II SA/Bk 74/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. - "P." w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr SKO. [...] w przedmiocie orzeczenia zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów oraz skreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], orzekającą zakaz prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorcę Ja. S. prowadzącego Zakład "P." s.c. oraz skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej wpisanego pod nr [...]. Decyzja SKO w Ł. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Ł. [...] Zamiejscowy Wydział Karny w G. sygn. akt [...] z dnia [...] października 2013 r. skazujący J. S. za to, iż w dniu [...] czerwca 2013 r. jako uprawniony diagnosta stacji kontroli pojazdów Zakładu "P." w G., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, potwierdził nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne wpisując w dokumentacji pojazdu D. nr rej. [...] i S. nr rej. [...] wykonanie badań technicznych mimo, iż pojazdy te nie wjeżdżały na stanowisko diagnostyczne i nie był sprawdzany ich stan techniczny, uzyskując przy tym korzyści majątkowe w kwocie 324 zł, czym działał na szkodę Starostwa Powiatowego w G. Tym samym J. S. został uznany winnym przestępstwa wynikającego z poświadczenia nieprawdy w dokumentach komunikacyjnych i na mocy art. 271 § 3 kk został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 2 lat próby. W związku z powyższym, Starosta G. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], orzekł zakaz prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorcę J. S. prowadzącego Zakład "P." s.c. oraz skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej wpisanego pod nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że stacji kontroli pojazdów nie może prowadzić przedsiębiorca prawomocnie skazany za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. Skoro ww. rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, to zdaniem organu, zasadne jest skreślenie ww. z rejestru działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca spełniający wszystkie wymagania określone w art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Jednym z warunków określonych tym przepisem jest niekaralność za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. Organ podniósł, że J. S. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2013 r. (sygn. akt [...]) przez Sąd Rejonowy w Ł. [...] Zamiejscowy Wydział Karny w G. za przestępstwo przeciwko dokumentom na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres dwóch lat. Kolegium wskazało, że skoro ww. wyrok uprawomocnił się [...] października 2013 r., to J. S. z dniem [...] października 2013 r. przestał spełniać warunek wynikający z art. 83 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy. Dalej organ podniósł, że skazanie za przestępstwo przeciwko dokumentom oznacza, że J. S. rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej (art. 83 ust. 2 pkt 3 lit.c ww. ustawy) i dlatego organ I instancji zasadnie wydał decyzję o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru przedsiębiorców prowadzących tę działalność. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty G. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - procedury administracyjnej, tj. art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, a także jego niepełne zebranie, co wpłynęło na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przez organ administracji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że podtrzymuje argumenty podniesione w odwołaniu. Skarżący wskazał również, że zgodnie z art. 71 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem m.in., gdy stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Tymczasem Kolegium w uzasadnieniu decyzji podało, że przyczyną wydania zakazu jest niespełnienie wymogu określonego w art. 83 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym. Organ nie wskazał ww. podstawy prawnej w sentencji decyzji. Ponadto, zdaniem skarżącego, organ nie uzasadnił na czym polega rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w przypadku skazania przedsiębiorcy, jako diagnosty za przestępstwo związane z wykonywaniem badań technicznych pojazdów i dlaczego fakt skazania prawomocnym wyrokiem karnym należy uznać za rażące naruszenie prawa. Zdaniem strony są to dwie różne sprawy i skazanie za wykonywanie badań nie powinno powodować automatycznie zakazu wykonywania działalności gospodarczej. Powyższe świadczy o tym, że decyzje wydano przy niepełnej i wadliwej podstawie prawnej, co zdaniem skarżącego, jest podstawą do jej uchylenia z obrotu prawnego. Strona skarżąca zaznaczyła również, że organ nie zachował reguł art. 104 k.p.a., który wskazuje na konieczność prawidłowego sporządzenia uzasadnienia nie tylko w zakresie ustalenia stanu faktycznego, ale co jest zasadniczym zarzutem w tej sprawie, pod względem rozważań prawnych. Tych ostatnich, w ocenie skarżącego, zabrakło w przedmiotowej sprawie. Końcowo strona skarżąca podniosła, że poza analizą sentencji wyroku sądu w postępowaniu karnym nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego administracyjnego wobec przedsiębiorcy, a nawet nie przesłuchano go na okoliczność, dlaczego doszło do czynu przestępnego, jaki był powód jego działania. Brak jest w decyzjach rozważań, czy powinien on być przesłanką także do pozbawienia prawa do wykonywania działalności gospodarczej, tym bardziej, że sąd w postępowaniu karnym odstąpił od zastosowania takiego środka karnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych decyzji. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] listopada 2014 r. orzekającą zakaz prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorcę J. S. prowadzącego Zakład "P." s.c. oraz skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej wpisanego pod nr [...]. Zarzuty podniesione w skardze w ustalonym przez organy stanie faktycznym, który Sąd uznaje za prawidłowy, nie znajdują uzasadnienia. W ocenie skarżącego organ nie uzasadnił, na czym polega rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w przypadku skazania przedsiębiorcy, jako diagnosty za przestępstwo związane z wykonywaniem badań technicznych pojazdów. Zdaniem skarżącego skazanie prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko dokumentom z art. 271 § 1 k.k. nie powinno automatycznie powodować zakazu wykonywania działalności gospodarczej. Stanowiska tego, w świetle przepisów regulujących prowadzenie działalności gospodarczej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów, nie można podzielić. Działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, do której mają zastosowanie przepisy zawarte w Rozdziale 3 – Badania techniczne pojazdów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). Zgodnie bowiem z zasadą określoną w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672), jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności gospodarczej jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej z zastrzeżeniem art. 75 ustawy. Warunki, jakie musi spełniać przedsiębiorca do uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów określone są w art. 83 ust. 3 pkt 1-6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Warunki te przedsiębiorca winien spełniać nie tylko w czasie ubiegania się o zezwolenie na prowadzenie tej działalności zakończonej wydaniem decyzji w tym przedmiocie, ale także przez cały okres prowadzenia działalności, na którą uzyskał zezwolenie. Powzięcie wiadomości przez organ nadzoru nad prowadzoną działalnością, którym jest w tym przypadku starosta, o skazaniu osoby prowadzącej działalność w zakresie stacji kontroli pojazdów o prawomocnym skazaniu za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k., a więc przestępstwo przeciwko dokumentom, dawało podstawę do wszczęcia postępowania i wydania decyzji orzekającej o zakazie prowadzenie działalności w zakresie stacji kontroli pojazdów. Skarżący, jak słusznie podniósł organ odwoławczy, przestał bowiem z datą prawomocności wyroku skazującego spełniać warunek, określony w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, niekaralności za przestępstwo popełnione przeciwko dokumentom. W sytuacji, gdy skarżący przestał spełniać warunek niekaralności należało jedynie ocenić, czy taką sytuację należy uznać za rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ odwoławczy dokonał powyższej oceny. Wprawdzie ustawa nie definiuje pojęcia rażącego naruszenia warunków prowadzenia działalności w zakresie stacji kontroli pojazdów, to jednakże z faktu konieczności spełniania wymogów do prowadzenia takiej działalności przez cały okres jej prowadzenia należy przyjąć, że fakt skazania za przestępstwo przeciwko dokumentom i tym samym niespełnianie jednego z warunków dalszego prowadzenia działalności regulowanej mieści się w pojęciu rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Do wydania decyzji o zakazie wykonywania takiej działalności nie ma znaczenia fakt, że sąd w prawomocnym wyroku skazującym nie orzekł o takim zakazie a jedynie o zakazie wykonywania zawodu diagnosty. Organ w takiej sytuacji orzeka bowiem na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, która jest podstawowym aktem regulującym działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Stwierdzenie przez uprawniony organ, że skarżący rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów z uwagi na fakt, iż przestał spełniać warunek niekaralności, o którym mowa w art. 83 pkt ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uprawniało organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czyli zakazu prowadzenia przez skarżącego stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru działalności regulowanej. Powyższe przeczy zarzutom skarżącego, że organ nie uzasadnił, na czym polega rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w przypadku skazania go prawomocnym wyrokiem karnym. Ponadto w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ I instancji powołał prawidłową podstawę prawną w sentencji decyzji, tj. art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. "c" ww. ustawy. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Stąd też zarzut nieprzeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego wobec przedsiębiorcy, w tym nieprzesłuchania go na okoliczność dlaczego doszło do czynu przestępczego, Sąd uznał za bezzasadny. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 104 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.