II SA/Bk 736/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i orzeczenia o nakazaniu wykonania określonych robót budowlanych - oddala skargę.- U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustawienia. Na wniosek J. F. z dnia 7 sierpnia 2008 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku gospodarczego znajdującego się na działce o nr geod. [...] w S. przy ul. N. Ś. [...]. W wyniku dokonanych w dniu 20 sierpnia 2008 r. oględzin ustalono, iż na przedmiotowej działce istnieje budynek gospodarczy dawnej chlewni, konstrukcji murowanej o wym. 12,0 x 4,50 m z dachem jednospadowym, pokrytym blachą ze spadkiem w kierunku własnej działki. Jedna ściana podłużna budynku usytuowana jest po granicy z działką [...], należącą do J. F. Jest to ściana pełna (bez okien), murowana, wychodząca około 30 cm ponad połać dachową budynku. W części ściany, wychodzącej ponad połać dachową stwierdzono brak 4 bloczków oraz zniszczone spoinowanie, powodujące odchylenie części bloczków na działkę wnioskodawcy. Część ściany szczytowej od strony południowej jest drewniana. Przedmiotowy budynek powstał według oświadczenia właściciela w latach 70 - tych, a według J. F. w latach 50 - tych ubiegłego wieku. Na tej podstawie uznano, iż bez względu na rozbieżności na temat okresu realizacji i jakości materiałów budowlanych jest to budynek kilkudziesięcioletni, znacznie zniszczony przez działanie niekorzystnych wpływów warunków atmosferycznych, w stanie wskazującym na znaczne zużycie techniczne. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. nr [...] zobowiązano małżonków E. S. – C. oraz K. C. do przedłożenia w terminie do 30 grudnia 2008 r. oceny stanu technicznego wyżej opisanego budynku gospodarczego oraz przydatności jego do użytkowania, wykonanej przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje zawodowe w budownictwie ze wskazaniem zakresu niezbędnych robót zapewniających bezpieczeństwo użytkowania i spełnienie wymagań warunków technicznych. Na skutek złożonego przez J. F. zażalenia do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., w/w rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem tego organu z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]. Wydane postanowienie zostało poprzedzone dokonaniem w dniu 19 listopada 2008 r. oględzin budynku przez organ II instancji. Z kolei zaś skarga na ostateczne postanowienie wywiedziona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 18 czerwca 2009 r. (sygn. akt II SA/Bk 58/09). W dniu 30 grudnia 2008 r., w związku z przedłożeniem przez zobowiązanych wymaganej oceny technicznej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję nr [...] nakazującą inwestorom wykonanie robót budowlanych, mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i zagrożeń, występujących w budynku gospodarczym na działce nr geod. [...] w S., zgodnie z zaleceniami i wskazaniami zawartymi w przedłożonej ocenie technicznej obiektu, tj.: 1) Usunięcie ruszających się bloczków żużlobetonowych w ścianie podłużnej, tylnej budynku gospodarczego - pod rygorem natychmiastowej wykonalności. W terminie do 30 września 2009 r. 2) Zwieńczenie ściany podłużnej tylnej z pozostałymi ścianami wieńcem żelbetowym o grubości ściany, wysokości min. 0,20 m, o zbrojeniu 4 prętami o średnicy 12 mm, połączonymi strzemionami ze stali o średnicy 6mm w rozstawie, co 25 cm. 3) Zaspoinowanie i otynkowanie ściany. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z przedłożonej przez inwestora oceny stanu technicznego obiektu wynika, iż ściana podłużna wzdłuż granicy z działką skarżącego, odchylona jest od pionu około 4 cm i nie posiada stosownego wykończenia wieńcem żelbetowym. Jednakże po usunięciu wykruszonych i ruchomych bloczków żużlobetonowych, domurowaniu nowych i wykonaniu wieńca żelbetowego, budynek nie będzie stwarzał zagrożenia dla jego użytkowników oraz otoczenia i będzie nadawał się w pełni do użytkowania. Nadto organ wskazał, iż w celu uzupełnienia spoinowania i otynkowania ściany podłużnej dla jej bezpieczeństwa i estetyki, konieczne będzie wejście na teren sąsiedniej nieruchomości za zgodą jej właściciela w przewidywanym terminie, zakresie i sposobie ich wykonania. W przypadku braku takiej zgody, o konieczności wejścia na teren, rozstrzyga właściwy organ administracji architektoniczno- budowlanej. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. uchylił w całości powyższe rozstrzygnięcie i orzekł nakazanie właścicielom budynku wykonanie niżej wymienionych robót budowlanych, mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i zagrożeń, występujących w budynku gospodarczym na działce nr geod. [...] w S., tj.: 1) Usunięcie ruszających się bloczków żużlobetonowych w ścianie podłużnej, tylnej budynku gospodarczego - pod rygorem natychmiastowej wykonalności. W terminie do 31 sierpnia 2010 r. 2) Zwieńczenie ściany podłużnej tylnej z pozostałymi ścianami wieńcem żelbetowym o grubości ściany, wysokości min. 0,20 m, o zbrojeniu 4 prętami o średnicy 12 mm, połączonymi strzemionami ze stali o średnicy 6 mm w rozstawie, co 25 cm. 3) Zaspoinowanie zaprawą cementową i otynkowanie ściany tynkiem cementowo-wapiennym. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie prawidłowo zastosowano art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Organ podkreślił, iż sporny budynek jest budynkiem starym, powstałym według jednej strony w latach 70 - tych, według drugiej – 50 – tych, stąd, jeżeli przez wiele lat budynek stoi i działają na niego warunki atmosferyczne, będące na danym terenie, budynek niszczeje. Słusznie zatem organ I instancji miał wątpliwości związane ze stanem technicznym przedmiotowego budynku. Z tego powodu na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego nałożył na jego właścicieli obowiązek dostarczenia oceny technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje zawodowe w budownictwie. Obowiązek ów został przez Państwa C. wypełniony. Przedstawiona ocena techniczna wykazuje, że budynek został wykonany w sposób niechlujny, a wykonujący go murarze "wykazali się niską kulturą murowania". Pan M. F., posiadający niezbędne uprawnienia do wykonania takiej oceny, stwierdził, iż ściana istniejąca wzdłuż granicy działki, która ma odchylenie od pionu, "nie stanowi żadnego zagrożenia ze względu na swoją krzywiznę, gdyż nie posiada żadnych rys lub spękań, sugerujących zagrożenie". Zastrzeżenia jego wzbudziły natomiast luźne bloczki żużlobetonowe, znajdujące się na wymienionej ścianie i puste miejsca, świadczące o tym, że takie bloczki się osunęły. Jego zdaniem przyczyną tego było wymurowanie ściany powyżej dachu na wysokość około 25 cm bez zakończenia jej wieńcem żelbetowym. W celu zabezpieczenia autor oceny zalecił wzmocnić ruszające się bloczki, podmurować nowe w miejscu brakujących. Jednocześnie stwierdził, że inne ściany budynku, także wykonane w sposób niechlujny - cegła jest niespoinowana, nieotynkowana i wymurowana krzywo - nie stanowią żadnego zagrożenia, a jedynie "brzydko wyglądają". W podsumowaniu stwierdził, że "przedmiotowy budynek gospodarczy nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia właścicieli oraz osób postronnych i można go użytkować z zastrzeżeniem konieczności natychmiastowego uzupełnienia zaprawy przy ruszających się bloczkach, które mogą spaść komuś na głowę". Mając na względzie powyższą ocenę oraz kierując się stanowiskiem zawartym w protokole własnych oględzin z dnia 19 listopada 2008 r., dotyczącym konieczności zdjęcia luźnych bloczków, stwierdzono, iż należy nakazać inwestorom wykonanie robót, polegających na usunięciu ruszających się bloczków żużlobetonowych w ścianie podłużnej tylnej budynku gospodarczego - pod rygorem natychmiastowej wykonalności oraz wykonać na tej ścianie wieńca żelbetowego o grubości ściany, wysokości min. 0,20 m, o zbrojeniu 4 prętami o średnicy 12 mm, połączonymi strzemionami ze stali o średnicy 6mm w rozstawie, co 25 cm. Czynności te mają na celu wzmocnienie ściany i usunięcie zagrożenia zwalania się elementów. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż powodem uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, było niedookreślenie, jakim materiałem należy zaspoinować tę ścianę oraz czym ją otynkować, mając na uwadze jak najlepsze jej wzmocnienie. Nadto zauważono, iż zgodnie z art. 130 § 2 kpa wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie robót, wymienionych w pkt 2 i 3 decyzji, a termin określony w niej do wykonania wskazanych w tych punktach czynności jest zbyt krótki. Dodatkowo inwestor w dniu 8 września 2009 r. złożył do organu nadzoru budowlanego podanie o przesunięcie terminu wykonania robót nakazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do dnia 31 sierpnia 2010 r. Mając na uwadze zbliżający się okres jesienno - zimowy i warunki atmosferyczne, niesprzyjające wykonywaniu tego rodzaju robót budowlanych, organ postanowił przychylić się do powyższego wniosku i przedłużyć termin wykonania robót. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, uznając je w całości za nieuzasadnione. W szczególności organ nie uwzględnił żądania odwołującego dotyczącego zademonstrowania spadania bloczków z budynku inwestorów, podkreślając, iż podczas wizji stwierdzono, iż są to luźne bloczki. Organ nie określił ilości tych bloczków, co oznacza, że należy usunąć wszystkie luźne bloczki. Ponadto, jeżeli chodzi o termin usunięcia tych bloczków, to zarówno organ l, jak i II instancji nakazały usunięcie ruszających się bloczków żużlobetonowych w ścianie podłużnej, tylnej budynku gospodarczego - pod rygorem natychmiastowej wykonalności. Oznacza to zobowiązanie do wykonania tej czynności natychmiast. Termin "30.09.2009 r." nadany był jedynie do wykonania pozostałych obowiązków. Odnośnie autora oceny technicznej podniesiono, iż prawo nie wymaga, aby miał on uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego. Zgodnie z prawem ocenę taką może wykonać osoba legitymująca się uprawnieniami budowlanymi do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, a takie uprawnienia posiada M. F., który ją wykonał. Co do zarzutu dotyczącego nachylenia ściany, w ocenie technicznej znajduje się zapis: "odchyłka od pionu jest rzędu około 4 cm na normatywnej wysokości 2 m. Odwołujący podaje dużo większe odchylenie (więcej niż dwa razy), ale na całej wysokości budynku. Pisząc zaś o "zaspoinowaniu" organy nadzoru budowlanego mają na myśli uzupełnienie spoin zaprawą cementową, co wpłynie na wzmocnienie ściany. Z przedłożonej oceny nie wynika konieczność rozebrania ścian i wymurowania ich od nowa. Powstałby przez to nowy (odbudowany) obiekt, który zgodnie z przepisami wymagałby udzielenia przez Starostwo Powiatowe w B. pozwolenia na budowę. Jeśli zaś chodzi o pozostawiony fragment ściany stodoły, to obecnie stanowi on szczytową ścianę przedmiotowego budynku gospodarczego, co organ odwoławczy stwierdził w protokole oględzin. To, że organ l instancji nie zwrócił uwagi na tę ścianę nie oznacza zatajenia faktu pozostawienia tej ściany. Przeciwnie organ w swoim postępowaniu wziął ją pod uwagę. Nie wpływa to jednak w sposób znaczący na rozstrzygnięcie. Nadto na podstawie dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu oględzin, nie stwierdza się, aby fundament budynku znajdował się w złym stanie technicznym. Nie godząc się z tą decyzją J. F. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżący zarzucił organom nadzoru budowlanego stronniczość w podejmowaniu czynności oraz "sfabrykowanie fikcyjnych dokumentów dla potwierdzenia stanu niezgodnego z rzeczywistym, mającym na celu utrzymanie zrujnowanej chlewni w Uzdrowisku S., której stan techniczny zagraża jego życiu i zdrowiu oraz wszystkim użytkownikom jego działki". Wskazał, iż wydana decyzja nie tylko ogranicza, lecz także w całości ignoruje prawo własności gwarantowane Konstytucją RP. Wyrazem powyższego jest bezzasadne przedłużenie o następny rok terminu robót, pomimo stwierdzonych zagrożeń, które w każdej chwili mogą spowodować utratę życia i zdrowia jego oraz każdego użytkownika tej działki. Skarżący podniósł ponadto, iż przedstawiona opinia techniczna nie posiada waloru wiarygodności, albowiem wykonujący ją nie miał aktualnych uprawnień. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2010 r. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa poprzez pominięcie przy badaniu sprawy istotnych kwestii dotyczących: a) podnoszonej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego (art. 71 ustawy prawo budowlane), b) oceny czy nakazane prace budowlane ( także obok zarzutu zmiany sposobu użytkowania) prowadzą wprawdzie do doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu, ale jednocześnie ich rozmiar i zakres wykracza poza zakres art. 66 ustawy prawo budowlane i wymaga, co najmniej zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, c) niezastosowania przez organ I instancji art. 10 § 3 kpa i brak jakichkolwiek informacji w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Nadto wyjaśnił, iż sprawa obowiązku nałożenia oceny stanu technicznego na Państwa C., była już rozpatrywana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą akt II SA/Bk 58/09, który w dniu 18 czerwca 2009 r. oddalił skargę J. F. na postanowienie w powyższym przedmiocie. Jeżeli zaś chodzi o uprawnienia osoby, która wykonała opinię techniczną przedmiotowego budynku, to decyzja o nadaniu uprawnień jest bezterminowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 118 ze zm.) zwanej dalej ustawą, będącym materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowisku albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. W tym miejscu podkreślić należy, iż z umieszczenia komentowanego przepisu w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych" wynika, iż służy on usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Zaistniałe nieprawidłowości będą z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po jego oddaniu do użytkowania. Celem tego przepisu jest, więc zapewnienie bezpiecznego użytkowania obiektów budowlanych. Jednocześnie w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż stan obiektu budowlanego, o którym mowa w ust. 1 wyżej cytowanego przepisu, stwierdzony przez organy nadzoru budowlanego w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego może stosownie do ust. 2 tego artykułu stanowić przesłankę nawet do wydania zakazu użytkowania obiektu lub jego części, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Powyższy stan nie upoważnia natomiast organu orzekającego do uznania obiektu budowlanego zagrażającego bezpieczeństwu użytkowników za nienadający się do remontu i nakazania jego rozbiórki, a następnie jego odbudowy, bez uwzględnienia zamiaru lub możliwości właściciela lub zarządcy obiektu do wykonania tych robót. Zauważyć bowiem należy, iż obowiązujące przepisy ustawy prawo budowlane nie dają podstaw do wydawania decyzji nakładających na osobę fizyczną lub prawną obowiązku ubiegania się o pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy osoba nie wyrażą woli podejmowania takiej działalności inwestycyjnej. Zastępowanie w tej kwestii woli inwestora i zmuszania go do podejmowania działalności inwestycyjnej wykracza poza zadania i uprawnienia organu nadzoru budowlanego. Pogląd taki podzielił NSA w wyroku z dnia 21 października 1999 r., IV SA 1597/97. Dodać również należy, iż konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ nakazuje" dowodzi, iż rozstrzygnięcia podejmowane na jej podstawie są typowymi przykładami decyzji tzw. związanej. Treść tej decyzji determinują przepisy prawa, co w konsekwencji przesądza również o braku cech uznaniowości takiego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w tym przepisie, to organ nadzoru jest nie tylko uprawniony, lecz ponadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Nakładanie przez organ administracji określonych obowiązków mocą decyzji administracyjnych musi wynikać ze ściśle określonej normy prawnej. Inaczej to ujmując organ nadzoru może uznać zaistnienie przesłanek z art. 66 ust. 1 pkt 1 - 4 wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, iż kontrolowane postępowanie zainicjowała "skarga" J. F. z dnia 7 sierpnia 2008 r., złożona w sprawie murowanego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr geoid. 1884/1 w Supraślu, będącej współwłasnością E. S. – C. i K. C. Skarżący wniósł w niej o wydanie nakazu rozbiórki bardzo starej i zrujnowanej byłej chlewni (obecnie nieużywanej i pustej), pozostającej 30 cm na jego działce, przez co zagrażającej jego życiu i zdrowiu, jak i każdego, kto zmuszony jest przebywać na jego posesji w pobliżu ściany tego budynku. Podkreślił, iż budynek dawnej chlewni został wymurowana ze słabej jakości materiałów budowlanych. Mając na względzie powyższe, organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego wyżej opisanego budynku gospodarczego. Następnie w dniu 20 sierpnia 2008 r. dokonał oględzin w terenie, ustalając, iż sporny obiekt jest budynkiem starym, powstałym według jednej strony w latach 70 - tych, według drugiej – 50 – tych. W tym stanie rzeczy uznano, iż bez względu na rozbieżności na temat okresu realizacji i jakości materiałów budowlanych, jeżeli przez wiele lat budynek stoi i działają na niego warunki atmosferyczne, będące na danym terenie, to budynek niszczeje. Celem określenia stopnia jego zużycia i zakresu ustalenia niezbędnych robót dla usunięcia nieprawidłowości, i oceny możliwości dalszego użytkowania budynku, nałożono na właścicieli budynku obowiązek dostarczenia oceny technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje zawodowe w budownictwie. Postanowienie o nałożeniu w/w obowiązku było przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 58/09, oddalił skargę J. F. na ostateczne rozstrzygnięcie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. (nr [...]). Wyrok w tej sprawie jest prawomocny. Stąd też obecnie podnoszone zarzuty pod adresem tego rozstrzygnięcia uznać należy w całości za bezzasadne. Jak wynika zaś z akt sprawy, nałożony na właścicieli spornego budynku obowiązek sporządzenia oceny stanu technicznego został przez nich wypełniony. Przedstawiona w tym względzie w dniu 14 listopada 2008 r. końcowa ocena, dokonana przez osobę posiadający niezbędne uprawnienia do jej wykonania jednoznacznie wykazała, iż budynek gospodarczy (w tym ściana biegnąca wzdłuż granicy z działką skarżącego) nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia właścicieli oraz osób postronnych i można go użytkować z zastrzeżeniem natychmiastowego uzupełnienia zaprawy przy ruszających się bloczkach. W tych okolicznościach uznać należy, iż organ odwoławczy kierując się oceną osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia, a także mając na względzie własne spostrzeżenia podjęte na podstawie dokonanych w dniu 19 listopada 2008 r. oględzin w terenie, prawidło nakazał inwestorom wykonanie określonych robót zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości zgodnie z zaleceniami i wskazaniami zawartymi w przedłożonej opinani technicznej. W podjętym rozstrzygnięciu zwrócono uwagę na konieczność nakazania inwestorom wykonanie robót, polegających na usunięciu ruszających się bloczków żużlobetonowych w ścianie podłużnej tylnej budynku gospodarczego - pod rygorem natychmiastowej wykonalności oraz wykonania na tej ścianie wieńca żelbetowego o grubości ściany, wysokości min. 0,20 m, o zbrojeniu 4 prętami o średnicy 12 mm, połączonymi strzemionami ze stali o średnicy 6 mm w rozstawie, co 25 cm, podkreślając przy tym, iż czynności te mają na celu wzmocnienie ściany i usunięcie zagrożenia zwalania się elementów. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko inspektora powiatowego, iż celem dalszego zabezpieczenia przedmiotowej ściany należy nakazać także jej zaspoinowanie i otynkowanie, dookreślając jednakże rodzaj materiału budowlanego, dla jak najlepszego jej wzmocnienia. Ponadto szczegółowo wyjaśnił powody przedłużenia terminu wykonania nakazanych robót. W ocenie Sądu prezentowane powyżej stanowisko nie budzi zastrzeżeń, ma ono bowiem w całości odzwierciedlenie w aktach sprawy, w szczególności zaś ocenie stanu technicznego budynku oraz protokołach oględzin dokonanych dwukrotnie z udziałem skarżącego. Mając na względzie powyższe, podzielić należy pogląd organów obu instancji, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego istniały w konkretnym przypadku podstawy do wydania decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych, zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i zagrożeń występujących w spornym budynku gospodarczym. Stwierdzić przy tym należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zakres oraz rozmiar nakazanych robót nie wykracza poza ramy art. 66 w/w ustawy. Sąd nie podziela też stanowiska pełnomocnika skarżącego wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2010 r., iż organy rozpatrując niniejszą sprawę nie uwzględniły podnoszonej przez skarżącego zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Powyższa kwestia była przedmiotem ustalania organów, o czym świadczy protokół oględzin z dnia 19 listopada 2008 r., z którego wynika, iż przedmiotowy budynek użytkowany jest obecnie jako budynek gospodarczy. Reasumując uznać należy, iż kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Jej wydanie zostało poprzedzone dokonaniem stosownych czynności i wyjaśnień organów obu instancji, zmierzających do ustalenia zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. W treści decyzji organy określiły zakres stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego obiektu oraz termin ich likwidacji. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). W tym miejscu godzi się zauważyć, iż przedmiotem dowodu mogą być jedynie okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a więc dotyczące jej przedmiotu i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. O tym zaś przesądza norma prawa materialnego. Akta sprawy nie potwierdzają także zarzutu naruszenia art. 10 § 3 kpa. Organy obu instancji przed wydaniem decyzji zawiadomiły strony postępowania, w tym skarżącego o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń, z czego strona skarżąca skorzystała (k. 48 i 49 akt administracyjnych odpowiednio I i II instancji). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.