II SA/Bk 702/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie wyroku z 27 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 702/13 oraz o jego wykładnię w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku podpisania umowy na wywóz nieczystości p o s t a n a w i a: 1. odmówić wykładni wyroku, 2. oddalić wniosek o sprostowanie wyroku, 3. oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku. Wydanym w tej sprawie wyrokiem z 27 lutego 2014 r. WSA w Białymstoku uchylił decyzję SKO B. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] i stwierdził, że nie może być ona wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Po sporządzeniu uzasadnienia do tego orzeczenia, zostało ono doręczone stronom postępowania (pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 marca 2014 r.). W piśmie z 27 marca 2014 r. strona skarżąca wniosła o wykładnię ww. wyroku. We wniosku tym poproszono o wyjaśnienie, które punkty skargi zasługują na uwzględnienie, a które nie i dlaczego. Ponadto zwrócono się o wskazanie, które przepisy prawa procesowego i materialnego zostały naruszone. W tym samym piśmie wniesiono o uzupełnienie wyroku lub sprostowanie niedokładności, wskazując w punktach elementy uzasadnienia orzeczenia, które zdaniem strony skarżącej należy uzupełnić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej lub sposobu wykonania wyroku. Nie mieści się w ramach wykładni, o jakiej mowa w ww. przepisie, wyjaśnianie przez Sąd powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533). W rozpatrywanym przypadku sentencja wyroku z 27 lutego 2014 r. jest jednoznaczna i nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości, jakie rozstrzygnięcie zostało podjęte. Wątpliwości takich nie powinno także budzić uzasadnienie tego wyroku. Jego uważna lektura pozwala na zrozumienie, jakie naruszenia prawa (których przepisów prawa) spowodowały wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jeżeli natomiast strona uważa, że Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi to może to kwestionować w środku odwoławczym od wyroku złożonym do Sądu wyższej instancji. Odnosząc się do pozostałych wniosków Sąd zauważa, że stosownie do art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Chodzi więc o tego rodzaju nieprawidłowości, które mają ewidentny, bezsporny charakter i nie wpływają na treść rozstrzygnięcia. Sprostowanie niedokładności może dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu (daty, numeru) lub nazwy organu. Błąd pisarski to niewłaściwe użycie wyrazu wbrew zamierzeniom sądu, mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to zaś błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegające na tym, że wyrażono coś, co jest na pierwszy rzut oka niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w wyroku, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Zdaniem strony w uzasadnieniu wyroku występują niedokładności w postaci nie wskazania numeru decyzji organu I instancji, która została uchylona zaskarżoną do Sądu decyzją Kolegium. Niedokładnością jest też w ocenie strony nie wskazanie, czego dotyczyło podanie, na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie. W ocenie Sądu podane we wniosku braki nie mają jednak charakteru niedokładności podlegających sprostowaniu. Nie mogą również zostać zakwalifikowane jako błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Autorem uzasadnienia jest Sąd i pominięcie w nim określonych faktów, czy też sformułowań, które zdaniem strony powinny znaleźć się w uzasadnieniu orzeczenia, nie musi świadczyć o niedokładnościach, o ile można z całą pewnością wykluczyć przeoczenie czegoś przez Sąd. Dodanie do uzasadnienia żądanych elementów zmierzałoby w istocie do jego uzupełnienia, co jest prawnie niedopuszczalne. W zakresie wniosku o uzupełnienie uzasadnienia Sąd stwierdza, że nie mógł on zostać uwzględniony, gdyż z treści art. 157 § 1 ww. ustawy procesowej wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok (jego sentencję), a nie jego uzasadnienie. Pogląd ten jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak też w doktrynie prawa (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 157, LEX 2013 i przywołane tam orzeczenia). Z podanych przyczyn, na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 art. 158 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględniono wniosków strony.