II SA/Bk 701/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi E K, M K i K K na decyzję Wojewody P z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 roku, nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Przedsiębiorstwu Budowlanemu "Sz." Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu (miejsca parkingowe ogólnodostępne na własnym terenie, dojścia, dojazdy, pochylnie terenowe, mury oporowe), z wewnętrzną instalacją wentylacji mechanicznej, instalacją kanalizacji deszczowej, elektryczną instalacją oświetlenia terenu (...) na działkach o nr ewid. gr. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] przy ul. J. P. w B. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] października 2017 r. do Prezydenta Miasta B. wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa Budowlanego "Sz." Sp. z o.o. w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku wraz z infrastrukturą. Do wniosku o pozwolenie na budowę Inwestorzy dołączyli: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] cztery egzemplarze projektu budowlanego, decyzję Prezydenta Miasta B. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] o warunkach zabudowy oraz kopie zaświadczeń o przynależności projektantów do właściwej izby samorządu zawodowego. Wezwaniem z dnia [...] października 2017 r. w trybie art. 64 K.p.a. Prezydent Miasta B. wezwał Inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, przedłożenia prawidłowo uzupełnionego wniosku o pozwolenie na budowę i uzupełnienie wniosku o czytelny podpis Inwestora lub osoby upoważnionej do działania w jego imieniu. W wyznaczonym terminie (7 dni od dnia doręczenia wezwania) Inwestor przedłożył postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] wyjaśniające wątpliwości co do treści zapisów zawartych w ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Następnie postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r. organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązał Przedsiębiorstwo Budowlane "Sz." Sp. z o.o. do usunięcia wymienionych w postanowieniu nieprawidłowości w terminie do [...] marca 2018 r. Pismem z dnia [...] marca 2018 r., Inwestor zwrócił częściowo uzupełnione 4 egzemplarze projektu budowlanego i przedłożył wymaganą postanowieniem zgodę na rozbiórkę, decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...], z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pismo z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] dotyczące warunków odprowadzenia wód opadowych z dachu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz uprawnienia projektantów i zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto w dniu [...] marca 2018 r. wniósł o przedłużenie terminu do usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r, na co organ wyraził zgodę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r., Przedsiębiorstwo Budowlane "Sz." Sp. z o.o. zwróciło 4 egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego oraz kopię postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] wyjaśniającego treść decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismami z dnia [...] kwietnia 2018 r. M. K., K. K. i E. K. wnieśli uwagi do realizacji przedmiotowej inwestycji. Państwo K. wnieśli o zlokalizowanie planowanego obiektu z uwzględnieniem przyszłej lokalizacji obiektu o funkcji mieszkaniowej w odległości 4 m od wspólnej granicy z zachowaniem możliwości naturalnego oświetlenia przyszłego zamierzenia inwestycyjnego na ich działkach. Dodatkowo, ich zdaniem, zespół miejsc postojowych w ilości powyżej 60 sztuk obsługiwany jednym zjazdem zlokalizowany został w odległości mniejszej niż 16 metrów od granicy działki, a miejsca parkingowe przedstawione na zagospodarowaniu terenu mają szerokość 2.30 m, a nie 2.50 m jak wynikało z przepisów. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. Przedsiębiorstwo Budowlane "Sz." Sp. z o.o. odniosło się do zarzutów przedstawionych w pismach Państwa K. Inwestor wyjaśnił, że projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie pozbawi naturalnego oświetlenia hipotetycznego budynku mieszkalno - usługowego mogącego powstać na działkach sąsiednich. Ponadto wyjaśnił, że w przedłożonym projekcie budowlanym nie występują zespoły miejsc postojowych. W załączeniu Inwestor przedłożył analizę nasłonecznienia dotyczącą planowanej inwestycji, analizę przesłaniania, rysunek przedstawiający układ parkingów oraz decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy tej inwestycji. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu (miejsca parkingowe ogólnodostępne na własnym terenie, dojścia, dojazdy, pochylnie terenowe, mury oporowe), z wewnętrzną instalacją oświetlenia terenu (...) na działkach o nr ewid. gr. [...] w obrębie ewid. [...] przy ul. Al. J. P. [...] w B. oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę trzech murów oporowych, fragmentów instalacji kanalizacji deszczowej i instalacji elektrycznej oświetlenia terenu na działkach o nr ewid. gr. [...] w obrębie ewid. [...] – A. przy ul. Al. J. P. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zgodny jest z zapisami decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] o warunkach zabudowy. Zdaniem Prezydenta Miasta B. projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami na aktualnej mapie do celów projektowych, a wnioskowana inwestycja może mieć wpływ na przyszłe zamierzenie budowlane na działkach o nr ewid. gr. [...]. Ponadto organ I instancji określił obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmujący działki inwestycyjne (działki o nr ewid. gr. [...]) oraz działki sąsiednie o nr ewid. gr. [...] z uwagi na ochronę prawa własności sąsiedzkiej, [...] (ze względu na obsługę komunikacyjną). Pismem z dnia [...] maja 2018 r. odwołanie wnieśli Stowarzyszenie F. Z. w B., Stowarzyszenie Z. B., Stowarzyszenie I. B., Stowarzyszenie I. P., Stowarzyszenie O. P. przez Urząd Miasta w B., Stowarzyszenie [...], Fundacja I. B., Fundacja T. U. Ś.. Wojewoda P. pismem z dnia [...] sierpnia 2018r. poinformował skarżące stowarzyszenia i fundacje o pozostawieniu pisma z dnia [...] maja 2018 r. bez rozpoznania. Od decyzji organu I instancji do Wojewody P. odwołanie wnieśli również K. K., E. K. i M. K. Odwołujący wskazali, że projekt budowlany nie bierze pod uwagę możliwej, projektowanej zabudowy na terenach nieruchomości sąsiednich, która może powstać na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej Skarżącym. Zdaniem Państwa K. przedmiotowa decyzja narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) oraz pomija negatywny wpływ jaki może nieść za sobą realizacja murów oporowych na planowany przez Skarżących budynek. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., Inwestor ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] Wojewoda P. na podstawie art. 136 k.p.a. zobowiązał Inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego o przekroje przez mury oporowe przewidziane do rozbiórki, doprecyzowanie rozwiązań komunikacyjnych wymaganych decyzją o warunkach zabudowy poprzez wskazanie które z zaprojektowanych miejsc postojowych są ogólnodostępne, wyjaśnienie rozbieżności dotyczących rozbiórki istniejącej instalacji wodociągowej oraz różnicy terenu przed wejściem do projektowanego budynku wielorodzinnego a terenem zielonym, zwymiarowanie odległości pomiędzy ścianą garażu podziemnego a granicą działki Skarżących, a także między przedmiotowym budynkiem wielorodzinnym a stacją paliw znajdującą się na działce sąsiedniej. Dodatkowo organ II instancji zawiadomił strony postępowania, że z uwagi na powyższe zobowiązanie nie będzie możliwe rozpatrzenie odwołania w ustawowym terminie jednego miesiąca. Mając na względzie powyższe, Inwestor wypożyczył z tut. organu 1 egzemplarz projektu budowlanego celem jego uzupełnienia. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. Przedsiębiorstwo Budowlane "Sz." Sp. z o.o. przedłożyło uzupełnione 4 egzemplarze projektu budowlanego (3 z nich zostały wypożyczone od Prezydenta Miasta B.). Inwestor dołączył także pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2018r. [...] potwierdzające skuteczne przyjęcie zgłoszenia rozbiórki [...] budynków gospodarczych przy ul. [...] w B. na działkach o nr ewid. gr. [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 roku, nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego stanowiska organ powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) zwany dalej K.p.a. oraz 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) zwane dalej Prawo budowlane i wskazał, że organ I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie mimo, że nie zebrał pełnego materiału dowodowego. Materiał ten został uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego (skupiał się głównie na wyjaśnieniu, uszczegółowieniu oraz na wpisaniu wymiarów elementów wykazanych na rysunku zagospodarowania teren), nie naruszając zasady dwuinstancyjności postępowania. Przed organem II instancji Inwestor, zgodnie z postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] uzupełnił materiał dowodowy i dołączył do złożonego projektu budowlanego zwymiarowany rysunek przedstawiający przekroje pionowe i poziome murów oporowych przeznaczonych do rozbiórki (str. 33 a projektu budowlanego). Dodatkowo Inwestor wyjaśnił, że widniejące na rysunku projektu zagospodarowania terenu symbole graficzne oznaczają istniejące trawniki przeznaczone do likwidacji. Ponadto zgodnie z pkt 4 postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] Inwestor jednoznacznie wskazał (na rysunku zagospodarowania terenu) liczbę miejsc postojowych ogólnodostępnych (od numeru 156 do 208) zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta B. ustalającą warunki zabudowy na potrzeby przedmiotowej inwestycji. Wyjaśniona została także rozbieżność pomiędzy częścią opisową do projektu zagospodarowania terenu a częścią rysunkową w kwestii budynków gospodarczych przeznaczonych do rozbiórki. W legendzie znajdującej się na części rysunkowej do projektu zagospodarowania terenu Inwestor wykazał, że [...] budynków oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu kolorem czerwonym objętych zostało procedurą zgłoszenia rozbiórki. Na potwierdzenie skutecznego przyjęcia w/w zgłoszenia Inwestor przedłożył także pismo Prezydenta Miasta B. potwierdzające ten fakt. Analiza dokonana przez organ II instancji części graficznej projektu zagospodarowania terenu wykazała, że różnica terenu pomiędzy wejściem do projektowanego budynku wielorodzinnego a terenem zielonym znajdującym się bezpośrednio przy tym wejściu wynosi 2.66 m. Zgodnie z postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] Inwestor uzupełnił rzędne projektowanego terenu zielonego przed wejściem do projektowanego budynku Z uwagi na fakt, że przewidziany w projekcie budowlanym garaż podziemny znacznie przekraczał obrys kondygnacji przyziemia budynku wielorodzinnego i zaprojektowany został w bliskim sąsiedztwie z nieruchomością Skarżących, Inwestor wykazał, że ściana projektowanego garażu podziemnego zaprojektowana została w odległości 0.46 m od granicy z w/w działką oraz od 0.56 m do 0.71 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...]. Brakujące wymiary zostały naniesione przez Inwestora na rzucie kondygnacji garaży podziemnych (str. 55 projektu budowlanego) oraz na rysunku zagospodarowania terenu. Inwestor wyjaśnił także rozbieżność dotyczącą objęcia przedmiotowym opracowaniem rozbiórki instalacji wodociągowej kolidującej z zagospodarowaniem terenu wskazując na str. 26 projektu budowlanego, że rozbiórka w/w instalacji objęta będzie odrębnym opracowaniem. Ponadto z uwagi na bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji ze stacją paliw. Inwestor uzupełnił projekt zagospodarowania terenu o wymiary określające odległość budynku wielorodzinnego od elementów stacji paliw zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 14 sierpnia 2014 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne, służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 poz. 282 ze zm.). Na podstawie akt sprawy oraz uzupełnionego materiału dowodowego Wojewoda P. uznał, iż przedmiotowa inwestycja spełnia warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu określone decyzją o warunkach zabudowy. Uznał również, iż planowany budynek spełnia wymagania dotyczące szerokości elewacji frontowej, która wynosi 89.26 m (w decyzji o warunkach zabudowy określono szerokość elewacji frontowej - 90m z tolerancją do 20%) oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, która w najwyższej części budynku wynosi 23.91 m (w decyzji o warunkach zabudowy - do 25m), a także wymagania dotyczące wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę, która kształtowała się na poziomie 23.29 % (wymagane do 50%). Zapewnione zostały także miejsca postojowe zaprojektowane na własnym terenie w ilości 264 miejsc postojowych (wymagane były min. 1,2 miejsca parkingowe/garażowe na 1 mieszkanie, z uwzględnieniem 20% miejsc parkingowych ogólnodostępnych). W budynku mieszkalnym wielorodzinnym zaprojektowano 220 mieszkań, co spełniło powyższe wymagania odnośnie ilości miejsc postojowych. Zaprojektowano również 60 miejsc postojowych ogólnodostępnych - na płycie garażu podziemnego, co spełniło wymóg 20% miejsc ogólnodostępnych. Ponadto analiza materiału dowodowego w ocenie organu odwoławczego wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu, znajdujący się w projekcie budowlanym, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedmiotowy budynek wielorodzinny zaprojektowany został w odległości 4 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...] oraz 4.09 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...]. Zatem planowany budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany został w przepisowych odległościach wynikających z § 12 warunków technicznych. Ponadto przewidziane w projekcie budowlanym miejsca postojowe zaprojektowane na płycie garażu podziemnego zlokalizowane w odległości ponad 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi zgodne są z wymaganiami określonymi w § 19 warunków technicznych. Ponadto przewidziane w projekcie budowlanym miejsca postojowe o szerokości 2.30 m zaprojektowane zostały prawidłowo, zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 01 stycznia 2018 r. W myśl bowiem z § 2 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie, dla zamierzenia budowlanego, dla którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, złożono wniosek o pozwolenie na budowę (...) stosuje się przepisy dotychczasowe. W analizowanej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji złożony został 10 października 2017r., zatem przepis § 21 ust 1 pkt 1 obecnie obowiązujących warunków technicznych wskazujący na konieczność projektowania miejsc postojowych o szerokości 2,5m nie miał w analizowanej sprawie zastosowania. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na potrzeby planowanego budynku wielorodzinnego zaprojektowano miejsce gromadzenia odpadków stałych w odległości m.in. 28.07 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wskazana odległość zgodna była zatem z § 23 ust. 1 warunków technicznych. Ponadto odległość miejsca gromadzenia odpadków stałych nie przekraczała także odległości wymaganej § 23 ust. 4 warunków technicznych, tj. 80 m od najdalszego wejścia do budynku. Ponadto organ II instancji uznał na podstawie znajdujących się w projekcie budowlanym analiz przesłaniania i zacieniania (str. 34-36 projektu budowlanego), że planowana inwestycja spełnia wymagania § 13 i 60 warunków technicznych dla istniejącej zabudowy znajdującej się na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji. Z przedłożonej analizy zacieniania wynikało bowiem, że w planowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, każde mieszkanie ma zapewnioną wymaganą ilość czasu nasłonecznienia przez min. 3 godz. pomiędzy godz. 7-17 w dniach równonocy (21 marca, 21 września), a projektowany budynek nie ogranicza czasu nasłonecznienia budynkom istniejącym znajdującym się na działkach sąsiednich. Ewentualne zacienienie przez projektowany budynek mieszkalny wystąpić może przy realizacji hipotetycznego budynku na działce o nr ewid. gr. [...]. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że planowany budynek mieszkalny wielorodzinny zaprojektowany został zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. Budynek zakwalifikowany został do budynków średniowysokich w klasie odporności ogniowej "C" z wydzielonymi klatkami schodowymi. Dojazd pożarowy zapewniony został od strony ul. [...] z przejazdem wzdłuż obiektu od strony wejścia do klatek schodowych. Dodatkowo planowany budynek mieszkalny wielorodzinny zaprojektowany został z zachowaniem odległości od innych budynków wynikających z § 271 warunków technicznych co odpowiada także warunkom ochrony przeciwpożarowej wynikającym z § 271-273 warunków technicznych. Oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Wojewoda P. stwierdził, że projekt budowlany, po uzupełnieniu materiału dowodowego na etapie postępowania odwoławczego, jest kompletny i spełnia wszystkie wymogi. Wyjaśnił także, że podnoszony przez Skarżących zarzut braku uwzględnienia przez Prezydenta Miasta B. ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z funkcją handlowo - usługową (...) m.in na działce o nr ewid. gr. [...] przy ul. [...] w B., wydanej Skarżącym jest bezpodstawny. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto podkreślił, że przedstawiona przez Odwołujących decyzja o warunkach zabudowy z 2013 r. przewiduje realizację zespołu budynków m.in. na działce o nr ewid. [...], na której zlokalizowano obecnie analizowaną inwestycję. Jak wynika z art. 65 ust. 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy nie przychylił się również do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślił, iż planowana inwestycja zlokalizowana została w odległości 4 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...] oraz 4.09 m od granicy z działką o nr ewid. gr. [...]. Zachowana została także wymagana prawem odległość wynosząca m.in. 10 m miejsc postojowych (w ilości od 5 - 60 stanowisk włącznie) od budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a także odległość projektowanego budynku od miejsca gromadzenia odpadów stałych. Ponadto analiza przesłaniania i zacieniania sporządzona przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej wykazała, że planowana realizacja nie spowoduje zacieniania istniejącej zabudowy i nie będzie przesłaniała istniejących obiektów przeznaczonym na pobyt ludzi. Uznał także, że podnoszony w odwołaniach zarzut negatywnego wpływu murów oporowych zaprojektowanych przy granicy działki Skarżących, na fundamenty przyszłej inwestycji na działkach Skarżących, jest również bezzasadny. Wskazał, że z uwagi na głębokość posadowienia obiektu oraz występowanie spływowej wody gruntowej projektuje się wykonanie ścianki berlińskiej (str. 86 projektu budowlanego), która będzie miała za zadanie zabezpieczenie głębokich wykopów oraz przeniesienie obciążeń w postaci parcia gruntu. Zatem wbrew twierdzeniu Skarżących projekt budowlany przewiduje technologię realizacji podziemnej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zawiera wytyczne wykonania robót ziemnych w planowanym budynku. Końcowo organ II instancji odniósł się do zarzutów podniesionych przez E. K. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. podtrzymując wyżej wskazane stanowisko. Podkreślił także, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz z opisu kanalizacji deszczowej (str. 126 części sanitarnej projektu budowlanego) wody opadowe i drenażowe zagospodarowane będą we własnym zakresie poprzez budowę studni retencyjnej i wykorzystane do podlewania terenów zielonych, a nadmiar wód opadowych będzie odprowadzany do kanalizacji deszczowej. Na w/w podstawach organ odwoławczy utrzymał w mocy przedmiotową decyzję. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie, złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku M. K. i E. K. reprezentowani przez radcę prawnego M. W. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z warunkami określonymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co w konsekwencji doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek zawartych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, 2. art. 10 w zw. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie i skierowanie decyzji o pozwoleniu na budowę do osoby nieżyjącej, a więc w ogóle nie mającej statusu strony postępowania, a w związku z tym pominięcie w prowadzonym postępowaniu ewentualnych następców prawnych, 3. art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w związku z § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu formy i treści projektu budowlanego (Dz. U. z 2012, poz. 462 ze zm.) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego określającego niewłaściwy obszar oddziaływania wnioskowanej inwestycji, 4. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż przedstawiony projekt budowlany w przyjętym przez organy administracji architektoniczno - budowlanej kształcie jest pełny i poprawny, a przez to nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, 5. art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017, poz. 359 ze zm.), w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawo budowlane w szczególności poprzez fakt, iż realizacja projektowanego obiektu spowoduje niewątpliwie powstanie immisji pośrednich, które obejmą oddziaływaniem nieruchomości sąsiednie (w tym nieruchomości należące do skarżących), 6. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak wnikliwego sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), 7. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a w szczególności zatwierdzenie wadliwego projektu budowlanego. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, a także poprzedzającej decyzji organu I instancji w całości w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skargę na powyższe rozstrzygnięcie, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku K. K. reprezentowany przez radcę prawnego B. W. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. przepisów Prawa budowlanego: art. 29, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 3 poprzez niewłaściwe zastosowanie, 2. przepisów § 12, 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie, 3. przepisów § 7 ust. 1 i § 11 pkt 2 ppkt 11 lit. b i d rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie, 4. oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, 9 § 1, art. 107 § 3, 10, 75, 77 § 1 i 123 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na tej podstawie wniósł o uwzględnienie podniesionych zarzutów i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Zarzuty skargi E. K. i M. K. oraz K. K. Sąd uznał za nieuzasadnione. Stosowanie do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) zwanej dalej Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Ocenie organu, w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, poddawane są elementy, o których mowa w cytowanym już art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a zatem w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o jakich mowa w art. 32. ust. 4 Prawa budowlanego, art. 34 Prawa budowlanego, które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane stosownie do art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W orzecznictwie wskazuje się, że art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego należy interpretować systemowo przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno-budowlanych, ale też pozostałych przepisów ustawy, w tym art. 34 ust. 3 pkt 1, który stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego i układu zieleni, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym a ewentualnie projektowaną zabudową na nieruchomości sąsiedniej. To oznacza, że w tym zakresie organ architektoniczno-budowlany musi zbadać przyjęte rozwiązania projektowe (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2017 r., II OSK 1629/15, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako CBOSA). Ponadto w przypadku wywiązania się Inwestora z warunków określonych w przepisach prawa, organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem Inwestora. W ocenie Sądu Wojewoda P. w zaskarżonej decyzji dokonał wnikliwej analizy akt sprawy i mając na uwadze wniesione odwołania, w kwestiach wątpliwych prawidłowo uzupełnił w toku postępowania odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy, a następnie wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Nie jest trafny zarzut E. i M. K. dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy przedłożoną przy wniosku tj. decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy zespołu do pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych należy bowiem pojmować, jak wynika z postanowienia wykładającego treść tej decyzji, z dnia [...]10.2017 r. jako dopuszczalność lokalizacji inwestycji w zakresie tożsamym z treścią decyzji lub w zakresie mniejszym niż wyznacza decyzja, oczywiście po spełnieniu wszystkich wytycznych i wymogów wynikających z decyzji, w tym konieczności zgodności takiej decyzji z właściwymi przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie wynikające z powyższych przepisów oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że organ architektoniczno-budowlany w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie wolno mu postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., II OSK 267/16, CBOSA). Zaakcentować również należy, że w postępowaniach administracyjnych organy są związane decyzjami i postanowieniami, mającymi charakter ostateczny, dlatego później wszczęte postępowania nadzwyczajne w kierunku wzruszenia decyzji ostatecznej i ostatecznego postanowienia wykładającego treść sentencji decyzji, nie wiązały organu architektoniczno – budowlanego tj. nie tamowały mu drogi do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z zasadą ogólną trwałości decyzji ostatecznej, decyzje o takich charakterze mają moc wiążącą. Dopiero ewentualne wyeliminowane ostatecznej decyzji z obrotu prawnego otwiera uprawnionych drogę do wszczynania postępowań eliminujących następcze decyzje, oparte na ostatecznych decyzjach później wzruszonych. Do daty orzekania przez organ ani do daty wyrokowana przez Sąd, ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i ostateczne postanowienie wykładające treść jej sentencji – nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a zatem są wiążące. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez skierowanie decyzji o pozwoleniu na budowę do osoby nieżyjącej tj. nieuwzględnienie przez organ II instancji faktu, że w połowie sierpnia 2018 r. zmarł jeden z uczestników postępowania J. D., a miało to miejsce 2 tygodnie przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jest również nieuzasadniony. Prawdą jest, że stroną postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot mający zdolność prawną i zdolność od czynności prawnych oceniane według przepisów prawa cywilnego, jak również to, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony występuje jej następcy prawni. Powyższe wynika z art. 30 § 1 i 4 k.p.a. Jednakże zarzut pominięcia w postępowaniu następców prawnych zmarłego J. D. skutecznie mógł być podniesiony wyłącznie przez tych następców prawnych, bo tylko na ich wniosek możliwe byłoby wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji skierowanej do osoby nieżyjącej jest obarczone wadą uzasadniającą wznowienie postępowania określonego w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienie zaś postępowania w oparciu o tą podstawę jest wyłącznie wnioskowe. W wyroku NSA z dnia 31.05.2012 r. w sprawie sygn. akt II OSK 463/11 wskazano, iż "zasadą jest, że prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania zdefiniowana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (opublikowany w bazie LEX nr 1403290). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w zw. z § 13 "a" Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu, formy i treści projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego określającego niewłaściwy obszar oddziaływania wnioskowanej inwestycji, należy wskazać, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie naruszyły przepisów, ponieważ zweryfikowały w toku postępowania określenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, czyniąc stronami postępowania wszystkich właścicieli nieruchomości otaczających teren inwestycji. Należy mieć bowiem na uwadze, że obowiązek formalnego określenia obszaru oddziaływania obiektu w projekcie budowlanym, nie zwalnia orzekających organów od weryfikacji nakreślonego przez projektanta obszaru oddziaływania obiektu. W orzecznictwie wskazuje się, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest związany oceną projektanta oraz inwestora co do obszaru oddziaływania inwestycji, lecz powinien w tym zakresie przeprowadzić własne czynności wyjaśniające (wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., II OSK 2299/16, CBOSA). Projekt budowlany od strony formalnej powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji i przedłożony projekt ją zawierał. Następnie rzeczywisty zakres oddziaływania został zweryfikowany przez organ architektoniczno – budowlany i nastąpiło określenie granic oddziaływania w toku postępowania, w sposób zapewniający udział w postępowaniu wszystkim podmiotom trzecim, na których nieruchomości inwestycja oddziaływuje. Należy podkreślić, że art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, stanowiący ustawową definicję "obszaru oddziaływania obiektu", należy interpretować łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem będą niewątpliwie przepisy techniczno-budowlane, zawarte w rozporządzeniu (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., II OSK 2862/16, CBOSA). Analizując czwarty z zarzutów skarżących M. K. i E. K. w zakresie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie projektu budowlanego w sposób prowadzący do naruszenia interesów skarżących jako osób trzecich w procesie budowlanym podnieść należy, iż przepis ten w stanie prawnym obowiązującym przed 11.07.2003 r. nakazywał konieczność ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez określenie zakresu tej ochrony, która obejmowała w szczególności: – zapewnienie dostępu do drogi publicznej, – ochronę przez pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dopływ światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczony na pobyt ludzi, – ochronę przed uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz ochronę przez zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Znowelizowany ustawami z 27.03.2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i zmianie niektórych innych ustaw oraz z dnia 16.04.2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Komentarz do ustawy Prawo budowlane, pod redakcją M. Wierzbowski, Plucińska – Filipowicz), przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obecnie stanowi ogólnie o konieczności projektowania i budowania obiektu budowlanego jako całości oraz jego poszczególnych części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, w sposób określny w przepisach, w tym techniczno – budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewniając dostęp do drogi publicznej. Przy czym poszanowaniu powinny podlegać jedynie uzasadnione tj. kwalifikowane interesy osób trzecich. Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, a jedynie takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesów osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (wyrok NSA z 14.03.2006 r., sygn. akt II OSK 643/05, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obejmuje jedynie poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Taki niedookreślony zakres ochrony oznacza, że w każdym przypadku w sposób zindywidualizowany należy ocenić, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie spowoduje naruszenia interesów osób trzecich. Jest to – jak wyżej wskazano - równoznaczne ze stwierdzeniem, że ochrona nie może mieć charakteru absolutnego. Wobec tego uzasadnione interesy osób trzecich należy oceniać w sposób obiektywny, kierując się przede wszystkim normami regulującymi proces inwestycyjny. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może bowiem naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., II OSK 267/16, CBOSA). W ocenianym postępowaniu konkretne normy Prawa budowlanego nie zostały naruszone, ponieważ: a. usytuowanie obiektu zostało zaprojektowane w odległościach normatywnych od granic nieruchomości, w tym od granic nieruchomości skarżących państwa K. (nr [...]), co spełnia wymóg § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), przy tym odległość projektowanego budynku do istniejącego na nieruchomości skarżących obiektu gastronomicznego ([...]) wynosi 11,60, co jest zgodne z zapisem § 271 tego rozporządzenia, b. w postępowaniu poddano zbadaniu i analizie spełnienie wymagań w zakresie dostępu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tj. spełnieniu wymagań z § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i w świetle analizy nasłonecznienia i zacienienia sporządzonej przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej, planowana inwestycja nie spowoduje zacienienia istniejącej zabudowy oraz nie będzie przesłaniała istniejących obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazać należy, iż znajdujący się na działce skarżących budynek usługowy – lokal gastronomiczny (restauracja [...]) jest budynkiem przeznaczonym do czasowego pobytu ludzi, w którym przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin dziennie. W świetle § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), nie jest to obiekt przeznaczony na stały pobyt ludzi, w związku z tym wymagania dotyczące czasu nasłonecznienia pomieszczeń nie dotyczą tego obiektu. Ponadto analiza nasłonecznienia, uwzględniająca hipotetyczne usytuowanie na działkach skarżących ([...]) budynków wielorodzinnych w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z 2013 r. również nie wykazała zacienienia. Ewentualne ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich z uwagi na możliwość nasłonecznienia dotyczy zatem budynków hipotetycznych, mogących powstać na sąsiednich nieruchomościach, przy czym ze względu na usytuowanie planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego względem stron świata, przedmiotowy budynek wielorodzinny nie będzie miał wpływu na zabudowę i nieruchomości należące do skarżących. Cień rzucany przez projektowany budynek ogranicza się do działki o numerze ewidencyjnym [...] (objętej z mocy m.p.z.p. zakazem lokalizacji budynków) oraz działki o numerze ewidencyjnym [...]. To hipotetyczny budynek na działce skarżących oznaczony w analizie prostokątem w kolorze z czerwonym "bud. A", będzie zacieniał projektowany budynek (inwestora – Przedsiębiorstwo Sz.) i ograniczał naturalne oświetlenie pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w tym budynku. Na marginesie, zrealizowanie hipotetyczne, zabudowy przez skarżących przewidzianej decyzją o warunkach zabudowy z 2013 r., nie będzie możliwe wobec wyzbycia się części terenu inwestycji. W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia interesów skarżących jako osób trzecich poprzez zaakceptowanie rozwiązań projektu w zakresie przewidzianego projektem zapewnienia powiazania z sieciami infrastruktury technicznej. Chodzi o akcentowany na rozprawie zarzut konieczności wykonania przyszłego przyłączenia kanalizacji sanitarnej przebiegiem przyłącza przez nieruchomość skarżących oraz wykonania przyłączenia do sieci wodociągowej do granicy z nieruchomością skarżących. Ustawą z dnia 20.02.2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlanego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015, poz. 443), z mocą obowiązującą od 28.06.2015 r. zmieniło się brzmienie art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Przed tą datą projekt budowlany musiał zawierać oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnienie dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Natomiast od 28 czerwca 2015 r. projekt budowlany powinien – według nowego brzmienia art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – zawierać stosownie do potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej (nr druku VII.2710), omawiany projekt ustawy założył ograniczenie obowiązkowych elementów projektu budowlanego, likwidując obowiązek dołączenia do tego dokumentu: oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, a także oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, z wyjątkiem dróg wojewódzkich i krajowych (zmiany art. 33 i art. 34). Wymagania dotyczące podłączenia działki budowlanej do sieci, w tym drogowej, zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponadto wymagania te są określane i weryfikowane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (zaś w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ustalane w tym planie). Nie ma zatem potrzeby, aby na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikował możliwość przyłączenia do sieci, leży to bowiem w interesie inwestora. Obecnie uzyskiwanie warunków przyłączenia do sieci jest czynnością spoza sfery prawa administracyjnego, odbywającą się między inwestorem a gestorem sieci (obowiązujące przepisy prawa nie ustanawiają obowiązku wydania warunków przyłączenia do sieci infrastruktury technicznej). Jednocześnie spełnienie przez zrealizowany budynek wymagań określonych w ww. rozporządzeniu obecnie weryfikowane jest na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania. Ponadto, w przypadku gdy warunki przyłączenia do sieci są wymagane dla dokonania innej czynności w ramach sporządzania projektu budowlanego (np. uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę ds. ochrony przeciwpożarowej), nie będzie przeszkód, aby inwestor uzyskał warunki przyłączenia na zasadach obowiązujących obecnie, tj. w drodze pozaadministracyjnej czynności między inwestorem (projektantem) a dostawcą mediów. Nie ma zatem potrzeby, aby na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno – budowlanej weryfikował możliwość podłączenia do sieci (obowiązujące przepisy prawa nie ustanawiają obowiązku wydania warunków przyłączenia do sieci infrastruktury technicznej). Spełnienie zatem przez realizowany budynek wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie dostępności do mediów infrastruktury, obecnie jest weryfikowane na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania. Stąd w projekcie budowlanym wrysowane przyłącza znajdujące się poza granicami działki inwestora zostały przewidziane jako objęte odrębnymi opracowaniami, co nie narusza przepisów prawa. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia prawa w zakresie przewidzianego projektem sposobu usuwania wody opadowej z projektowanego budynku. Rozwiązanie przewidziane projektem w tym zakresie w ogóle nie dotyka interesów osób trzecich, ponieważ projekt inwestycji przewiduje zagospodarowanie wód opadowych we własnym zakresie i zakłada budowę studni retencyjnej D3 oraz wykorzystanie wód opadowych do podlewania terenów zielonych. Projekt przewiduje, że nadmiar wód opadowych będzie odprowadzony do istniejącej kanalizacji deszczowej, zlokalizowanej na terenie działki [...], wchodzącej w skład terenu inwestycji. Pismo Urzędu Miejskiego w B. – Departamentu Gospodarki Komunalnej z [...]03.2019 r. (złożone na rozprawie) nie zmienia oceny prawidłowości przewidzianego rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych. Wynika z niego jedynie, że projekt kanalizacji deszczowej nie wymagał uzgodnienia w Departamencie. Zarzuty K. K. wprawdzie zostały ujęte inaczej, ale merytorycznie pokrywają się z zarzutami skargi E. i M. K. Skarżący K. K. sformułował swoje zarzuty syntetycznie, wymieniając po prostu przepisy prawa uznane za naruszone i nie rozwijając w zarzutach, na czym polegało niewłaściwe ich zastosowanie w konkretnym przypadku. Uzasadnienie także nie podaje argumentacji niewłaściwego zastosowania tych przepisów, odwołując się ogólnie do negatywnego wpływu projektowanej inwestycji dla otoczenia i ograniczenia własnych zamierzeń inwestycyjnych skarżącego, faktem sąsiedztwa ogromnego kubaturą obiektu. Skarżący twierdzi ponadto, że rolą władzy publicznej było miarkowanie oczekiwanych parametrów nowej zabudowy dewelopera, który jako pierwszy wystąpił o pozwolenie na budowę. Twierdzenia skarżącego nie mają umocowania w przepisach prawa budowlanego albowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Zdaniem Sądu organy zasadnie przyjęły, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie naruszał wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Planowana inwestycja nie narusza prawa własności, nie utrudnia korzystania z innych nieruchomości oraz nie ogranicza sposobu ich zagospodarowania. Projekt budowlany był kompletny, posiadał wymagane uzgodnienia, opinie, pozwolenia i sprawdzenia, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz był zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podkreślić należy, że właściwy organ co do zasady nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada bowiem uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w architektonicznym projekcie budowlanym, bowiem za to odpowiadają projektant i osoba sporządzająca projekt (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lipca 2018 r., II SA/Po 389/18, CBOSA). Organ administracji architektoniczno – budowlanej nie bada prawidłowości rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W orzecznictwie stwierdza się, że jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami szczególnymi, to nie można mówić o naruszeniu słusznych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. W kontrolowanej sprawie nie można uznać, że została naruszona zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała ani prawa materialnego, ani w istotny sposób przepisów postępowania (art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesione skargi jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.