II SA/Bk 72/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na budowę - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2006r. znak: [...] odmawiającą wydania A. L. pozwolenia na budowę parkingu oraz wiaty na samochody osobowe na działkach o nr [...],[...] przy ul. J. i działce nr [...] przy ul. J. w B. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: W dniu 21 sierpnia 2006r., wpłynął do Prezydenta Miasta B. wniosek A. L. o wydanie pozwolenia na budowę parkingu oraz wiaty na samochody osobowe na działkach o nr [...] i [...] przy ul. J. oraz na działce [...] przy ul. J. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta B. wydał w dniu [...] września 2006r. decyzję znak: [...] o odmowie udzielenia wnioskodawczyni pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że planowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] września 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. i części osiedla Dz. w B. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z treścią planu, teren objęty planowaną inwestycją przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią. Z treści planu wynika również, iż na rozpatrywanym terenie możliwa jest lokalizacja usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową w formie wbudowanej lub dobudowanej, stanowiącej jedną bryłę z częścią mieszkaniową lub jako samodzielny budynek wolnostojący. Zdaniem organu I instancji, wnioskowana inwestycja nie spełnia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponieważ nie dotyczy budowy budynku, a przyjęta forma usługi nie stanowi uzupełnienia podstawowej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, nie jest również uzupełnieniem budynku usługowego lecz tworzy nową samodzielną usługę niezwiązaną z żadnym funkcjonującym czy projektowanym budynkiem na tym terenie. Powyższa decyzja została zaskarżona przez A. L. W swoim odwołaniu podniosła ona, że zaskarżona decyzja zawiera sprzeczne ze sobą wnioski ponieważ wyjaśnia, że plan zagospodarowania terenu dopuszcza wykonywanie usług a następnie odmawia lokalizacji tych usług. Skarżąca podała również, że planowana przez nią inwestycja sprzyja potrzebom handlu ze względu na sąsiedztwo z dużym obiektem handlowym. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i zważył co następuje: Wnioskowana inwestycja znajduje się na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania symbolami 6.1.4EE, 6.3MN,U oraz 6.1.5EE. Zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania, teren oznaczony symbolem 6.3. MN,U przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią. Projektowany parking nie wypełnia jednak wskazanych ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest bowiem zaplanowanej zabudowy mieszkaniowej bądź usługowej, z którą projektowany parking byłby powiązany. Zgodnie z § 30 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania, na terenie objętym wnioskowaną inwestycją możliwa jest lokalizacja usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową. Ten sam przepis precyzuje, iż planowane usługi możliwe są jedynie w formie wbudowanej lub dobudowanie, stanowiącej jedną bryłę z częścią mieszkalną lub też jako samodzielny budynek wolnostojący. Wnioskowana inwestycja niewątpliwie nie spełnia tych wymogów. Zarówno projektowany parking jak i wiata na samochody osobowe nie mogą być uznane za usługę wbudowaną lub dobudowaną do części mieszkalnej, nie stanowią też na pewno samodzielnego budynku wolnostojącego. Projektowany parking, nie jest uzupełnieniem budynku usługowego lecz stanowi w istocie samodzielną usługę nie związaną z żadnym funkcjonującym czy projektowanym budynkiem na tym terenie. Stwierdzenie skarżącej, że projektowany parking sprzyjać będzie potrzebom handlu, gdyż sąsiaduje z istniejącym dużym obiektem handlowym, w ocenie organu odwoławczego, nie ma znaczenia w kontekście w/w zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To, że projektowana inwestycja, w ocenie wnioskodawczyni będzie służyła temu obiektowi usługowemu nie oznacza, iż będzie zgodna z planem. O zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego można byłoby mówić dopiero wtedy, gdyby chodziło o realizację obiektu handlowego wraz z parkingami obsługującymi ten obiekt. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. zaskarżyła A. L. i zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz §30 ust. 1 i 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] września 2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. i części osiedla Dz. w B. przez ich wadliwe zastosowanie. W skardze wskazano również, iż w opinii skarżącej §30 ust. 3 pkt 2-7 miejscowego planu zagospodarowania są przepisami szczególnymi w stosunku do §30 ust. 1 tego artykułu, wobec czego jeśli §30 ust. 3 pkt 2-7 nie regulują kwestii usytuowania parkingów na terenie objętym inwestycją to zastosowanie winien mieć ust. 1 §30 miejscowego planu zagospodarowania, który w opinii skarżącej wyraźnie dopuszcza lokalizację parkingów na przedmiotowym terenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i podniósł, że przepisy §30 ust. 3 ust. 2 - 7 nie stanowią lex specialis wobec ogólnie sformułowanego §30 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania. W ocenie organu niezrozumiałym jest twierdzenie skarżącej, że pkt 2-7 §30 nie regulują kwestii lokalizowania wnioskowanej inwestycji. Organ podniósł, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi usługę, trudno bowiem uznać, że parking na 60 stanowisk mógłby służyć jedynie uzupełnieniu funkcji mieszkalnej terenu. Dlatego też bezzasadne jest twierdzenie, że przedmiotowej inwestycji nie dotyczy §30 ust. 3 pkt 4, dopuszczający możliwość lokalizacji na rozpatrywanym terenie usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową w formie wbudowanej lub dobudowanej, stanowiącej jedną bryłę z częścią mieszkalną lub jako samodzielny budynek wolnostojący. Zgodnie zaś z projektem przedmiotem inwestycji jest usytuowanie 60 stanowisk parkingowych (w tym 24 pod wiatą, która zgodnie z przepisami prawa budowlanego nie stanowi samodzielnego budynku wolnostojącego) i jako taka nie może być uznana za spełniająca warunki zwarte w miejscowym palnie zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Dla oceny zarzutu skargi wadliwego zastosowania § 30 ust. 1 i 3 postanowień niniejszego planu zagospodarowania, należy przytoczyć zapis tych postanowień: § 30 ust. 1 tereny oznaczone na rysunku symbolem 6.3MN,U przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią, ust. 3 ustala się następujące zasady zabudowy i zagospodarowania terenów, o których mowa w ust. 1: pkt 4) ustala się możliwość lokalizacji usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową w formie wbudowanej lub dobudowanej, stanowiącej jedną bryłę z częścią mieszkalną lub jako samodzielny budynek wolnostojący. Z zapisu ust. 1 wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż "parkingi", o których tam mowa, mogą być budowane jedynie "wraz" z zabudową mieszkaniową i usługową; nie mogą być samodzielną inwestycją o charakterze usługowym. Zapis ust. 3 pkt 4 precyzujący zasady zabudowy usługowej, podkreśla, że zabudowa usługowa może służyć lokalizacji usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową i zabudowa ta może przybierać formę wbudowanej lub dobudowanej (stanowiącą jedną bryłę) z częścią mieszkalną budynku lub może stanowić samodzielny budynek mieszkalny. Przepis usta. 3 pkt 4 nie pozwala również na budowę parkingu, bez wybudowania budynku mieszkalnego lub usługowego. W konsekwencji stwierdzić należy, iż pomiędzy postanowieniami § 30 ust. 1 oraz § 30 ust. 3 pkt 4 analizowanego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma sprzeczności, czy raczej kolizji, do wyeliminowania której należałoby stosować merytoryczną regułę kolizyjną lex specialis derogat legi generali, ponieważ zapisy planu nie pozostają ze sobą w takiej relacji. Uznać należy zatem, iż zarzut wadliwego zastosowania postanowień planu jest bezzasadny. Nie znajduje merytorycznego uzasadnienia przedstawiona w skardze próba włączenia "parkingu i wiaty" do pojęcia "budynku wolnostojącego". Pojęcie "budynku" jest w sposób precyzyjny zdefiniowane przepisem art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118), zgodnie z którym budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni na pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Parking nie spełnia tych kryteriów prawa budowlanego, nie jest zatem "budynkiem", a jest "budowlą" w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. Skoro zatem projektowany parking ma stanowić samodzielną budowlę w rozumieniu prawa budowlanego, to projektowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem odmowa wydania pozwolenia budowlanego jest uzasadniona normą przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-