II SA/Bk 720/04

Dnia 02 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, po rozpoznaniu w dniu 02 grudnia 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Okręgowej Izby Lekarskiej w B. z dnia – nie ustalono Nr - nie ustalono w przedmiocie : prawa wykonywania zawodu lekarza p o s t a n a w i a: Odrzucić skargę. Z. J. K. wniósł odwołanie od decyzji Okręgowej Izby Lekarskiej "odbierającej" mu prawo wykonywania zawodu lekarza. Nie wskazał jakiej konkretnie treści i formy rozstrzygnięcie kwestionuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargę Z. J. K. jako niedopuszczalną, Sąd jest zmuszony odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 tejże ustawy). W kontekście w/w przepisu, zakładając jednocześnie racjonalność działań ustawodawcy, a takie założenie w warunkach demokratycznego państwa prawa zdaje się być w pełni uprawnione, nie sposób nie zauważyć, że celem skargi do sądu administracyjnego jest doprowadzenie do zgodności działań organów administracji publicznej z prawem. Jeżeli zatem jest szansa na osiągnięcie tego celu w sposób prostszy i tańszy poprzez ewentualne wyeliminowanie naruszenia prawa w drodze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, to szansa ta winna być wykorzystana. (por. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 4 maja 2004 roku, sygnatura akt OSK 55/04, opubl. Wokanda 2004/7-8/56). W realiach niniejszej sprawy, należy wskazać na regulacje zawarte w art. 57 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku, o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jednolity: Dziennik Ustaw z 2002 roku, Nr 21, poz. 204, ze zmianami). Zgodnie z ust. 1 tegoż przepisu prawnego - od uchwał okręgowych rad lekarskich w sprawach, o których mowa w art. 5-7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5, art. 14 i art. 52a (a więc w tym też w jakikolwiek sposób ograniczających prawo do wykonywania zawodu lekarza – przyp. aut.) lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej, która podejmuje w tej sprawie uchwałę. Z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku, o zawodach lekarza i lekarza dentysty, wynika jednoznacznie, że do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Z art. 57 ust. 3 cyt. ustawy wywnioskować należy, iż dopiero na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, służy zainteresowanemu skarga do sądu administracyjnego. W kontekście wyżej przedstawionych rozważań, godzi się podnieść, iż skoro strona, jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy, mając możliwość uruchomienia postępowania odwoławczego przed organem II instancji nie korzysta z drogi prawnej w tym zakresie, to z racji woli ustawodawcy wyrażonej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) - Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaistniała w niniejszej sprawie sytuacja, a mianowicie niewyczerpanie (mimo przysługiwania) przez Z. J. K. środków zaskarżenia, stymuluje więc konieczność odrzucenia jego skargi jako niedopuszczalnej (por. Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2004 r., s.116-117). Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.