II SA/Bk 711/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 02 lutego 2006 r. sprawy ze skargi D. i W.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu odwołania D. i W.W. od decyzji Prezydenta B. znak: [...] (nr [...]) z dnia [...] marca 2005r. ustalającej- w wniosku Z.K. - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo- usługowego ( handel artykułami budowlanymi, usługi projektowe) na działce o nr ew. [...], położonej w B. przy ul. W. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną z ul. W. i ul. R., orzekł o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy – w oparciu o art. 138§2 kpa- do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy przywołał następującą argumentację: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie nie wszystkie zarzuty odwołania są trafne jednakże uchybienia dostrzeżone w ramach kontroli instancyjnej wymuszają eliminację zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim niewłaściwe jest ustalenie przez organ I instancji - co skarżący podnieśli w odwołaniu - warunku w zakresie infrastruktury komunikacyjnej, a mianowicie liczby miejsc postojowych w ilości 29 stanowisk (1000 m2 powierzchni użytkowej). Organ ustalający warunki zabudowy jest bowiem związany złożonym wnioskiem, który określa m. in. planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu (...) przedstawione w formie opisowej i graficznej (art.52 ust. 2 pkt 2 lit b ustawy). W rozpoznawanej sprawie wniosek (jak wynika z załącznika graficznego) wskazuje jedynie na "miejsca postojowe dla czterech samochodów osobowych lub dwóch osobowych i jednego dostawczego ". W ten sposób został wyznaczony dla organu zakres rozstrzygnięcia. Podkreślić zatem należy, iż zadaniem organu jest zbadanie żądania (żądań) wskazanego we wniosku pod kątem zgodności z odpowiednimi przepisami odrębnymi, które do planowanego zamierzenia mają lub mogą mieć zastosowanie. Badana decyzja została natomiast oparta w tym zakresie - co wynika z akt sprawy - na sugestiach zawartych w Aktualizacji Studium Transportowego m. B. sporządzonego przez Instytut Rozwoju Miast w Krakowie, tj. dokumencie analityczno-postulatywnym i nie mającym charakteru aktu prawnego. Ponadto to właśnie decyzja - zgodnie z przepisem § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - stanowi podstawę ustalenia liczby i sposobu miejsc postojowych, a nie przepis cytowanego rozporządzenia. Z tego też względu zaskarżone rozstrzygnięcie jest w tej części nieprawidłowe. Na uwagę zasługuje także postanowienie odnośnie wysokości projektowanego budynku. Przepis §7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga wyznaczania wysokości (...) odpowiednio do istniejącej zabudowy na dziatkach sąsiednich, a jeżeli na działkach sąsiednich "wysokość" tworzy uskok - wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Odstępstwo od tych zasad przewidziane jest wyłącznie, gdy wynika z analizy. Jednakże ani badana decyzja w swoim uzasadnieniu, ani tez przeprowadzana analiza nie określają na jakiej podstawie została przyjęta konkretna wysokość. Jest to o tyle istotne, iż w świetle zarzutu stron, związanego z ..pogorszeniem naświetlenia" ich nieruchomości - organ odwoławczy nie może jednoznacznie stwierdzić, który z w/w sposobów jej określania został przyjęty przez organ I instancji - a tym samym wypowiedzieć się co do poprawności ustalenia wysokości projektowanego budynku. Pozostałe zarzuty stron nie mogą natomiast zostać uwzględnione. Przepis art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż nie można uzależnić wydania decyzji o (...) warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W tym świetle, żądania "podłączenia dziatki planowanego zamierzenia inwestycyjnego do sieci i przyłączy z ul. W. z uwagi na poniesione przez skarżących nakłady finansowe na budowę infrastruktury ul. R." oraz "zobowiązania wnioskodawcy do przedstawienia koncepcji zagospodarowania dziatki "pod względem" parkingów i planu rozmieszczenia budynku" są zatem bezprzedmiotowe. Należy także zauważyć, że drugie z tych żądań zostało przez wnioskodawcę-inwestora zrealizowane w treści samego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i przedstawione w formie załącznika graficznego. Odnośnie zarzutu dotyczącego ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy, to przepis § 5 ust. l rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustanawia zasadę określania tego wskaźnika poprzez wyznaczenie na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Obszar poddany analizie określono na mapie, gdzie obejmuje on m. in. nieruchomości zabudowane w proporcji 50 % i więcej (np. baza budowlana d. "F." lub salon "S. i syn"), oraz działki zabudowane w proporcji od 20 % do 26% (zlokalizowane po tej samej stronie ul. W. co teren zamierzenia inwestycyjnego). Ustalenie poczynione w decyzji jest zatem dopuszczalne i zgodne z wytycznymi rozporządzenia. Skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję wywiedli D. i W.W. podnosząc, iż decyzja Kolegium nie uwzględniła zarzutu odwołania dotyczącego szerokości wewnętrznej drogi dojazdowej. Wskazali, że uprzednio wydane przez odpowiednie organy decyzje, rażąco ograniczają (uniemożliwiają) dojazd do ich działki o numerze [...], przy czym podali, że ich nieruchomość posiada możliwość dojazdu wyłącznie od ulicy R. Zarzucili decyzji pominięcie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwłaszcza rozdziału II-§14 pkt 2, przez co uniemożliwiono skarżącym dojazd do ich nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że przedmiotem kontroli i oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, uchylająca w całości decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania, wydana w oparciu o art. 138§2 kpa. Sąd administracyjny nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną przez stronę skarżącą podstawą prawną (vide: art. 134§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270), z urzędu dokonał, w pierwszej kolejności- zważywszy na przedmiot zaskarżenia, sprawdzenia zgodności decyzji kasacyjnej z art. 138§2 kpa. Zdaniem Sądu przepis powyższy nie został w sprawie naruszony. Zgodnie z treścią powyższego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji jedynie wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organowi I instancji organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała ewidentna potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego i to w zakresie przekraczającym granice postępowania dowodowego, możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym zgodnie z art. 136 kpa i bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym niewłaściwie bowiem ustalone zostały warunki zabudowy w zakresie infrastruktury komunikacyjnej oraz w zakresie wysokości projektowanego budynku. W tym miejscu podkreślić należy, że kasacyjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego podjęta została na korzyść skarżących po uwzględnieniu ich odwołania z zaleceniem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i wyjaśnienia kwestii koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc do oceny zarzutu podniesionego w skardze należy uznać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustosunkował się do zawartego w odwołaniu żądania skarżących związanego z szerokością wewnętrznej drogi dojazdowej. Przede wszystkim podnieść należy, że organ orzekający w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice ( vide: NSA z 5 marca 2001r. IV S.A. 24/99 LEX nr 53359). Wnioskodawca Z.K. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazał, że planowana inwestycja dostępna będzie bezpośrednio dla pieszych jak i przyjeżdżających samochodami z ul. W. (k. 3v akt administracyjnych). Odnośnie drogi wewnętrznej od ul. R. podał, że nie stanowi ona ciągu pieszo- jezdnego, lecz dojazd techniczny do miejsc, w których znajdować się ma parking pojazdu wnioskodawcy, wiata na opakowania, miejsce gromadzenia odpadów stałych ( pkt. 6 części graficznej wniosku, k. 2 akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne sprawy a przede wszystkim przewidywane przeznaczenie części nieruchomości stanowiącej teren zabudowy od ul. R., należy uznać, że do spornego dojazdu zastosowanie będzie miał przepis §14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a nie jak wskazali skarżący ust. 2 §14. Zgodnie z treścią ust. 1 §14 w/w rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanymi należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Jako, że szerokość istniejącego dojazdu została ustalona na 3,8 m a więc w sposób zgodny z treścią §14 ust. 1, kwestia ta zasadnie nie mogła być przedmiotem zaleceń organu odwoławczego, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Marginalnie podnieść należy, że skarżący niezasadnie przy okazji ustalenia warunków zabudowy na rzecz inwestycji osoby trzeciej, usiłują uzyskać zgodę na poszerzenie dojazdu na swoją posesję. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego jako bezzasadną ją oddalił ( art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.nr153, poz. 1270 z 2002 roku.)