II SA/Bk 739/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miasta B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że odwołanie wniesione przez Gminę B. od decyzji Marszałka Województwa P. z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jako podstawę prawną postanowienia Kolegium wskazało art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 ., poz. 2096 ze zm.), dalej: K.p.a. Z akt sprawy wynika, że Marszałek Województwa jako organ pierwszej instancji wymierzył Gminie B. administracyjną karę pieniężną za usunięcie bez zezwolenia jednej sztuki drzewa. Decyzja została doręczona Gminie drogą elektroniczną. W aktach administracyjnych na k. 89 znajduje się Urzędowe Poświadczenie Odbioru (UPO) wytworzone dnia 26 lipca 2019 r. o godz. 16:06. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej złożyła w dniu [...] sierpnia 2019 r. Gmina B., z tym że środek zaskarżenia nie został wysłany pocztą, ale złożony w siedzibie organu pierwszoinstancyjnego. Zaskarżonym postanowieniem Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które – w jego ocenie - najpóźniej mogło zostać złożone w dniu [...] sierpnia 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego, strona w odwołaniu nie wniosła o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobniła, że spóźnienie nastąpiło bez jej winy. Skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] sierpnia 2019 r. złożyło do sądu administracyjnego Miasto B.. Zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 w związku z art. 7 oraz art. 134 K.p.a. Wyjaśniło, że w sprawie ma zastosowanie art. 392 K.p.a., bowiem organ i skarżący są podmiotami publicznymi, a zatem doręczenie pisma podmiotowi publicznemu przez organ administracyjny może nastąpić wyłącznie na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. To też nastąpiło w sprawie. Miasto wskazało, że wygenerowanie wówczas poświadczenia przedłożenia następuje bez udziału człowieka, automatycznie i potwierdza ono wyłącznie wpłynięcie dokumentu na skrzynkę podawczą adresata będącego podmiotem publicznym. Aby jednak ustalić, że doszło do doręczenia, konieczne jest zapoznanie się podmiotu publicznego z treścią dokumentu a nie tylko jego przedłożenie. Wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie decyzja została przekazana na elektroniczną skrzynkę podawczą Miasta w dniu 26 lipca 2019 r. o godz. 15:04:48, czego potwierdzeniem jest załączone jako dowód w sprawie UPO dotyczące dokumentu zidentyfikowanego pod nr [...]. Jednocześnie UPO wskazuje datę i czas jego wytworzenia jako 26 lipiec 2019 r. godz. 16:06:08, a więc już po obowiązujących godzinach urzędowania Urzędu Miejskiego w B. (załączono wydruk z Systemu SmartDoc Application, wskazujący w Metadanych dokumentu jako czas jego dodania: 26/07/2019 16:10). Zdaniem skarżącego, wprowadzenie dokumentu elektronicznego z elektronicznej skrzynki podawczej skarżącego nastąpiło dopiero w dniu 29 lipca 2019 r. Potwierdzeniem niniejszego są załączone dokumenty: 1) Metryka dokumentu [...] - wydruk tabelaryczny; 2) Metryka dokumentu [...] - wydruk z Cyfrowego Urzędu; 3) UPO z pieczęcią "WYDRUKU UPP DOKONANO". W tych okolicznościach, zdaniem Miasta, skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 29 lipca 2019 r., a bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 30 lipca 2019 r. i upływał w dniu 12 sierpnia 2019 r. W tej ostatnio wskazanej dacie Miasto złożyło odwołanie. Powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie II SA/Go 272/19. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że po wpłynięciu skargi, celem potwierdzenia, czy UPO z dnia 26 lipca 2019 r. odnosi się do faktu doręczenia decyzji kwestionowanej spóźnionym odwołaniem, Kolegium zwróciło się do organu pierwszej instancji o potwierdzenie tej okoliczności. Potwierdzenie nastąpiło w piśmie z dnia [...] października 2019 r. Organ odwoławczy jako nietrafny ocenił zarzut, zgodnie z którym potwierdzenie przedłożenia nie jest dowodem doręczenia decyzji podmiotowi publicznemu występującemu jako strona postępowania. Wskazało, że potwierdzenie przedłożenia dokumentu jest generowane automatycznie, bez udziału czynnika ludzkiego, przez system teleinformatyczny wykorzystywany do obsługi podmiotu publicznego. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z UPO podpisanym podpisem elektronicznym. Takie potwierdzenie jest, zdaniem Kolegium, zgodnie z art. 46 § 3 i 4 pkt 3 K.p.a., dowodem doręczenia pisma adresatowi. Zdaniem Kolegium, także żaden z dowodów dołączonych do skargi nie świadczy o dniu 29 lipca 2019 r. jako dniu doręczenia decyzji. Załączone dokumenty (wydruk z systemu teleinformatycznego) dowodzą momentu, w którym pracownik Kancelarii Ogólnej UM w B. "otworzył" plik z dokumentem elektronicznym zawierającym decyzję o nałożeniu kary pieniężnej i przekazał ten dokument do tego samego pracownika Urzędu. Miało to miejsce w dniu 29 lipca 2019 r. Prawne domniemanie doręczenia jako dzień doręczenia nakazuje przyjąć dzień, w którym adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 46 § 4 pkt 3 (poprzez podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru w sposób przyjęty w danym systemie teleinformatycznym). Niezależnie zatem od momentu zapoznania się z doręczanym pismem, jeżeli pracownik podmiotu publicznego upoważniony do podpisywania UPO podpisał takie poświadczenie, należy przyjmować, że doręczana elektronicznie decyzja administracyjna została podmiotowi doręczona. Podobnie należy, w ocenie Kolegium, potraktować to, co wynika z kopii "Metryki sprawy". Postępowanie w sprawie prowadzi Dyrektor Parku a nie Prezydent B., a jakiekolwiek adnotacje czynione w metryce nie bardzo wiadomo jakiej sprawy nie mogą zastąpić urzędowego potwierdzenia odbioru decyzji doręczanej w postaci dokumentu elektronicznego. Zdaniem Kolegium, nie ma również znaczenia w sprawie doręczenie dokumentu po godzinach pracy Urzędu. Jeżeli doszło do elektronicznego podpisania urzędowego dowodu doręczenia pisma mającego postać dokumentu elektronicznego, należy je traktować jako doręczone nawet wówczas, gdy adresat pisma uczynił to poza godzinami urzędowania. W przedmiotowej sprawie wynika to z tzw. UPO a nie z poświadczenia przedłożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Spór w sprawie dotyczy momentu (daty) doręczenia skarżącemu Miastu decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji elektronicznego obrotu dokumentów między Miastem jako stroną postępowania administracyjnego a organem wydającym decyzję. Poza sporem pozostaje natomiast fakt, że obydwie strony postępowania sądowoadministracyjnego, tj. Miasto i organ, są podmiotami publicznymi, a zatem do obrotu dokumentami między nimi ma zastosowanie przepis art. 392 K.p.a. Zgodnie z tą regulacją, w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 700 ze zm.), doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391 nie stosuje się. Oznacza to, że charakter organu i adresata decyzji organu (podmioty publiczne) wprowadza obowiązek wykonywania doręczeń na ich elektroniczną skrzynkę podawczą. Podkreślić przy tym trzeba istotną okoliczność, że skarżące Miasto nie kwestionuje, iż decyzja pierwszoinstancyjna została przekazana na jego skrzynkę elektroniczną w dniu 26 lipca 2019 r. o godz. 15:04.48. Tego faktu dowodzi, zdaniem Miasta, wydruk UPO oraz wydruk z systemu SmartDocApplication (k. 8), zgodnie z którym czas dodania dokumentu na skrzynce Miasta to 16:10 w dniu 26 lipca 2019 r. (s. 3 skargi). Miasto formułuje wręcz swoje stanowisko w tym względzie w sposób następujący: "Bezsprzecznym jest fakt, iż Decyzja została przekazana Skarżącemu w dniu 26 lipca 2019 r.". W konsekwencji za bezsporny sąd uznał fakt, że decyzja wpłynęła na elektroniczną skrzynkę podawczą Miasta w dniu 26 lipca 2019 r., przy kwestionowaniu przez Miasto, że w ten sposób doszło do doręczenia. Stosownie do treści art. 46 K.p.a., warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3 (§ 9); doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej ustawie (§ 10). Wyjaśnione zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przepisy art. 46 § 9 i § 10 K.p.a. nie zostały znowelizowane w sposób dostosowujący ich treść do aktualnej treści art. 46 § 4 pkt 3 K.p.a. W przepisie tym, w aktualnym jego brzmieniu, nie ma bowiem nawiązania do żadnej ustawy. Nie jest jednak sporne, że regulacje art. 46 § 9 i § 10 K.p.a. odsyłają do zasad określonych w ustawie o informatyzacji (vide uzasadnienie postanowienia z dnia 24 lipca 2019 r., II OSK 1601/19, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). Ustawa o informatyzacji określa zasady wymiany informacji drogą elektroniczną, w tym dokumentów, pomiędzy podmiotami publicznymi (art. 1 pkt 6). W art. 16 ust. 1, 1a i ust. 2 ustawy o informatyzacji wskazano na obowiązek podmiotu publicznego: stworzenia możliwości przekazywania danych również w postaci elektronicznej przez wymianę dokumentów elektronicznych związanych z załatwianiem spraw należących do jego zakresu działania, wykorzystując informatyczne nośniki danych lub środki komunikacji elektronicznej; udostępnienia elektronicznej skrzynki podawczej, spełniającej standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnienia jej obsługi; prowadzenia wymiany informacji w postaci elektronicznej: 1) z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, spełniających minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych; 2) zgodnie z minimalnymi wymaganiami dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej. Mając powyższe na uwadze prawodawca upoważnił Prezesa Rady Ministrów do wydania aktu wykonawczego określającego: 1) warunki organizacyjno-techniczne doręczania dokumentów elektronicznych, w tym reguł tworzenia elektronicznej skrzynki podawczej, 2) formy urzędowego poświadczania odbioru dokumentów elektronicznych przez adresatów, 3) sposoby sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych, 4) sposoby udostępniania kopii dokumentów elektronicznych oraz warunków bezpieczeństwa udostępniania formularzy i wzorów dokumentów - uwzględniając minimalne wymagania dla rejestrów publicznych i wymiany danych w postaci elektronicznej oraz potrzebę usprawnienia i ujednolicenia obiegu dokumentów między podmiotami publicznymi (art. 16 ust. 3 ustawy o informatyzacji). Wykonując upoważnienie, Prezes Rady Ministrów w dniu 14 września 2011 r. wydał rozporządzenie w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 180 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Uregulowano w nim m.in. formę urzędowego poświadczania odbioru dokumentów elektronicznych przez adresatów oraz sposób sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych za pośrednictwem platformy e-PUAP. Pojęcie urzędowego poświadczenia odbioru (UPO) zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 ustawy o informatyzacji. Są to dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające: a) pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument, b) datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego - w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu, c) datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 - w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny, d) datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru. Należy przyjąć, że w art. 3 pkt 20 lit. "b" ustawy o informatyzacji mowa jest o urzędowym poświadczeniu przedłożenia (UPP), zaś pod literą "c" tego przepisu o urzędowym poświadczeniu doręczenia (UPD). Przypomnieć należy, że w sprawie niniejszej skarżące Miasto nie kwestionuje faktu wprowadzenia dokumentu zawierającego decyzję pierwszoinstancyjną do jego skrzynki elektronicznej w dniu 26 lipca 2019 r. Wynika to ze złożonych na tę okoliczność wraz ze skargą dokumentów: UPO zostało wygenerowane w dniu 26 lipca 2019 r. o godz. 16:06:10, kilkadziesiąt sekund później nastąpiła zmiana statusu dokumentu na "Dostarczono do urzędu" oraz wprowadzenie dokumentu do SEOD, czyli Systemu Elektronicznej Obsługi Dokumentów (k. 10). Z wydruku na k. 8 akt sądowych wynika, że dokument "dodano" w systemie informatycznym Miasta w dniu 26 lipca 2019 r. o godz. 16:10. Całokształt powyższych okoliczności dowodzi w sposób niebudzący wątpliwości, że w dniu 26 lipca 2019 r. doszło do wprowadzenia dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej Miasta, a więc doszło do sytuacji opisanej w art. 3 pkt 20 lit. "b" ustawy o informatyzacji, tj. do wprowadzenia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego. Nie nastąpiło to zatem, jak twierdzi Miasto, dnia 29 lipca 2019 r. Z przedłożonych przy skardze dokumentów wynika, że data 29 lipca 2019 r. jest datą zmiany statusu sprawy na "w toku" (k. 10 akt sądowych). Jest to zdarzenie późniejsze i o innym charakterze niż wprowadzenie dokumentu do systemu informatycznego Miasta. To z wprowadzeniem dokumentu do systemu informatycznego podmiotu publicznego następują skutki ustawowe, tzn. równoważne ze złożeniem dokumentu w biurze podawczym podmiotu publicznego. Sąd zauważa, że istotnie w aktach administracyjnych nie znajduje się wydruk Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (UPP), jednakże zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wydruk taki jedynie może ale nie musi być dowodem wprowadzenia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego. Co prawda na k. 7 verte znajduje się wydruk UPO z pieczątką o treści "Wydruku UPP dokonano dnia 29 lipca 2019 r.", ale świadczy on wyłącznie o dacie wydruku. Natomiast dane dowodzące momentu wprowadzenia decyzji do systemu informatycznego skarżącego Miasta wynikają w sposób niewątpliwy z wypowiedzi Miasta oraz z innych niż UPP dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym przedłożonych przez Miasto, co wyżej wyjaśniono. Nie zasługuje na uwzględnienie przedstawiony przez Miasto sposób rozumienia terminu "wprowadzenie do systemu informatycznego" oraz stanowisko o konieczności ustalenia daty doręczenia decyzji Miastu. Zdaniem sądu, wprowadzenie lub przeniesienie dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego nie oznacza momentu, w którym pracownik organu w sposób świadomy potwierdzi otrzymanie dokumentu i nada mu status "w toku". Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 16 ust. 1a ustawy o informatyzacji, podmiot publiczny jest zobowiązany do obsługi elektronicznej skrzynki podawczej. Wprowadzenie dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego jest równoznaczne z wprowadzeniem dokumentu do systemu elektronicznego podmiotu publicznego. Inne rozumienie powyższych przepisów niweczyłoby cel założony przez ustawodawcę w ustawie o informatyzacji, tj. usprawnienie obiegu dokumentów między podmiotami publicznymi (art. 16 ust. 3 ustawy o informatyzacji). Uzależnianie "wprowadzenia do systemu" np. od tego, kiedy pracownik otworzy elektroniczną skrzynkę podawczą i uaktywni dokument celem nadania mu biegu, nie skutkowałoby realizacją celu ustawy. Konieczne jest również wskazanie, że ustawodawca wyraźnie rozróżnił kiedy w przypadku obiegu elektronicznego konieczne jest potwierdzenie doręczenia (UPD) po uprzednim złożeniu podpisu elektronicznego w sposób nie automatyczny ale przez wykonanie określonych czynności przez adresata. Nie jest ono wymagane w przypadku obiegu elektronicznego między podmiotami publicznymi, w odróżnieniu od obiegu dokumentów elektronicznych między podmiotem publicznym a podmiotem zewnętrznym niepublicznym (spoza systemu). Wynika to wprost m.in. z art. 3 pkt 20 lit. c ustawy o informatyzacji. Zgodnie również z § 15 rozporządzenia, adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy. Innymi słowy, doręczenie podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym nie następuje na elektroniczną skrzynkę podawczą i przez wprowadzenie do systemu teleinformatycznego tego podmiotu (automatycznie - § 13 ust. 1 rozporządzenia), ale w systemie informatycznym po podpisaniu poświadczenia doręczenia (§ 16 rozporządzenia). Wymaganie w korespondencji między podmiotami publicznymi wykazania doręczenia za pomocą UPD jak w korespondencji elektronicznej między podmiotem publicznym a zewnętrznym nie wynika z przepisów prawa. Zgodzić się należy z Kolegium, że obowiązujące przepisy prawa dotyczące domniemania doręczenia (art. 46 § 3 K.p.a.) można odnieść do przypadku doręczenia elektronicznego. W sytuacji obiegu korespondencji między podmiotami publicznymi, za moment doręczenia należy uznać wprowadzenie korespondencji do systemu informatycznego adresata, kiedy to automatycznie następuje podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru w sposób przyjęty w danym systemie teleinformatycznym (art. 46 § 4 pkt 3 K.p.a.). W sprawie niniejszej z treści wygenerowanego UPO oraz pozostałych dokumentów wynika, że wprowadzenie korespondencji do systemu informatycznego adresata w taki właśnie sposób nastąpiło w dniu 26 lipca 2019 r. Znajdujący się zaś na k. 9 akt sądowych wydruk metryki dokumentu, mimo że nie opisany szerzej, jedynie to potwierdza. Zawiera bowiem treść następującą: "Wprowadzenie Dokumentu Elektronicznego z ESP" czyli z Elektronicznej Skrzynki Podawczej. Należy wskazać, że dowód ten przedstawiło Miasto. Wskazuje on, że w dniu 29 lipca 2019 r. Miasto dokonało jedynie przesunięcia dokumentu elektronicznego, który już znajdował się na jego elektronicznej skrzynce podawczej – jak wskazują pozostałe ocenione dokumenty – od dnia 26 lipca 2019 r. Okoliczność, że o godz. 16:06:08 Urząd Miejski w B. nie pracuje także nie jest istotna w sprawie. Wpływ dokumentów na elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego jest możliwy niezależnie od godzin pracy pracowników tego podmiotu. Celem informatyzacji obiektu dokumentów było usprawnienie tego obiegu i cel ten jest możliwy do osiągnięcia właśnie przez umożliwienie dostarczenia dokumentu do systemu informatycznego podmiotu niezależnie od godzin jego pracy. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Okoliczność wpływu korespondencji na elektroniczną skrzynkę podawczą Miasta wynika jednoznacznie z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych i sądowych i nie było potrzeby uchylenia zaskarżonego postanowienia celem uzupełnienia materiału dowodowego na etapie administracyjnym. W szczególności Miasto nie kwestionowało w skardze, że UPO dla dokumentu o numerze [...] dotyczy doręczanej elektronicznie decyzji pierwszoinstancyjnej. Zastosowanie art. 134 K.p.a. również nie budzi wątpliwości wobec wykazanego faktu spóźnienia w złożeniu odwołania. Sąd nie podziela argumentacji sformułowanej w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Go 272/19. Ustawa o informatyzacji ani rozporządzenie wykonawcze nie wymagają dla elektronicznego doręczenia pisma podmiotowi publicznemu występującemu jako strona postępowania – wygenerowania UPD dla wykazania tego doręczenia. Odbywa się bowiem ono automatycznie przez wprowadzenie lub przeniesienie dokumentu do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego (art. 3 pkt 20 lit. "b" ustawy o informatyzacji). Końcowo wskazać należy, że odwołanie nie zawiera okoliczności wskazujących na brak winy strony w spóźnionym wniesieniu odwołania, jak również nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.