II SA/Bk 721/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...] w przedmiocie określenia opłaty legalizacyjnej 1. oddala skargę 2. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez ustanowionego z urzędu adwokata T. O. w wysokości 240 (słownie dwieście czterdzieści) złotych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. wszczął na wniosek Pani J. M. postępowanie administracyjne, w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego murowanego zlokalizowanego na działce położonej w S. [...] gm. S. stanowiącej własność Pana R. D. Podczas przeprowadzonej w dniu [...]08.2003r. przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. kontroli stwierdzono, iż inwestor wniósł budynek inwentarski, murowany o wymiarach 5,00 x 10,00m z dachem dwuspadowym, pokryty blachą. Budynek ten został zrealizowany w 2000r. przez P. R. D. Na wzniesienie nowej inwestycji nie zostało udzielone pozwolenie na budowę. W związku z takim stanem sprawy PINB w dniu [...]10.2003r. decyzją nr [...] nakazał panu R. D., wykonanie rozbiórki wybudowanego przedmiotowego budynku inwentarskiego na podstawie art. 48 ust. 1 znowelizowanej ustawy – Prawo budowlane z 1994r. W wyniku złożonego odwołania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]12.2003r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie PINB i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia ze względu, iż istniała możliwość dokonania legalizacji powstałej samowoli budowlanej. W dniu [...]02.2004r. postanowieniem nr [...] w oparciu o art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994r. – Prawo budowlane znowelizowanej ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. zobowiązał pana R. D. do przedłożenia w terminie do dnia [...]03.2004r.: - zaświadczenia Wójta Gminy S. o zgodności wybudowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gm. S. dot. działki [...] w S., - dokumentacji technicznej powykonawczej (w tym geodezyjnej) w 4 egzemplarzach wraz z opinią techniczną osoby uprawnionej o przydatności wykonanego obiektu do użytkowania, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z nałożonego obowiązku inwestor wywiązał się, w związku z tym w dniu [...]04.2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. postanowieniem nr [...] w oparciu o przepis art. 59 g i art. 49 ust. 1, 2 i 3 znowelizowanej ustawy Prawo budowlane z 1994r. ustalił panu R. D. opłatę legalizacyjną w kwocie 15 000 złotych. Zażalenie na powyższe postanowienie do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wniósł Pan R. D., który w jednozdaniowym uzasadnieniu powyższego zażalenia, podniósł okoliczność swojej niepełnosprawności w postaci inwalidztwa I grupy i fakt, iż jest jedynym żywicielem rodziny. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...]05.2004 roku nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając iż wysokość opłaty legalizacyjnej wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 roku w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawy do obliczenia kary, wymierzonej z wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120, poz. 1132 z 2003 roku). Skarga na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z pośrednictwem organu odwoławczego wywiódł Pan R. D., zarzucając naruszenie art. 7 kpa, bowiem jego treść wskazuje, że organy państwa winny uwzględnić słuszny interes obywateli, natomiast uchylenie zaskarżonego postanowienia nie naruszy żadnego interesu społecznego. Ponadto prawo budowlane, zdaniem skarżącego mówi, że opłata legalizacyjna ma być ekonomicznie uzasadniona, a w jego przypadku przy bardzo trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej – wymóg powyższy nie został spełniony. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spór w niniejszej sprawie sprowadza się jedynie do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej w kwocie 15.000 złotych, bowiem bezspornym jest fakty dopuszczenia się przez skarżącego samowoli budowlanej, jak również wyrażenia przez niego zgody na legalizację tejże samowoli. Podnoszona przez skarżącego bardzo trudna sytuacja rodzinna, majątkowa i zdrowotna nie ma wpływu na ustalenie w minimalnej wysokości wyżej wymienionej opłaty legalizacyjnej lub odstąpienia od jej wymierzenia, ponieważ przepisy nie zawierają takich rozstrzygnięć. Nie zasadne jest także stanowisko Pana R. D. o naruszeniu art. 7 kpa. Przepis ten bowiem wyraźnie stanowi, że "organy administracji publicznej stoją na straży praworządności", a więc muszą bezwzględnie podporządkować się przesłankom zawartym w przepisach prawa. W konkretnej sprawie organy administracji publicznej właściwie ustaliły wysokość opłaty legalizacyjnej w oparciu o art. 48 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59 ust. 1 – ustawy z dnia 07.07.1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003 roku) oraz na podstawie obowiązującego w dniu orzekania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.06.2003 roku w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawowy do obliczenia kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120, poz. 1132 z 2003 roku). W myśl powyższych przepisów organy były obligowane do wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej zgodnie z przesłankami zawartymi w wyżej wymienionych aktach prawnych. Nie mogły więc stosować zasad umiarkowania czy też odstępstwa od wymierzenia opłaty, ponieważ ustawodawca nie zawarł takich rozwiązań w przepisach prawa. W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku). O kosztach Sąd rozstrzygnął w myśl art. 250 cytowanej wyżej ustawy.