II SA/Bk 714/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Białymstoku PGW Wody Polskie z 27 lutego 2024 r. nr BI.ZUO.4701.116.2024 w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód powierzchniowych i podziemnych za okres IV kwartału 2023 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zaskarżoną decyzją z 27 lutego 2024 r. określono stronie skarżącej opłatę zmienną za okres IV kwartału 2023 r. w wysokości: 62.560 zł za pobór wód powierzchniowych i 3.873 zł za pobór wód podziemnych. Jako podstawa prawna do wydania decyzji powołany został art. 272 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1478 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). W decyzji pouczono stronę skarżącą, że od decyzji przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 273 ust. 8 ustawy. Decyzja została poprzedzona określeniem tejże opłaty w oparciu o przepisy ww. ustawy w drodze informacji z 26 stycznia 2024 r. Strona skarżąca w ustawowym 14-dniowym terminie złożyła reklamację w związku z informacją ustalającą opłatę za usługi wodne, a także uiściła tę opłatę. Następnie strona skarżąca w dniu 7 października 2024 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosła skargę do sądu administracyjnego na wyżej wymienioną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona po terminie. W pierwszej kolejności sąd jednak rozważał czy skarga była dopuszczalna na decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia ma miejsce w sytuacji kiedy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej normują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Odrębności od tej zasady, jak i innych uregulowań zawartych w tej ustawie mogą przewidywać przepisy szczególne. W braku takich odrębności do postępowania administracyjnego, o którym mowa wyżej zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 272 ust. 17 ustawy, wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych i powierzchniowych ustala się w formie informacji rocznej. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano taką informację może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty (art. 273 ust. 1 ustawy). W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6 ustawy). Zgodnie z art. 273 ust. 8 ustawy od decyzji, o której mowa w ust. 6, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że w odniesieniu do tej decyzji ustawodawca odstąpił od zasady ogólnej postępowania administracyjnego określonej w art. 15 K.p.a., zgodnie z którą postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Wynika z tego, że decyzja ta może być zaskarżona bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem odwołania do organu administracyjnego wyższej instancji. Takie rozwiązanie znajduje uzasadnienie, ponieważ reklamacja składana w związku z informacją wydawaną na podstawie art. 272 ust. 17 stanowi swoisty środek odwoławczy. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji podlegała bezpośrednio zaskarżeniu do sądu z pominięciem administracyjnego toku instancji, o czym strona skarżąca została prawidłowo pouczona. Tryb wniesienia skargi był zatem prawidłowy. Skarga jednak została wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona stronie skarżącej 29 lutego 2024 r. W tej sytuacji 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w poniedziałek 1 kwietnia 2024 r. Skarga do sądu została wniesiona 7 października 2024 r., a więc ze znacznym uchybieniem terminu. Nadmienić przy tym należy, że strona skarżąca również o terminie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego została prawidłowo pouczona. Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.