II SA/Bk 721/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. U. K. "C. b." Sp. z o.o. w S. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków w zakresie gospodarki odpadami 1. uchyla zaskarżone zarządzenie w punkcie 1, 2. stwierdza że zaskarżone zarządzenie w części objętej punktem 1 wyroku nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w . na rzecz skarżącego P. U. K. "C. b." Sp. z o. o. w S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 z późn. zm.) P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w B. (dalej: PWIOŚ w B.) nakazał P. U. K. "C. b" sp. z o.o. w S. (dalej: spółka): 1) przekazywanie odbieranych od właścicieli nieruchomości odpadów komunalnych do unieszkodliwiania lub do odzysku, do instalacji wskazanych w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012 - 2017" – z terminem realizacji od otrzymania niniejszego zarządzenia, 2) przekazywanie odpadów na podstawie kart przekazania odpadów, sporządzanych zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o odpadach – z terminem realizacji: niezwłocznie po przekazaniu odpadu lub po zakończeniu miesiąca, którego dotyczy. Ponadto wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń do dnia [...] maja 2013 r. Z uzasadnienia niniejszego zarządzenia wynika, że na podstawie ustaleń kontroli (udokumentowanej protokołem kontroli Nr [...]), przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. Delegatury w S., w dniach [...]-[..] kwietnia 2013 r. w P. U. K. "C. b." Sp. z o.o. w S., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nałożono ww. nakazy, uzasadniając pierwszy z nich faktem, że odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości z terenu miasta S. oraz gminy S. powinny być przekazywane do instalacji wskazanej w Uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] października 2012 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012-2017", w załączniku Regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w województwie P. i instalacje do zastępczej obsługi regionów. Taką zaś instalacją jest P. G. i O. Sp. z o.o. w S. Jako uzasadnienie drugiego z nałożonych obowiązków wskazano art. 69 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21), zgodnie z którymi posiadacz odpadów jest obowiązany do przekazywania odpadów na podstawie kart przekazania odpadów; karty sporządza się niezwłocznie po ich przekazaniu lub niezwłocznie po zakończeniu miesiąca, którego dotyczą. Dnia [...] maja 2013 r. spółka złożyła zastrzeżenia do wyżej opisanego protokołu kontroli podnosząc, że zgodnie z art. 20 ust. 9 ustawy o odpadach, w przypadku wyznaczenia instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 poza obszarem regionu gospodarki odpadami komunalnymi, na którym odpady te zostały wytworzone, nie stosuje się ust. 7 i 8. A zatem zakaz przekazywania odpadów poza region gospodarki odpadami komunalnymi, o którym mowa w art. 20 ust. 7 ustawy o odpadach, obowiązuje tylko gdyby w Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. wyznaczono instalacje zastępcze tylko na obszarze, na którym zostały wytworzone. Organ w odpowiedzi na ww. zastrzeżenia podtrzymał swoje stanowisko. Spółka dnia [...] maja 2013 r. wystąpiła do ww. organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w zarządzeniu pokontrolnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. wnosząc o uchylenie pkt 1 przedmiotowego zarządzenia. Organ w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. wyjaśnił, że wystąpił do Zarządu Województwa P. w B. z wnioskiem o wyjaśnienie zapisów zawartych w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012 – 2017" oraz w uchwałach dot. wykonania ww. planu. Organ podtrzymał swoje stanowisko powołując się na argumentację prezentowaną przez Marszałka Województwa P. w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na zarządzenie pokontrolne P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożyła spółka, wnosząc o uchylenie punktu 1 przedmiotowego zarządzenia oraz zarzucając mu naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skarżący w uzasadnieniu skargi powielił uprzednio podnoszone argumenty, w szczególności zauważył, że zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wydawane jest w oparciu o przeprowadzoną kontrolę, w razie stwierdzenia w jej wyniku naruszeń prawa oraz ma na celu wyeliminowanie tych naruszeń poprzez zobowiązanie do poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa. Zatem wymogiem wydania zarządzenia pokontrolnego jest uprzednie stwierdzenie naruszeń w toku kontroli, zaś brak naruszenia prawa przez podmiot kontrolowany nie uzasadnia wydania zarządzenia pokontrolnego. Skarżący przytoczył także orzecznictwo sądowoadministracyjne potwierdzające ww. stanowisko. W ocenie skarżącego, organ zamieścił zobowiązanie do poinformowania o realizacji zarządzenia pokontrolnego, zakreślając w tym celu wskazany termin, podczas gdy w istocie do naruszeń prawa ze strony kontrolowanej spółki nie doszło. Skarżący wskazał także, że dostarczając odpady do Centrum Innowacyjnej Gospodarki Odpadami w miejscowości S. gmina W., nie naruszył przepisów prawa miejscowego określonych w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012-2017". W Tab. 6.1. -27 (str. [...]). Regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w Regionie Północnym i zastępczej obsługi regionu wskazuje się CIGO w S. - jako instalacji regionalnej równorzędnej z ZUOK w S. i ZZO E.-S. W jego ocenie należy zauważyć, że w dniu podjęcia uchwały Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. przez Sejmik Województwa P. nie istniał podmiot o nazwie ZUOK w S., albowiem został zlikwidowany uchwałą NR [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami w S. Spółka z o. o. z/s w S. zostało zaś powołane umową Spółki z dnia [...] stycznia 2012 r. Wobec tych okoliczności nie ma podstaw do przekazywania odpadów komunalnych do P. G. O. S. Sp. z o. o. Skarżący podkreślił także, że uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta S., Rada Miejska w S. odstąpiła od ustalania miejsca dostarczania odpadów w prawie miejscowym. W tych zaś okolicznościach, zobowiązywanie podmiotu kontrolowanego do dostarczania odpadów do podmiotu nie wpisanego do Planu Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012-2017, nie ma podstaw prawnych. Ponadto skarżący wskazał, że ww. okoliczności zostały podniesione w zastrzeżeniach do protokołu z kontroli. Organ jednak nie czekając na zapowiedziane zastrzeżenia do protokołu wydał zarządzenie pokontrolne, które w takich okolicznościach, było co najmniej przedwczesne. Postępowanie niniejsze, w ocenie skarżącego narusza art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżone zarządzenie pokontrolne PWIOŚ w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nakazujące P. U. K. "C. b" sp. z o.o. w S.: 1) przekazywanie odbieranych od właścicieli nieruchomości odpadów komunalnych do unieszkodliwiania lub do odzysku, do instalacji wskazanych w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012 - 2017" – z terminem realizacji od otrzymania niniejszego zarządzenia, 2) przekazywanie odpadów na podstawie kart przekazania odpadów, sporządzanych zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o odpadach – z terminem realizacji: niezwłocznie po przekazaniu odpadu lub po zakończeniu miesiąca, którego dotyczy. Materialnoprawną podstawą przedmiotowego zarządzenia stanowił art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 686, dalej: ustawa), zgodnie z którym na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa bowiem na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną, na co wskazuje treść art. 31a ust. 1 ustawy. Skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie wyników dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej osoby fizycznej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 02 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08). Jest to bowiem akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarżący zadośćuczynił wymogowi z art. art. 52 § 3 p.p.s.a., który nakazuje, aby przed wniesieniem skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W niniejszej sprawie wskazane wymogi zostały zachowane. Skarga wniesiona w dniu [...] lipca 2013 r., poprzedzona została wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa złożonym dnia [...] maja 2013 r., na które organ udzielił odpowiedzi, doręczając ją skarżącej spółce w dniu [...] lipca 2013 r. Tym samym uznać należy, że zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione z zachowaniem 14-dniowego terminu, jak również skarga spółki została wniosła w ustawowym 30-dniowym terminie (art. 53 § 2 p.p.s.a.). W tych okolicznościach skarga przyjęta została do merytorycznego rozpoznania. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że jak wskazano w wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 723/12, do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, nie stosuje się przepisów k.p.a., gdyż jest to postępowanie odrębne. Postępowanie to jest prowadzone na podstawie przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), do których to przepisów odsyła art. 12a tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 roku, sygn. akt II OSK 2036/09). Powoduje to, że uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może służyć ustaleniu stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2039/09). Sąd kontrolujący takie zarządzenie może na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylić taki akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się naruszeniem obowiązującej procedury. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, stąd zarzut naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a jest niezasadny. Zresztą, jak wskazano wyżej, przepisy k.p.a. nie miały zastosowania przy prowadzeniu przedmiotowego postępowania. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne podlega jednak uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Podkreślenia bowiem wymaga, że w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że instalacją, do której spółka winna przekazywać odpady jest P. G. O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. i że wynika to z Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] października 2012 r. i dołączonego do niej załącznika "Regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w województwie P. i instalacje do zastępczej obsługi regionów". Zdaniem Sądu, tak nie jest. Zauważenia wymaga, że uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie likwidacji Z. U. O. K. w S. w celu zawiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zlikwidowano zakład budżetowy Miasta S. pod nazwą Z. U. O. K. w S. W dniu [...] lutego 2012 r. zarejestrowano w KRS P. G. O. w S. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w S.. W dniu [...] czerwca 2012 r. Sejmik Województwa P. podjął uchwałę Nr [...] w sprawie wykonania "Planu Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012-2017", która weszła w życie w dniu [...] lipca 2012 r. W załączniku Nr 2 określono regionalne instalacje odpadów komunalnych w województwie P. i instalacje do zastępczej obsługi regionów. Dodatkowo, Sejmik Województwa P. Uchwałą z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] zmienił uchwałę z dnia [...] lipca 2012 r. w ten sposób, że zmieniono Załącznik Nr 2 i uchwalono Załącznik nowy. W Załączniku wskazano między innymi, że dla Regionu Północnego w zakresie instalacji do mechaniczno – biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów (A – instalacja MBP), brak jest funkcjonującej regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, zaś do czasu uruchomienia lub uzyskania przez regionalne instalacje wystarczającej mocy przerobowej do przetwarzania odpadów komunalnych z regionu wyznacza się instalacje: ZUOK w S., CIGO w S. i ZZO E.- S. PWIOŚ w B. w zaskarżonym punkcie 1 zarządzenia pokontrolnego nakazał skarżącej spółce przekazywać odbierane od właścicieli nieruchomości do unieszkodliwiania lub do odzysku do instalacji wskazanych w "Planie Gospodarki Odpadami Województwa P. na lata 2012-2017". W przedmiotowym planie, a dokładniej w Załączniku do tego planu, są wskazane trzy instalacje: ZUOK w S., CIGO w S. i ZZO E. – S. (w S.). Skoro, więc od dnia [...] grudnia 2011 r. podmiot o nazwie ZUOK w S. został zlikwidowany, to należy przyjąć, że w przedmiotowym załączniku pozostały tylko dwa podmioty, tj. CIGO w S. i ZZO E. - S. Formalnie rzecz biorąc, pkt 1 zarządzenia jest poprawny, gdyby organowi chodziło o zobowiązanie skarżącego do składowania odpadów w tych dwóch instalacjach. Z uzasadnienia zarządzenia wynika jednakże co innego, a mianowicie, że instalacją, do której skarżący ma dostarczać odpady jest P. G. O. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w S.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika nadto, że w ocenie organu poza ZUOK w S., dwie pozostałe instalacje wskazane w Załączniku są nieodpowiednie i do nich skarżący odpadów dostarczać nie może. Zachodzi zatem sprzeczność pomiędzy treścią pkt 1 zarządzenia, a jego uzasadnieniem. W pkt 1 zarządzenia organ nakazuje skarżącemu dostarczać odpady do ZUOK w S., CIGO w S. i ZZO E.- S. (w S.), zaś w uzasadnieniu zarządzenia wskazuje, że jedyną instalacją, do której skarżący ma dostarczać odpady jest P. G. O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S.. Stanowisko organu jest nieprawidłowe. Ma rację skarżący gdy twierdzi, że zarządzenia pokontrolne w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska mogą być wydawane jedynie w sytuacji stwierdzenia naruszenia prawa i w celu wyeliminowania tych naruszeń, a nie np. w celach instruktażowych, do bieżącego pouczania i przypominania o obowiązkach ciążących na kontrolowanej jednostce, a wynikających z przepisów prawa, gdyż służą wyłącznie w celu przeciwdziałania stwierdzonym w toku kontroli naruszeniom (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 5/08). Zdaniem Sądu, skarżący nie naruszył prawa w zarzucanym mu zakresie, a zatem brak było podstaw do wydawania w stosunku do niego przedmiotowego zarządzenia w pkt 1. Z protokołu pokontrolnego wynika bowiem, że zarzuca się skarżącemu, że odpady przekazywał do instalacji CIGO w S. Organ nie zauważa jednak, że instalacja ta jest wskazana w Załączniku do Uchwały Nr [...] zmienionej Uchwałą Nr [...]. A zatem skarżący dostarczał odpady do instalacji zgodnie z prawem. Sąd nie podziela stanowiska organu, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy skarżący winien odpady dostarczać jedynie do tej instalacji, która przetwarzałaby je w miejscu ich powstania. Taką instalacją, odpowiadającą tym wymaganiom, jest tylko instalacja w S. (niezależnie jak ją nazywać: ZUOK w S. lub PGO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S.), gdyż CIGO w S. i ZZO-E.- S. w S. znajdują się poza wskazanym obszarem. Z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21) wynika, że wraz z uchwaleniem wojewódzkiego planu gospodarki odpadami sejmik województwa podejmuje uchwałę w sprawie jego wykonania. Z kolei ust. 2 wskazanego przepisu stanowi, że uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami określa: 1) regiony gospodarki odpadami komunalnymi; 2) regionalne instalacje do przetwarzania odpadów w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Uchwała Sejmiku Województwa P. NR [...] i zmieniająca ją Uchwała Nr [...] są niewątpliwie uchwałami, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach. A zatem, z mocy art. 20 ust. 9 ustawy o odpadach, w przypadku wyznaczenia instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2, poza obszarem regionu gospodarki odpadami komunalnymi, na którym odpady te zostały wytworzone, nie stosuje się ust. 7 i 8. Ostatnio wskazanych przepisów stanowią, że (7) zakazuje się przetwarzania: 1) zmieszanych odpadów komunalnych, 2) pozostałości z sortowania odpadów komunalnych oraz pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, o ile są przeznaczone do składowania, 3) odpadów zielonych - poza obszarem regionu gospodarki odpadami komunalnymi, na którym zostały wytworzone. (8) zakazuje się przywozu na obszar regionu gospodarki odpadami komunalnymi odpadów, o których mowa w ust. 7, wytworzonych poza obszarem tego regionu. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że skarżący w sytuacji wskazania w przedmiotowej uchwale (Załączniku) dwu instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami komunalnymi, znajdujących się poza regionem, jest uprawniony do dostarczania odpadów komunalnych także do tych instalacji. Organ próbuje traktować instalację znajdującą się w S. (niezależnie od jej nazwy) jako instalację regionalną, a ona nią nie jest. Wynika to wprost z załącznika do omawianej Uchwały. Instalacja w S. jest bowiem instalacją zastępczą, taką samą jak dwie inne instalacje zastępcze określone w przedmiotowym Załączniku (w S. i S.). Brak jest podstawy prawnej do traktowania instalacji w S. na innych zasadach niż dwu pozostałych instalacji. Tytułem przypomnienia zauważyć jedynie należy, że z art. 38 ust. 3 ustawy o odpadach wynika, że uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega obligatoryjnej zmianie w przypadku zmiany podziału na regiony gospodarki odpadami komunalnymi lub zakończenia budowy regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Dopóki zatem przedmiotowa uchwała nie zostanie zmieniona w obligatoryjnym trybie przewidzianym w art. 38 ust. 3 ustawy o odpadach lub trybie fakultatywnym, w związku z określonymi zamierzeniami Sejmiku Województwa P., dopóty wiąże ona w obowiązującym kształcie. Pamiętać bowiem trzeba, że w rozumieniu art. 38 ust. 3 ustawy o odpadach, jest ona aktem prawa miejscowego. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie w części objętej punktem 1 wyroku nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).