologicznym tej linii. Pozostawienie obecnego stanu może być przyczyną porażenia prądem ludzi i zwierząt przebywających w pobliżu, powstania pożaru oraz przerwy w przesyle energii elektrycznej, co w swojej istocie narusza wyjątkowo ważny interes wnioskodawcy, pełniącego funkcję Operatora Systemu Przesyłowego elektroenergetycznego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z pracami awaryjnymi polegającymi na wykonaniu awaryjnej wycinki drzew pod jednotorową linią elektroenergetyczną 220 kV relacji E., wnioskodawca stwierdził nagłą potrzebę zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, która wynika z faktu, iż istniejące zbliżenie drzew do przewodów fazowych stwarza zagrożenie porażenia prądem elektrycznym osób i zwierząt, pożarowe dla bezawaryjnej pracy linii dla krajowego systemu energetycznego. Wnioskodawca wskazał, że o fakcie zagrożenia jego pracownicy otrzymali wiadomość w dniu [...] czerwca 2015 r od sołtysa wsi P.. W dniu [...] czerwca 2015 r. w przęśle 38-39 dokonano pomiaru odległości przewodów fazowych od istniejących drzew przyrządem laserowym firmy T.. Odległość przewodów od wierzchołków drzew przy temperaturze powietrza 25°C o godzinie ok. 1730, przy obciążeniu linii mocą czynną 100MW wynosiła ok. 2,8 m w kilku miejscach. Z notatki służbowej spisanej w dniu 2 czerwca 2015 r. przez pracowników Spółki wynika, że w dniu 3 sierpnia 2015 r. odbyły się kolejne pomiary, przy temperaturze powietrza 29°C o godzinie 1100 przy obciążeniu linii mocą czynną 128 MW odległość linii od wierzchołków drzew w kilku miejscach wynosiła ok. 1,7 m. W niniejszej sprawie wraz ze wzrostem temperatury powietrza i obciążeniem linii, odległość drzew do przewodów fazowych linii mogła się zmniejszyć z uwagi na opuszczanie się przewodów, co stwarza bezpośrednie i realne zagrożenie, istnieje zatem potrzeba nagłego działania. W ocenie Wojewody P. nie ulega wątpliwości, że utrzymanie takiego stanu rzeczy generuje ryzyko powstania znacznej szkody. Organ podkreślił, że znaczny charakter szkody jest pojęciem subiektywnym, dlatego tez przy wydawaniu decyzji należy kierować się zasadami racjonalnymi oraz przewidywalnością rozmiarów możliwej do zaistnienia szkody w kontekście tych przesłanek i okoliczności, które istnieją w chwili wydania decyzji. Jednocześnie organ wskazał, że w niniejszej sprawie przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe. Odtworzenie drzewostanu doprowadziłoby bowiem ponownie do zagrożenia w normalnym funkcjonowaniu linii energetycznej. W związku z tym pouczono, że właścicielowi nieruchomości, na podstawie art. 126 ust. 3 ustawy, przysługuje odszkodowanie za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości. Organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty podnoszone w odwołaniu. W rozpoznawanej organ I instancji dokonał bowiem wszechstronnej analizy materiału dowodowego mającego znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Stan faktyczny stwierdzony na podstawie zebranego materiału dowodowego znajdującego się w aktach, został dokładnie wyjaśniony, zaś rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z wyrażoną w art. 6 K.p.a. zasadą praworządności. Wbrew podnoszonym zarzutom uznać też należało, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 K.p.a. Zawiera bowiem wszystkie wymagane elementy. Organ odwoławczy za zasadne uznał odstąpienie od obowiązku z art. 10 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie wystąpiła sytuacja o której mowa w § 2 art. 10 K.p.a., ponieważ treść art. 126 ust. 1 ustawy, nakazuje organowi wydanie decyzji w terminie 7 dni od daty złożenia wniosku. Zatem wyznaczenie siedmiodniowego terminu stronie do zapoznania się z aktami sprawy, z treści samej ustawy rodziłoby negatywne konsekwencje dla organu prowadzącego sprawę. W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut, że zagrożenie przyjęte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie powstało w sposób nagły. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że potrzeba dokonania prac przez wnioskodawcę ma charakter nagły, gdyż w przypadku niewykonania ich niezwłocznie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia awarii linii elektroenergetycznej oraz zagrożenia zdrowia i życia ludzi. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł K. B. i zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść decyzji a mianowicie: 1. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy właściciel przedmiotowej nieruchomości nie wyraził zgody na dokonanie przycięcia drzew pod liniami energetycznymi, podczas gdy twierdzenia wnioskodawcy w tymże zakresie nie są poparte jakimkolwiek dowodem; 2. art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sytuacji gdy potrzeba czasowego zajęcia nieruchomości powinna być wykazana przekonującymi dowodami np. ekspertyzami, opinią rzeczoznawcy, dokumentami, które potwierdzającą awarię lub realną możliwość jej powstania, których to dowodów w niniejszej sprawie nie ma; 3. art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ uznał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "nagłą potrzebą" w rozumieniu przepisu art. 126 ust. 1 ustawy w szczególności ze względu na fakt, że stan faktyczny istniejący na nieruchomości będącej własnością skarżącego utrzymuje się już od dłuższego czasu; II. naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie: 1. art. 126 ust. 1 ustawy poprzez jego zastosowanie, będące wynikiem błędnego przyjęcia, że stan istniejący na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego można uznać jako "nagłą potrzebę" podczas gdy: a) stan ten istnieje od dłuższego czasu i w związku z tym wnioskodawca miał możliwość znacznie wcześniej podjąć stosowne działania (nawet w roku 2014) czego z bliżej nieustalonych powodów nie uczynił; b) wnioskodawca już znacznie wcześniej miał pełną świadomość stanu faktycznego istniejącego na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, gdyż jak sam stwierdził "wielokrotnie zwracał się do Pana K. B. o umożliwienie wykonania awaryjnej przecinki drzew, lecz nie wyraził on zgody na dokonanie koniecznych prac"; c) uznając na prawdziwe twierdzenia wnioskodawcy, że wzrost temperatury powietrza powoduje opuszczanie się przewodów linii energetycznych o nagłej potrzebie mogłaby być mowa w okresie wcześniejszym, kiedy to temperatury powietrza dochodziły do 40°C lecz nie w sytuacji gdy temperatury te spadają poniżej 30°C i uwzględniając porę roku nadal będą spadać. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. j. Dz. U. z 2015 r. , poz. 782 ze zm.), zwanej dalej : ,, ugn". Przepis ten zobowiązuje starostę do wydania decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości ( do 6 miesięcy ) pod warunkiem, że wystąpi zagrożenie spowodowane ,, siłą wyższą" lub ,, nagłą potrzebą zapobieżenia powstaniu znacznej szkody". Tryb wydawania decyzji na podstawie art. 126 ugn różni się od trybu wydawania decyzji na podstawie art.124 b ugn przede wszystkim skróconym tokiem postępowania, uwarunkowanym wystąpieniem, w/w nadzwyczajnych, przesłanek. W komentowanym przepisie użyte zostało sformułowanie "szkoda", chodzi zatem o każdy rodzaj szkody, tj. szkodę (art. 361 § 2 k.c.) zarówno na mieniu, jak i na osobie. Usprawiedliwieniem dla zajęcia nieruchomości jest jednak potrzeba zapobieżenia jedynie znacznej szkodzie. Jeśli zatem przewidywana szkoda nie będzie znaczną szkodą, nie ma podstaw do wydania decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości. Pojęcie znaczności szkody odnosi się do jej rozmiaru, który musi być oceniany zarówno w wymiarze indywidualnym, a więc uszczerbek szczególnie dotkliwy dla interesu indywidualnego, jak i w wymiarze interesu publicznego, tj. umniejszenie interesów szerszej zbiorowości. Kluczowe znaczenie dla zaistnienia tej przesłanki ma to, że potrzeba zapobieżenia znacznej szkodzie musi być nagła. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości na podstawie komentowanego przepisu w przypadku planowanych działań. Nagła potrzeba wskazuje na sytuację nadzwyczajną jako przyczynę zagrożenia, a mianowicie katastrofy, awarie urządzeń lub sieci itp. Istotą tej przesłanki jest taka nieprzewidywalna sytuacja lub stan, które nakazują szybkie, natychmiastowe działanie w celu zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, przy czym podstawą wydania decyzji powinny być także wiarygodne informacje, z których wynika potrzeba niezwłocznego działania (zob. wyrok NSA z 5 lutego 2009 r., I OSK 301/08, Lexis.pl nr 2460742; wyrok WSA we Wrocławiu z 9 grudnia 2010 r., II SA/Wr 555/10, Lexis.pl nr 2479436). Nowelizacją ugn z 24 września 2010 r. (Dz.U. Nr 200, poz. 1323) dodano do komentowanego artykułu ust. 10, odnoszący wprost przesłankę potrzeby zapobieżenia znacznej szkody do awarii sieci. Przepis ten stanowi w istocie jedynie doprecyzowanie tej przesłanki. Usuwa ewentualne wątpliwości dotyczące dopuszczalności powoływania się na art. 126 w przypadku potrzeby usunięcia awarii (zasadniczo podstawą zajęcia nieruchomości w takich przypadkach jest bowiem art. 124b). Komentowany artykuł może być podstawą wydania decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości, jednak wyłącznie w przypadku tego rodzaju awarii, których zaistnienie grozi powstaniem znacznej szkody. Nie można przepisu art. 126 wykorzystywać natomiast do przeprowadzenia prac remontowych, konserwacyjnych czy usuwania usterek lub awarii niewymagających nagłej reakcji. Biorąc pod uwagę charakter przesłanek uzasadniających wydanie decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie, w szczególności to, że konieczność zajęcia nieruchomości wynika z nagłej potrzeby, wymóg przeprowadzenia rokowań należy uznać za nieuzasadniony. Byłby on sprzeczny z ratio legis komentowanego artykułu. Potwierdzeniem braku wymogu przeprowadzenia rokowań w celu uzyskania zgody na zajęcie nieruchomość za porozumieniem stron jest wprowadzony w ust. 5 art. 126 ugn obowiązek niezwłocznego udostępnienia nieruchomości, nawet przed uzyskaniem decyzji zezwalającej na zajęcie. Na brak konieczności przeprowadzenia rokowań zwraca się uwagę także w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie zauważa się, że konstrukcja zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości przewidziana w art. 126, odmiennie niż to jest w wypadku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o jakim mowa w art. 124, nie przewiduje żadnych rokowań z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości przed wystąpieniem z wnioskiem opartym na treści art. 126, co jest zrozumiałe, gdy się zważy na przesłankę nagłości potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, która jest istotą omawianej instytucji (wyrok WSA w Kielcach z 18 listopada 2010 r., II SA/Ke 570/10, Lexis.pl nr 2474751; wyrok WSA we Wrocławiu z 9 grudnia 2010 r., II SA/Wr 555/10, Lexis.pl nr 2479436). Decyzja w trybie art.126 ugn jest wydawana na wniosek podmiotu, który realizuje cele publiczne, o jakich stanowi art. 6 ugn. Decyzji takiej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności ( art. 126 ust. 2 ugn ). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 126 ugn. Wniosek o wydanie decyzji pochodził od P. S.A., które realizują cele publiczne m.in. poprzez dbałość o niezawodne dostarczanie społeczeństwu energii elektrycznej a także eliminowanie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz zwierząt. Sąd nie miał wątpliwości, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że zaistniała nagła, nie cierpiąca zwłoki, potrzeba działania wnioskodawcy na działce skarżącego o nr 368 położonej w Pionkach, polegająca na przycince drzew w pasie linii energetycznej, przebiegającej przez tę działkę. Z uwagi na falę upałów, nastąpiło ponadnormatywne opuszczenie się przewodów elektrycznych nad wierzchołkami drzew, co stwarzało zagrożenie porażenia prądem osób i zwierząt. Niebezpieczeństwo zauważył sołtys wsi P., który powiadomił odpowiednie służby w dniu 2.06.2015 r. Tego samego dnia i w dniu następnym, pracownicy wnioskodawcy dokonali pomiarów odległości przewodów elektrycznych od wierzchołków drzew, które wykazały powstanie zjawiska coraz większego opuszczania się przewodów nad wierzchołki drzew, w miarę wzrostu temperatury powietrza. Było to, w ocenie Sądu, wystarczającą przyczyną do podjęcia natychmiastowych działań przez wnioskodawcę, który realnie ocenił ryzyko powstania znacznej szkody. Nie ulega wątpliwości, że narażenie życia i zdrowia ludzi ( także zwierząt ) porażenia prądem, spełnia przesłankę ,, znacznej szkody ". Nie sposób zgodzić się z zarzutami skargi, negującymi zastosowanie art. 126 ust. 2 ugn wobec twierdzenia, że zakład energetyczny już wcześniej wiedział o potencjalnym zagrożeniu i mógł dokonać awaryjnej przycinki drzew nawet w 2014 roku. Należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącego nie powołał żadnych dowodów na podaną okoliczność sugerując się jedynie zdaniem z wniosku o treści : ,, Wnioskodawca wielokrotnie zwracał się do P. K. B. o umożliwienie wykonania awaryjnej przycinki drzew, jednakże nie uzyskał on zezwolenia na wykonanie koniecznych prac ". Analiza akt administracyjnych nie wykazała, aby w okresie wcześniejszym ( w tym w roku 2014 ) było prowadzone jakiekolwiek postępowanie w trybie art. 124 czy art. 124 b ugn. Natomiast przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji przez organ I instancji, wnioskodawca, pismem z dnia [...].07.2015 r., zwracał się do skarżącego o udostępnienie nieruchomości, opisując jednocześnie stan zagrożenia. Odpowiedzi od skarżącego nie uzyskano. Zatem, argumentacja skarżącego o naruszeniu art.126 ust. 1 ugn, jako podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, nie jest zasadna w okolicznościach powstania nagłej potrzeby motywującej wnioskodawcę do działania już 2-3 czerwca 2015 r. Decyzja, wydana [...].08.2015 r. nie niweczyła przesłanek z art. 126 ugn, bowiem jak wiadomo ( z autopsji ) miesiąc sierpień to pełnia lata i utrzymujące się wysokie temperatury powietrza, co miało miejsce w 2015 r. Sąd nie podziela zarzutów skargi, odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania : art. 7, 77 par. 1, 80, 8 i 107 par. 3 k.p.a. Przed wydaniem decyzji w trybie art. 126 ust. 1 ugn, nie jest wymagane ani prowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości w aspekcie konieczności wejścia na jego grunt ani nawet zawiadomienie o takiej konieczności, wobec konieczności szybkiego działania gestora sieci. W niniejszym przypadku, zakład energetyczny postąpił nawet ponad swoje uprawnienia, ponieważ usiłował nawiązać kontakt ze skarżącym, wysyłając pismo z dnia [...].07.2015 r., które pozostało bez odpowiedzi. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że potrzeba czasowego zajęcia nieruchomości powinna być wykazana ekspertyzą, opinią rzeczoznawcy czy dokumentami potwierdzającymi taką potrzebę. Otóż, wbrew zarzutowi skargi , wydanie decyzji przez starostę było poprzedzone postępowaniem dowodowym, polegającym na oględzinach miejsca zagrożenia, wykonaniem fotografii, a co najważniejsze przeprowadzeniem pomiarów, obrazujących stopień przybliżania sieci energetycznej do wierzchołków drzew. Wymóg zatrudniania rzeczoznawców nie istniał w sytuacji wykonywania czynności przez fachowców zakładu energetycznego, zaś skarżący nie dowiódł, by zaszła konieczność skorzystania z wiadomości specjalnych biegłego określonej specjalności ( art.84 k.p.a. ). Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych. Organy obu instancji wyczerpująco uzasadniły wydaną decyzję, w tym również przesłankę ,, nagłej potrzeby" z art. 126 ust. 1 ugn. Skargę, jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ).