II SA/Bk 715/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] o nałożeniu na P. B. (dalej jako "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Podstawą wymierzenia kary stały się stwierdzone podczas kontroli z dnia [...] kwietnia 2019 r. naruszenia w zakresie: (-) wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, (-) wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym z zastrzeżeniem przewozów (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. – dalej: "u.t.d."), o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenia określone w Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Karę w wysokości 12.000 zł wymierzono skarżącemu uwzględniając przepis art. 92a ust. 3 u.t.d., który stanowi, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Z akt sprawy i ustaleń poczynionych przez organy wynika, że podczas kontroli drogowej samochodu osobowego marki H. przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2019 r. stwierdzono, że pojazdem tym kierował skarżący, który przewoził zarobkowo pasażera – M. W. Usługę przewozu na wymienionej trasie pasażer zamówił przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji Bolt. Kurs rozpoczął się o godz. 14:12 przy ul. [...] i zakończył o godz. 14:26 na ul. [...] w B. Przed rozpoczęciem przewozu pasażer otrzymał informację o wysokości opłaty za wykonanie zamówionej usługi. Opłata za usługę przewozu na ww. trasie miała wynieść 10,32 zł. Pasażer dokonał płatności za pośrednictwem aplikacji Bolt. Kierowca okazał podczas kontroli: prawo jazdy, dowód osobisty i umowę darowizny pojazdu. Nie okazał natomiast wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji wydanych na jego rzecz. Z jego zeznań wynika, że nie zawierał umowy z Bolt, czy też innym partnerem i nie dysponuje żadnym regulaminem świadczenia tego typu usług. Jedyną umowę jaką zawarł to umowa z firmą E. Sp. z o.o. dotycząca najmu samochodu. Skarżący zainstalował aplikację Bolt i jest to jego źródło utrzymania. Ustalenia oparto na protokole z kontroli oraz zeznaniach skarżącego i pasażera Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że strona wykonywała zarobkowo przewóz drogowy osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji i skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ wskazał, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W pełni bowiem zachowuje aktualność prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. II GSK 670/08, CBOSA). W ocenie organu odwoławczego przewóz drogowy wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym kierujący we własnym imieniu wykonywał skontrolowany przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i okazany dowód rejestracyjny pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Ponadto, przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Uwzględniając powyższe organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Uwzględniając powyższe Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł tytułem popełnienia naruszeń z Ip. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do ustawy. Jako nieuzasadniony organ uznał zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. Wskazał, że znowelizowana ustawa o transporcie drogowym przewiduje odrębną odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy, osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym oraz podmiotu wykonującego przewóz drogowy. W załączniku nr 3 został zamieszczony wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych, które nakładane są na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Załącznik nr 1 stanowi natomiast wykaz wykroczeń oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia, których dopuścił się kierujący. Zaś w załączniku nr 4 do ww. ustawy ustawodawca przewidział wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Ukaranie karą administracyjną strony za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec strony jako osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym za naruszenia określone w załączniku nr 4. Niniejsze postępowanie odnosi się tylko do nałożonej kary administracyjnej na stronę jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy i maksymalna kara pieniężna została ograniczona do kwoty wskazanej w art. 92a ust. 3 u.t.d. Natomiast decyzją nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2 000 złotych tytułem naruszeń z załącznika nr 4 do u.t.d. Ograniczenie kwotowe o którym mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d. odnosi się do maksymalnej kary pieniężnej nakładanej tylko i wyłącznie z załącznika nr 3 do ustawy. Wyjątkiem może stanowić sytuacja o której mowa w art. 92a ust. 10 u.t.d., która nie miała jednak miejsca w sprawie, albowiem naruszenia strony z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie są tożsame z naruszeniami z załącznika nr 4 do ww. ustawy. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. W skardze złożonej do tut. Sądu działający w jego imieniu pełnomocnik zaskarżył powyższą decyzję w całości i zarzucił naruszenie: 1) art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 12 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej); 2) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i 4b u.t.d. w zw. z Ip. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy; 3) art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt.eu; 4) art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 5) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności: (-) zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2019 r.), brak wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; (-) zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 7) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt; 8) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W rozpatrywanym przypadku P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz w związku z wykonywaniem przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Na mocy art. 92a ust. 3 u.t.d. karę pieniężną za stwierdzone naruszenia ograniczono do kwoty 12 000 zł. Z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. skarżący dokonywał przewozu pasażera nie posiadając zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji, za wynagrodzeniem otrzymywanym od podmiotu E. sp. z o.o. w W. Spór dotyczy kwestii, czy tego rodzaju przewóz można zakwalifikować jako transport drogowy wymagający posiadania zezwolenia lub licencji, czy był to przewóz okazjonalny oraz czy miał on charakter odpłatny. Zdaniem Sądu rację w tym sporze mają organy. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują przede wszystkim zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Realizując wytyczne płynące z tych regulacji proceduralnych organy zgromadziły i poddały ocenie wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz w motywach wydanych w sprawie decyzji. Organy ustaliły, że skarżący nie posiadał statusu przedsiębiorcy, skojarzenie pomiędzy nim jako kierowcą wykonującym usługę przewozu oraz pasażerem nastąpiło poprzez aplikację BoltDriver, a płatność następowała za pośrednictwem E. sp. z o.o. w W. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w sprawie zachodziła potrzeba dogłębnej weryfikacji zasad działania aplikacji BoltDriver czy też aplikacji Bolt (dla pasażera). Nie jest też tak, że organy ustaliły stan faktyczny wyłącznie w oparciu o protokół z dnia [...] kwietnia 2019 r. Podkreślenia wymaga, że dane dotyczące pojazdu ustalono na podstawie znajdujących się w aktach dowodu rejestracyjnego (UK Registration Certyficate) oraz podsumowania danych zawarcia polisy OC. Przeprowadzono również dowody z przesłuchania świadka M. W. (pasażera) oraz z przesłuchania strony (skarżącego), zbadano historię zleceń (wydruki zdjęć telefonu z uruchomioną aplikacją). W związku z powyższym twierdzenie, że nie ustalono, czy skarżący prowadzi działalność gospodarczą jest gołosłowne, skoro zeznając jako strona sam przyznał, że takiej działalności nie prowadzi. Chybione są przy tym twierdzenia skargi, że nie sposób mówić o wykonywaniu działalności gospodarczej w sytuacji, w której skarżący dokonał jednorazowego przewozu. Ze zgromadzonych w aktach dowodów wynika, że działanie skarżącego nie miało jednorazowego, incydentalnego charakteru. Skarżący zeznał, że z aplikacji korzysta od [...] marca 2019 r. i w tym czasie wykonał około 236 usług na terenie miasta. Jak dotąd za wykonywane przewozy na jego konto bankowe przelano około 3.828,46 zł oraz 1.316 zł premii. Wynagrodzenie otrzymuje od E. sp. z o.o. w W. w rozliczeniu raz na tydzień. Wobec tego na uwzględnienie nie zasługują argumenty, że przewozy te miały mieć nieodpłatny charakter. Przy czym w tej kwestii nie ma znaczenia, czy wynagrodzenie było mu płacone bezpośrednio przez pasażera, czy też za pośrednictwem E. sp. z o.o. w W. Było to bowiem wynagrodzenie za wykonywane usługi transportowe przewozu pasażerów. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego, że w realiach niniejszej sprawy można mówić o świadczeniu tzw. usług "carsharingu" czy "carpoolingu". "Carsharing" bowiem to tzw. współdzielenie jednego pojazdu przez wielu użytkowników, system wspólnego używania tego samego samochodu przez kilka osób albo model biznesowy wypożyczania samochodu na krótki czas. Z kolei "carpooling" polega na udostępnianiu miejsca w pojeździe osobom przez kierującego, który jadąc w określonym przez siebie kierunku przy okazji na tej samej trasie zabiera do pojazdu osoby, które chcą udać się w tym samym kierunku, na tej samej trasie, zwracając kierującemu część kosztów wspólnego przejazdu. Tymczasem w sprawie niniejszej skarżący wykonywał transport drogowy nie posiadając zezwolenia lub licencji. Pozbawiony podstaw jest także zarzut, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, organ ten odniósł się do każdego z zarzutów w sposób wystarczający do wyjaśnienia sprawy. W szczególności – w zakresie zarzutu naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. - trafnie wywiódł, że nałożenie na skarżącego kary za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania i nałożenia kary za naruszenia określone w załączniku nr 4, co też nastąpiło w odrębnej decyzji. Powyższe potwierdza zestawienie i analiza przepisów art. 92a ust. 3 oraz art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. W rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła również sytuacja określona w art. 92a ust. 10 u.t.d. uzasadniająca nałożenie tylko jednej kary pieniężnej Nie ulega wątpliwości, że żaden z czynów będących naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, za które w niniejszej sprawie nałożono na skarżącego karę pieniężną, nie stanowi jednocześnie naruszenia, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy. Należy przy tym zaakceptować stanowisko, że w sprawie nie zachodziła potrzeba szczegółowego badania systemu BoltDriver. Zasady działania powyższych aplikacji są bowiem możliwe do poznania dla każdego potencjalnego korzystającego z niej, w szczególności osób korzystających z dostępnych obecnie usług telekomunikacyjnych przy użyciu nowoczesnych "inteligentnych" telefonów ("smartfonów"). Nie ma więc przeszkód, aby zasady jej działania uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający szczególnego dowodzenia. Wszak okoliczność ta (sposób funkcjonowania aplikacji) nie była między stronami sporna. Korzystał z niej tak skarżący jak i pasażer, a opis działania aplikacji wynika z akt sprawy. To dzięki niej doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1191/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd uznał zatem, że postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Przyjęty stan faktyczny nie wymagał uzupełnienia o kolejne ustalenia. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: (1) samochodem osobowym, (2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, (3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Także z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE wynika, że działalność transportowa podlegająca jej rygorom to nie tylko działalność przedsiębiorców wykonujących zawód przewoźnika drogowego, ale również działalność przedsiębiorców mających zamiar wykonywać zawód przewoźnika drogowego. W drodze odstępstwa, jeżeli prawo krajowe nie stanowi inaczej, w myśl art. 1 ust. 4 lit. b rozporządzenia, nie znajduje ono zastosowania do przedsiębiorców wykonujących usługi drogowego transportu osób wyłącznie w celach niezarobkowych lub których główna działalność nie obejmuje drogowego transportu osób. Pojęcie przedsiębiorcy jest definiowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia i obejmuje osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Przedsiębiorca transportowy musi uzyskać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (art. 11 ust. 1 rozporządzenia). Wykonywanie działalności z naruszeniem rozporządzenia obarczone jest sankcjami określonymi w prawie krajowym (motyw 21 i art. 22 rozporządzenia). Sąd nie podziela stanowiska, że przewozu z dnia [...] kwietnia 2019 r. nie można uznać za transport drogowy. Przede wszystkim był to przewóz odpłatny i nie zmienia tego fakt, że płatność odbywała się nie bezpośrednio na linii pasażer – przewoźnik, tylko za pomocą podmiotu trzeciego. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację BoltDriver miało też charakter zorganizowany i ciągły, a usługa ta była świadczona przez skarżącego w jego własnym imieniu, jako wykonawcę przewozu, za którą był odpowiedzialny. Pełnił on zatem rolę przewoźnika drogowego osób. Ponadto, jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 384/17). Każdy zatem podmiot podejmujący i wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5b ust. 1 u.t.d. jest zobowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie bowiem transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 55/19, dostępne w CBOSA). W tej sytuacji stwierdzić należy, że na skarżącym ciążył obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który spoczywa na podmiotach wykonujących faktyczną działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego, nawet gdy nie została ona zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej. Organy prawidłowo przyjęły zatem, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. i prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł. Wykonywany przez skarżącego przewóz drogowy wyczerpywał znamiona art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.1 złącznika nr 3 do u.t.d. Podkreślenia też wymaga, że przedmiotowa kara pieniężna została nałożona na skarżącego za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji i zezwolenia, a nie za prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, gdyż przepisy ustawy o transporcie drogowym takiego naruszenia nie przewidują (por. przywołany już wyrok WSA w Rzeszowie w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1191/19). Zdaniem Sądu niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i 4b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy oraz art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d. Organy trafnie zakwalifikowały, w oparciu o art. 4 pkt 11 u.t.d., że przedmiotowy przewóz drogowy to przewóz okazjonalny, który może być wykonywany tylko pojazdami określonymi w art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d., przy czym jeżeli chodzi o warunki określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. a), b) i c) u.t.d., to muszą być spełnione łącznie. Samochód skarżącego nie spełniał ww. wymagań, ponieważ konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu tylko 5 osób łącznie z kierowcą (niezgodność z art. 18 ust. 4a u.t.d.), a przepisy wymagają, aby przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Nie zostały też spełnione przesłanki określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ umowy z pasażerem nie zawarto w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, lecz za pośrednictwem aplikacji telefonicznej, a opłata za przewóz nie miała charakteru ryczałtowego (została skalkulowana przez algorytm aplikacji) i nie została uregulowana bezgotówkowo na rzecz przedsiębiorcy, tylko na rzecz platformy internetowej Bolt (Taxify). Prawidłowo zatem, na mocy art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 2.11. orzeczono wobec Skarżącego za powyższe naruszenie karę w wysokości 8 000 zł. Sąd w pełni podziela też stanowisko organu odwoławczego, że skoro kara została nałożona na skarżącego na mocy art. 92a ust. 3 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do tej ustawy, który określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, to organy nie miały możliwości miarkowania poszczególnych kar pieniężnych składających się na karę łączną. W związku z powyższym również regulacja kolizyjna wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie miały także przepisy art. 189e i art 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 u.t.d., które zresztą organ rozważył trafnie konkludując, że w sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności za dokonane naruszenia. Dodać przy tym trzeba, że jedynym ograniczeniem wysokości nałożonej kary za stwierdzone naruszenia jest treść art. 92a ust. 3 u.t.d, który stanowi, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Karę w takiej właśnie wysokości nałożono na skarżącego w związku naruszeniami określonymi w załączniku nr 3 do ustawy, stwierdzonymi podczas jednej kontroli drogowej przeprowadzonej [...] kwietnia 2019 r. Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślenia wymaga, że tożsamy pogląd dotyczący kwalifikowania jako transportu drogowego usług przewozu organizowanych poprzez aplikację BoltDriver wyrażony już został w orzecznictwie tut. Sądu (zob. wyrok z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. II SA/BK 660/19 oraz wyrok z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. II SA/BK 695/19) i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni go podziela i przyjmuje jako własny. Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).