II SA/Bk 739/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego K. D. w kwocie 313, 35 (trzysta trzynaście złotych trzydzieści pięć groszy). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku, Nr [...], Starosta B. odmówił rejestracji samochodu osobowego marki Daewoo Matiz (nr vin: [...]). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji, powołując się na treść art. 72 ust.1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, jako podstawę odmowy rejestracji - wskazał brak dołączenia przez wnioskodawcę karty pojazdu. Odwołanie od tej decyzji złożył Pan W. S. W uzasadnieniu podniósł, iż w związku z tym, że organ rejestracyjny posiada wiedzę co do osoby posiadającej kartę pojazdu, winien wezwać tą osobę do dostarczenia przedmiotowej karty na potrzeby prowadzonego postępowania. Wskazał w tym zakresie na naruszenie przepisów art. 85 § 1 i § 2, art. 88 Kpa. Dodatkowo odwołujący się zarzucił, że kwestionowana decyzja nie została wydana na podstawie materiałów zgromadzonych w aktach tej sprawy, gdyż na dzień wydania decyzji akta te znajdowały się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w B. Ponadto podniósł, iż w świetle informacji nadesłanych przez G. K. jej wyjaśnienia nie mogą wywoływać prawnych skutków, ponieważ nie jest ona stroną postępowania. Złożył również skargę na pracowników Starostwa Powiatowego. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że treść przepisów art. 72 § 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów wskazuje jednoznacznie, iż postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu jest postępowaniem prowadzonym "na wniosek". Oznacza to, iż organ rejestracyjny nie jest uprawniony do "kompletowania" wymaganych dla rejestracji dokumentów z urzędu, lecz obowiązek ich dołączenia i przedstawienia organowi obciąża wyłącznie i w całości wnioskodawcę. Z tego też względu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 88 k.p.a., gdyż dotyczą one jedynie sankcji dla osób zobowiązanych określonym postanowieniem "dowodowym" organu administracji, które w rozpoznawanej sprawie nie zostało wydane, zaś z przyczyn wymienionych wyżej - wydane być nie mogło. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przedmiotem oceny organu I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji była wyłącznie kwestia "niedołączenia" przez odwołującego się do wniosku wymaganej karty pojazdu, nie zaś ocena statusu jego małżonki jako strony postępowania. Należy również podkreślić, że sam wnioskodawca poinformował organ I instancji, iż w dniu [...] czerwca 2006 r. złożył ustne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w Komisariacie Policji w Z., w związku z uzyskaniem wiedzy o posiadaniu karty pojazdu przez małżonkę - tym samym uznając tą informację za rzetelną i prawdziwą. Z decyzją organu odwoławczego nie zgodził się Pan W. S. i wywiódł do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę. Skarżący podnosił, że postępowanie przed organem I instancji zostało wszczęte w sposób wadliwy z winy urzędnika, gdyż nie zażądano od skarżącego zaświadczenia wystawionego przez organ ostatniego miejsca rejestracji pojazdu. Powinno zatem nastąpić umorzenie postępowania bądź zwrot wniosku, a nie wydanie negatywnej decyzji. Ponadto skarżący polemizował w skardze ze stanowiskiem organu odwoławczego odnośnie braku obowiązku kompletowania dokumentacji przez organ I instancji wymaganej przy rejestracji pojazdu, jak też zarzucił organowi brak wywiązania się z obowiązku wezwania do dostarczenia karty pojazdu przez małżonkę skarżącego, o co strona wnioskowała w ramach korzystania z art. 10 Kpa. Końcowo skarżący podniósł, iż postępowanie zostało przeprowadzone stronniczo, ponieważ organy nie określiły, dlaczego przyjęły za prawdziwe oświadczenia Pani K. Jego zdaniem również decyzje wydane zostały bez podstawy dowodowej, gdyż organ nie dysponował aktami te sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa. Organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie. Nie naruszyły przy tym prawa materialnego, jak też przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz.908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. Nr 133, poz.1123 ze zm.). Dokumentację, stanowiącą podstawę zarejestrowania pojazdu określa przepis art. 72 ust.1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wymieniony w cytowanym unormowaniu katalog dokumentów jest wyczerpujący. Zgodnie natomiast z art. 73 ust.1 tejże ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę). Ponadto na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 76 ust.1 pkt 1 litera "a" ustawy – Prawo o ruchu drogowym, Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. W myśl § 2 ust.1 tegoż rozporządzenia, w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13 oraz § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany na terytorium RP. Analiza cytowanych uregulowań wskazuje, że obowiązek przedstawienia przedmiotowej dokumentacji ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu. Natomiast jak wynika z akt sprawy, skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem karty pojazdu. Co prawda do przedmiotowego wniosku dołączone zostało oświadczenie skarżącego o utracie karty pojazdu. Niemniej jednak jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego niniejsza karta znajduje się w posiadaniu żony wnioskodawcy – Pani G. K., która poinformowała o tym fakcie Starostwo Powiatowe w L. W. w piśmie z dnia [...] maja 2006 r. Również sam skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r. przyznał, że karta pojazdu "jest bezprawnie przetrzymywana przez p. G. I. S.". Organ zatem powziął wiadomość, że karta pojazdu nie została utracona, tylko znajduje się w posiadaniu osób trzecich. Wobec braku przesłanki "zgubienia karty pojazdu" nie mógł mieć więc zastosowania w sprawie § 2 ust.11 cytowanego rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Przechodząc do dalszych rozważań, Sąd pragnie podkreślić, iż w sytuacji niewykonania warunków przewidzianych w przywołanych wyżej unormowaniach art. 72 ust.1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i § 2 ust.1 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, tj. nie przedłożenia wymaganych dokumentów - nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego o obowiązku organu wezwania do dostarczenia karty pojazdu przez małżonkę skarżącego. Pani G. K. nie jest stroną postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego o rejestrację pojazdu. Pismo Starostwa Powiatowego w L. W. z dnia [...] maja 2006 r. potwierdza, iż właścicielem przedmiotowego pojazdu jest jedynie W. S. Organy zatem nie są władne do występowania do posiadacza karty pojazdu z wezwaniem o jego wydanie. Z takiego uprawnienia może skorzystać jedynie skarżący w trybie przepisów o ochronie własności bądź ochronie naruszonego posiadania, które to sprawy należą do kognicji sądów powszechnych. Ponadto organ wystosował do wnioskodawcy wezwanie do uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty. W związku z tym, że w sprawie niniejszej inicjatywa dowodowa spoczywała na skarżącym, który jako wnioskujący o rejestrację pojazdu, zobowiązany był dostarczyć komplet dokumentów wymaganych prawem, organ po umożliwieniu Panu W. S. przedstawienia tych dokumentów przez skierowanie do strony stosownego wezwania, jak również wezwanie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego – zasadnie odmówił zarejestrowania pojazdu. W myśl art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konkretyzację zasady wyrażonej w tym uregulowaniu zawiera przepis art. art. 77 § 1 Kpa, statuujący zasadę prawdy obiektywnej (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy). Organy administracji zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy. Umożliwiły również skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów (art. 10 Kpa). W tym stanie rzeczy zarzuty zawarte w skardze okazały się niezasadne. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 157, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z skarżącym z urzędu orzeczono w oparciu § 14 ust.2 pkt 1 litera "c" w zw. z § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).