II SA/Bk 725/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 127 § 2 oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyliło w całości zaskarżoną przez "M. B." decyzję Prezydenta Miasta B. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowo – biurowego z częścią magazynową, branży komputerowej oraz dwoma mieszkaniami dla pana M. Ż. i pana F. K. Ż., na działce nr [...]/[...] położonej w B. przy ulicy W. i przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia 12 marca 2008 roku (data wpływu do organu 18 marzec 2008 roku) Panowie M. A. Ż. i F. K. Ż. zwrócili się do Prezydenta Miasta B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowo – biurowego, z częścią magazynową branży komputerowej oraz dwoma mieszkaniami z garażem na działce będącej ich własnością, o numerze ewidencyjnym gruntów [...]/[...], położonej w B. przy ulicy W. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...] ustalił warunki dla wymienionej wyżej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł "M. B." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. zarzucając nie dokonanie przez organ I instancji należytej i starannej oceny wpływu planowanej inwestycji na interes osób trzecich. Zdaniem skarżącej spółki z uwagi na położenie działki nr [...]/[...] w strefie ochronnej zakładu produkcyjnego należącego do tej spółki, którego działalność ma negatywny wpływ na otoczenie, lokalizacja przedmiotowej inwestycji na wyżej wymienionej działce jest nieuzasadniona i może w przyszłości powodować spory pomiędzy inwestorami a spółką. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania nie może stanowić postawy do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, bowiem narusza między innymi § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) poprzez wyznaczenie obszaru poddanego analizie poniżej minimalnych wielkości zawartych w tym przepisie. W toku postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji nie analizowano górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Nie analizowano również wielkości wskaźnika nowej zabudowy w stosunku do całej powierzchni zabudowy, a jedynie tylko w stosunku do niektórych działek. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł "M. B." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku (Dz. U. nr 80, poz. 717) i art. 7 kpa przez błędną i dowolną ocenę stanu faktycznego w wyniku pominięcia okoliczności faktycznych wskazujących, że charakter zabudowy na działkach sąsiednich pozostaje w oczywistej sprzeczności z wnioskowaną inwestycją oraz nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w wyniku zaniechania rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania i błędne przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do oddalenia wniosku o wydanie warunków zabudowy. Strona skarżąca zarzuciła również fakt naruszenia art. 138 § 2 kpa poprzez błędne przyjęcie, ze w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej powoływanej: p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Dokonując takiej kontroli sąd bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Kierując się powyższymi regułami Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą wyrażoną art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U, nr 80, poz. 717 ze zm.) powoływanej dalej: u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W myśl zaś art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełniania następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto, jak wynika z art. 61 ust. 6 cytowanej wyżej ustawy, Minister właściwy dla spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określa w drodze rozporządzenia, sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku baraku planu miejscowego. Zgodnie zaś z ust. 7 art. 61 tejże ustawy, rozporządzenie powyższe powinno określać wymagania dotyczące: 1. linii zabudowy; 2. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3. szerokości elewacji frontowej 4. szerokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5. geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) Minister Infrastruktury rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U nr 164, poz. 1588) określił § 3 ust. 2 tegoż rozporządzenia granice obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W cytowanym rozporządzeniu Minister Infrastruktury zawarł także szereg innych wymogów wynikających z przesłanek art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – między innymi w § 5 – wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jak również w § 7 cytowanego powyżej rozporządzenia wyznaczenie wielkości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organ odwoławczy właściwie zinterpretował przepis art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3, 5 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem stwierdzając niespełninie przesłanek zawartych w wyżej wymienionych przepisach w analizie będącej podstawą wydania decyzji przez organ I instancji – uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta B. celem uzupełnienia postępowania administracyjnego w zakresie wskazanym przez cytowane wyżej przepisy. Organ odwoławczy, zdaniem Sądu, nie naruszył tym samym art. 138 § 2 kpa. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części w przedmiocie spełnienia przesłanek rozporządzenia w pełni realizuje wymogi art. 138 § 2 kpa. Dopiero uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w wyżej wymienionym zakresie pozwoli organom na ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)