II SA/Bk 709/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, asesor WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Starosty Powiatu w B. P. z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zaległych składek na spółkę wodną Oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] Starosta Powiatu w B. P. utrzymał w mocy postanowienie Zarządu M. S. W. "B." z dnia [...] kwietnia 2005 r., wydane w sprawie złożonych przez W. G. zarzutów w prowadzonym wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. P. postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie zaległych składek na rzecz tej Spółki. W uzasadnieniu postanowienia Starosta stwierdził, że W. G. jest członkiem M. S. W. "B.", co potwierdza decyzja Urzędu Gminy w B. nr [...] w sprawie wykonania na gruntach wsi K. i K. na koszt Skarbu Państwa melioracji wodnych. Ponadto podanie W. G. z dnia 25 marca 2002 roku w sprawie wystąpienia z M. S. W."B." świadczy, iż traktował on siebie jako członka tej Spółki. Również decyzja Zarządu tej Spółki o odmownym rozpatrzeniu tegoż podania utwierdza organ w przekonaniu, iż W. G. jest członkiem tej Spółki. Na tle powyższego organ administracyjny wskazał na przepis art. 170 ust. l i 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo Wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), z którego wynika, że członek spółki wodnej jest obowiązany do wnoszenia składek i ponoszenia na jej rzecz określonych świadczeń, a do egzekucji tych świadczeń stosuje się odpowiednie przepisy o egzekucji administracyjnej. Na postanowienie Starosty Powiatu w B. P. W. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wniósł w niej o zmianę tegoż postanowienia i stwierdzenie o niedopuszczalności egzekucji, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie przepisów art.34 § 5, art.17 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz.968 ze zm.) oraz art.17 pkt 4 , art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego. (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu skargi W. G. podniósł, że postanowienie Starosty jest nie tylko wadliwe, ale również godzące w praworządność oraz organy orzekające, jakimi są sądy. Starosta celowo przemilcza fakt, iż został wydany wyrok Sądu Rejonowego w B. P. z dnia [...] grudnia 2001 r. stwierdzający o niedopuszczalności egzekucji. Tymczasem spółka wodna w B. lekceważąc ten wyrok wyegzekwowała od skarżącego pewne kwoty w związku z opłatą za rzekome uczestnictwo w spółce wodnej. Stoi to w całkowitej sprzeczności z powyższym wyrokiem, w którym orzeczono o nienależnych kwotach. Według skarżącego Sąd ten uznał, iż nie należał on do spółki wodnej. Ten fakt został potraktowany lekceważąco przez urzędników, którym wydaje się, że mogą nie respektować orzeczeń sądu. Dywagacje Starostwa o tym, że według nich skarżący jest członkiem spółki wodnej, w takim kontekście nie mają racji bytu. Wyegzekwowanie kwot wbrew wyrokowi Sądu narusza w sposób rażący praworządność i winno być surowo napiętnowane, a osoby winne pociągnięte do odpowiedzialności. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu w B. P. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, a ponadto wyjaśnił, że w załączniku nr l do Statutu Spółki W. "B." w B., wg stanu na dzień 16 stycznia 2003 r.., w wykazie członków spółki wodnej pod l.p. [...] figuruje nazwisko W. G., co stanowi kolejny dowód, iż jest on członkiem Spółki. Według organu przywoływane przez skarżącego postanowienie (sygn. akt. I C [...]) z dnia [...] grudnia 2001 roku Sądu Rejonowego w B. P., odrzucające pozew M. S. W. w B. przeciwko W. G., świadczy wyłącznie o niedopuszczalności drogi sądowej w konkretnej sprawie, nie stanowiło natomiast przeszkody do dochodzenia zaległych składek w trybie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest nie zasadna. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że w świetle art.164 cyt. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, spółki wodne są formami organizacyjnymi, które co do zasady nie działają w celu osiągnięcia zysku. Zrzeszają one osoby fizyczne lub prawne i mają na celu zaspokajanie wskazanych ustawą potrzeb w dziedzinie gospodarowania wodami, w tym między innymi utrzymywanie oraz eksploatację urządzeń służących do melioracji wodnych oraz prowadzenia racjonalnej gospodarki na terenach zmeliorowanych. Na mocy przepisu art. 170 ust.1 tej ustawy, członek spółki wodnej jest obowiązany do wnoszenia składek i ponoszenia na jej rzecz innych określonych w statucie świadczeń, niezbędnych do wykonywania statutowych zadań spółki. Ustawodawca przyjął jednocześnie, iż do egzekucji składek i świadczeń na rzecz spółki wodnej stosuje się odpowiednio przepisy o egzekucji należności podatkowych. Egzekucja należności podatkowych prowadzona jest natomiast na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), na co wprost wskazuje przepis art. 2 §1 pkt 1 tej ustawy. Z powyższego wynika zatem, iż składki na rzecz spółki wodnej podlegają egzekucji administracyjnej. W ramach egzekucji administracyjnej dłużnik może składać zarzuty dotyczące między innymi wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku – art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tego też w istocie dotyczył zarzut zgłoszony przez W. G. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec niego na wniosek M. S. W. "B.". Jednak w ocenie Sądu postanowienie, w którym Zarząd M. S. W. "B." zajął stanowisko w przedmiocie tego zarzutu, a także utrzymujące je w mocy postanowienie Starosty w B. P., nie naruszają przepisów prawa. W. G. nie wykazał skutecznie wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku zapłaty składek na rzecz M. S. W. "B.". W świetle zgromadzonych w tej sprawie dowodów nie został w szczególności podważony fakt członkostwa W. G. w tej Spółce. Przeciwnie, znajdujące się w aktach sprawy i przywołane w uzasadnieniach skarżonych postanowień dokumenty w postaci: decyzji Urzędu Gminy B. z dnia [...] września 1989r. nr [...] w sprawie wykonania na koszt Skarbu Państwa melioracji wodnych na gruntach wsi K. (obejmujące grunty należące do W. G.) i K.; podania W. G. z dnia 25 marca 2002 r. do Zarządu Spółki w sprawie wystąpienia ze Spółki; odmowę Zarządu Spółki na wystąpienie z niej W. G.; wykazu członków Spółki – bezsprzecznie potwierdzają, iż Skarżący był członkiem M. S. W. "B.". Z członkostwem tym wiąże się natomiast ustawowy obowiązek wnoszenia składek na rzecz tej Spółki - art.170 ust.1 cyt. ustawy Prawo wodne. Wbrew zawartym w złożonej do Sądu skardze, zajęte w postępowaniu egzekucyjnym stanowisko wierzyciela – M. S. W. "B." nie stoi w sprzeczności z przywołanym przez W. G. postanowieniem Sądu Rejonowego w B. P. z dnia [...] grudnia 2001 r., sygn. akt. I C [...]. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż postanowieniem tym Sąd nie oddalił, lecz odrzucił pozew M. S. W. "B." przeciwko W. G. Odrzucenie pozwu oznacza tylko tyle, że Sąd ten nie rozpatrywał merytorycznej zasadności żądań Spółki wobec W. G. Bezzasadne jest też stwierdzenie, jakoby Sąd ten uznał, iż W. G. nie należał do M. S. W. "B.". Słusznie więc Starosta Powiatu w B. P. zauważył, iż przywołane postanowienie Sądu Rejonowego w B. P. nie stanowiło przeszkody do dochodzenia zaległych składek w trybie egzekucji administracyjnej. Za niezrozumiałe należy natomiast uznać sformułowane w petitum skargi zarzuty naruszenia przepisów art.34 §5, art.17 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art.17 pkt 4 , art.138 §1 pkt 1 w zw. z art.144 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te określają właściwość organów oraz formę, w jakiej następuje zajęcie stanowiska przez wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W tym jednak zakresie w uzasadnieniu swojej skargi W. G. nie sformułował żadnych zarzutów. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji.