II SA/Bk 74/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] grudnia 2022 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] września 2022 r. nr [...], mocą której wniesiono sprzeciw od zgłoszenia wodnoprawnego na postój statków żeglugi śródlądowej bez napędu mechanicznego o nr [...] i [...] przeznaczonych na cele usługowe, na rzece N. - działka nr [...], obręb geod. [...] Miasta A.. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Dnia 3 lutego 2021 r. do Nadzoru Wodnego Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w A. wpłynęło zgłoszenie wodnoprawne zakładu "M." M.M. (dalej: "skarżąca") na postój na wodach płynących - rzeka N. w A. (dz. [...], obręb [...], Miasto A.) statków bez napędu mechanicznego o nr [...] i [...] przeznaczonych na cele usługowe, od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października - każdego roku. Decyzją z dnia [...] lutego nr [...] Kierownik Nadzoru Wodnego w A. PGW WP wniósł sprzeciw w przedmiotowej sprawie. Od ww. decyzji odwołała się M.M. W następstwie rozpoznania powyższego odwołania, Dyrektor Zarządu Zlewni w A. PGW WP, decyzją z [...] maja 2021 nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z powodów proceduralnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek wyżej opisanego zgłoszenia wodnoprawnego organ I instancji kilkukrotnie wydawał decyzje o wniesieniu w stosunku do niego sprzeciwu, od których odwoływała się skarżąca. W następstwie wniesionych odwołań, Dyrektor Zarządu Zlewni decyzjami: [...] z [...] lipca 2021 r., [...] z [...] stycznia 2022 r. oraz [...] z [...] lipca 2022 r., uchylał zaskarżone decyzje i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie, Kierownik Nadzoru Wodnego w A. PGW WP ostateczną decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2022 r. ponownie orzekł o wniesieniu sprzeciwu w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu złożenia zgłoszenia wodnoprawnego przez skarżącą, część działki objętej zgłoszeniem o numerze [...] oraz umocnione nabrzeże rzeki N. stanowiące część działki [...] były użytkowane przez C. s.j. W miejscu wskazanym w zgłoszeniu wodnoprawnym występuje przystań, której właścicielem jest zakład C. s.j. Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2022 r., poz. 1097) port lub przystań oznacza akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę, znajdującą się w granicach portu lub przystani. Przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego postoju na wodach płynących statków przeznaczonych na cele usługowe, na rzece N. w lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu, ograniczałoby właścicielowi przystani korzystanie z własnego urządzenia wodnego. Następnie powołując się na art. 423 ust. 5 pkt 2 i art. 396 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm., dalej: "P.w.") organ wskazał na konieczność sprawdzenia zgodności zgłoszenia wodnoprawnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie odnosi się jedynie do sposobu zabudowy obiektami budowlanymi, ale także wskazuje na jakie cele przeznaczono dany teren. Art. 396 ust 1 pkt 7 P.w. literalnie wskazuje, że zgłoszenie wodnoprawne nie może naruszać zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe ustalono, że teren, którego dotyczy zgłoszenie objęty jest opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta A. zwanego "N" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] stycznia 2017 r. opublikowanego w Dz. U. Woj. Podlaskiego z dnia [...] stycznia 2017 r., poz. [...]. Część działki o numerze geod. [...] w A., obręb [...] położona jest w kompleksie oznaczonym [...]. Zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczonego [...] określone zostały w § 17 pkt 3 i dopuszczają realizację pomostów nawodnych, przystani oraz wypożyczalni sprzętu wodnego i portów dla jednostek wykonujących sezonowe przewozy turystyczne zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy dla pomostów i przystani. Z kolei zapisy § 17 pkt 5 dopuszczają realizację usług turystycznych, sportu, rekreacji, wypoczynku oraz gastronomii na płycie pomostów, o których mowa w pkt 3. Następnie organ wyprowadził wniosek, że skoro w zgłoszeniu wodnoprawnym podano, że na statkach będą świadczone usługi, takie jak: sprzedaż pamiątek, obserwacja akwenu i jego dna, miejsce wynajmowane do fotografowania i robienia zdjęć z załogą innych statków, wypożyczalnia rowerów stacjonarnych, wypożyczalnia sprzętu wędkarskiego a zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jasno wskazują, że takie usługi mogą być realizowane jedynie na płycie pomostów nawodnych, to przedmiotowe zgłoszenie jest sprzeczne z zapisami tego planu, w konsekwencji czego organ zobowiązany był wnieść sprzeciw. Od tej decyzji po raz kolejny odwołała się M.M.. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, Dyrektor Zarządu Zlewni w A., wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2022 r., utrzymującą w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił stanowisko organu I instancji o sprzeczności wniesionego zgłoszenia wodnoprawnego z treścią obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta A. zwanego "N." zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] stycznia 2017 r. Organ powtórzył, że część działki o numerze geod. [...] w A., obręb ., leży w kompleksie oznaczonym [...]. Zgodnie zaś z postanowieniami § 17 pkt 3 i 5 ww. Planu na tym terenie dopuszcza się realizację pomostów nawodnych, przystani oraz wypożyczalni sprzętu wodnego i portów dla jednostek wykonujących sezonowe przewozy turystyczne zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy dla pomostów i przystani. Realizację usług turystycznych, sportu, rekreacji, wypoczynku oraz gastronomii dopuszcza się na płycie pomostów, o których mowa w pkt 3. Odnosząc powyższe do treści zgłoszenia wodnoprawnego, w którym wskazano rodzaj usług świadczonych na statkach, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że omawiane zgłoszenie pozostaje w sprzeczności z zapisami Planu, co obliguje organ do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. Końcowo organ wyjaśnił, że w dniu złożenia zgłoszenia przez skarżącą część działki o nr [...] objętej zgłoszeniem oraz część działki [...] stanowiącą umocnione nabrzeże rzeki N. użytkowana była przez C. sp.j., która posiadała obowiązującą umowę z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie użytkowania gruntu pod wodami publicznymi na rzece N. (ważna do 31 marca 2021 r., złożono wniosek o przedłużenie umowy), a także umowę dzierżawy z Gminą Miastem A. części działki oznaczonej nr geod. [...] przy ul. [...] w A. (ważną do 30 września 2022 r.). Ponadto Dyrektor Zarządu Zlewni w A. PGW WP decyzją znak: [...] z dnia [...] października 2022 r. zalegalizował w miejscu objętym zgłoszeniem wodnoprawnym urządzenie wodne – przystań, służącą do cumowaną jednostek pływających. Nie godząc się z powyższą decyzją, M.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając ją w całości, zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 P.w., poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i niedostrzeżenie, że organ I instancji nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego, wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, w szczególności z uwagi na: a) błędne i niepotwierdzone dowodami przyjęcie, iż zgłoszenie wodnoprawne skarżącej może naruszać interesy osób trzecich, gdy w rzeczywistości zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji nie wskazały na istnienie jakichkolwiek dowodów potwierdzających faktyczne posiadanie odpowiednich uprawnień przez C. sp.j. do fragmentu rzeki N. stanowiącego przedmiot zgłoszenia wodnoprawnego skarżącej, b) pominięcie, że brak jest dowodów wskazujących, aby na dzień wydania decyzji organu I instancji oraz skarżonej decyzji jakikolwiek inny podmiot posiadał uprawnienia do akwenu objętego zgłoszeniem wodnoprawnym skarżącej, zatem przy uwzględnieniu zasad równego traktowania podmiotów gospodarczych, była ona uprawniona do uzyskania stosownej zgody wodnoprawnej zgodnie ze złożonym wnioskiem - organy w postępowaniu ograniczyły swoje ustalenia do stanu faktycznego istniejącego na dzień złożenia wniosku skarżącej (tj. 3 lutego 2021 r.) pomijając dokonanie ich weryfikacji na dzień wydania skarżonej decyzji wydanej niespełna 2 lata później, c) pominięcie, że zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, umowy zawarte przez C. sp.j. dotyczące akwenu objętego zgłoszeniem wodnoprawnym skarżącej, wygasły najpóźniej z dniem 31 marca 2021 r., a wobec zgłoszeń wodnoprawnych C. sp.j. zostały wniesione sprzeciwy, d) procedowanie sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowań administracyjnych w sposób budzący zaufanie ich uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez brak dostatecznego, wiarygodnego i opartego na dowodach wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych wydanych decyzji ograniczających prawa skarżącej do prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie ze zgłoszeniem wodnoprawnym; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 136 § 1, art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 , art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 P.w., poprzez brak przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego w ramach zainicjowanego postępowania odwoławczego (pomimo wniosku skarżącej) i w konsekwencji niepodjęcie czynności niezbędnych do zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, w szczególności brak należytej weryfikacji i wskazania na rzeczywiste naruszenie przez zgłoszenie wodnoprawne skarżącej interesów osób trzecich (mimo, że organ II Instancji utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji wskazującą na taką podstawę faktyczną wniesionego sprzeciwu), w tym ograniczenie uzasadnienia decyzji do wskazania, że: a) spółka C. sp.j. posiadała obowiązującą umowę z Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie ważną do dnia 31 marca 2021 r., co do której złożono wniosek o przedłużenie - organ II instancji nie zweryfikował zatem, czy do przedłużenia doszło, mimo iż właściwa umowa wygasła z dniem 31 marca 2021 r., b) spółka C. sp.j. posiadała obowiązującą umowę dzierżawy z Gminą Miastem A. części działki oznaczonej nr geod. [...] ważną do dnia 30 września 2022 r. - organ II instancji pominął zatem, iż na dzień wydania skarżonej decyzji Spółka C. sp.j. nie dysponowała już taką umową, c) Dyrektor Zarządu Zlewni w A. decyzją z dnia [...] października 2022 r. zalegalizował w miejscu objętym zgłoszeniem urządzenie wodne w postaci przystani do cumowania jednostek pływających, nie wyjaśniając jakie znaczenie dla niniejszej sprawy ma powyższa okoliczność, na czyją rzecz przeprowadzono legalizację, nadto istnienie na tym terenie takiego urządzenia nie wyklucza możliwości postoju statków usługowych, zgodnie ze zgłoszeniem skarżącej (a wręcz przeciwnie, skarżąca może nawiązać współpracę z właścicielem przystani w celu umożliwienia jej cumowania przy tym urządzeniu, albo może wykonywać postój niezależnie od przystani), co wskazuje na brak uwzględnienia przez organ II instancji stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania skarżonej decyzji (oparcie się na nieaktualnych danych i informacjach), co potwierdza, iż brak jest dowodów wskazujących, aby zgłoszenie wodnoprawne skarżącej faktycznie naruszało interesy osób trzecich; 3. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz w zw. z art. 14 ust. 2 P.w., poprzez pominięcie przez organ II Instancji, iż w utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji nie zastosowano się do uprzednio udzielonych wytycznych organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, tj. w uzasadnieniu decyzji nie wskazano w sposób niebudzący wątpliwości dowodów, na których oparł się organ, w tym aktualnych umów użytkowania gruntu z Państwowym Gospodarstwem Wodnym oraz umowy dzierżawy z Gminą Miastem A. posiadanych przez zakład C. sp.j. oraz zgłoszenia, na podstawie którego czynią postój, a nadto braki te nie zostały uzupełnione także w skarżonej decyzji organu II Instancji; 4. prawa materialnego, tj.: 423 ust. 5 pkt 2 P.w. w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. w zw. z § 17 pkt 3 i 5 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta A. zwanego "N" (dalej: "Plan Miejscowy") - poprzez błędne przyjęcie naruszenia zapisów Planu Miejscowego przez zgłoszenie wodnoprawne skarżącej, w zakresie odnoszącym się do wskazanej w § 17 pkt 3 Planu Miejscowego linii zabudowy i usług świadczonych na wskazanym terenie, gdy w rzeczywistości postój statku nie stanowi formy zagospodarowania wskazanego terenu i nie jest objęty powyższymi regulacjami, w związku z czym zgłoszenie wodnoprawne skarżącej nie narusza postanowień Planu Miejscowego. Mając na uwadze powyższe naruszenia, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skarżąca, powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne podniosła, że przedłużające się w niniejszej sprawie postępowanie, spowodowane w szczególności czterokrotnym wydaniem wadliwych decyzji przez organ I instancji, które następnie zostały uchylone przez organ II instancji oraz wydaniem kolejnej, również wadliwej decyzji, powodują niepewność i znaczące utrudnienia w prowadzonej działalności gospodarczej. Wnoszone dotychczas bezpodstawnie sprzeciwy wobec zgłoszenia skarżącej ograniczają jej możliwość prowadzenia działalności gospodarczej opartej o sezonowość i nastawionej na turystów. Powyższe, w połączeniu z trwającym od 2020 r. stanem epidemii COVID-19, który również doprowadził do znaczących spadków przychodów, powoduje po stronie skarżącej znaczne straty finansowe, które planowała zamortyzować m.in. poprzez rozszerzenie swoich usług na akwen objęty zgłoszeniem wodnoprawnym z dnia 3 lutego 2021 r. mając świadomość, że uprawnienia Spółki C. wobec tego akwenu wygasają z dniem 31 marca 2021 r. Organy administracji, mając na uwadze powyższe, nieprzewidywalne oraz długotrwale ograniczenia i utrudnienia działalności gospodarczej, powinny w ocenie strony wspierać swoich lokalnych przedsiębiorców i podejmować właściwe i skuteczne działania celem należytego oraz kompleksowego wyjaśniania podstaw prawnych i faktycznych wydawanych decyzji. W szczególności dla skarżącej niezrozumiałą i niedopuszczalną wydaje się sytuacja, w której organy kilkakrotnie wydają wadliwe decyzje, doprowadzając do bezzasadnego przedłużania postępowania, a w konsekwencji niepewności przedsiębiorcy związanej z brakiem ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiotem jest uzyskanie przez stronę odpowiednich uprawnień. Końcowo skarżąca wskazała, że świadczenie usług zawartych w zgłoszeniu wodnoprawnym nie narusza zapasów Panu Miejscowego. Przepis § 17 pkt 5 ww. Planu nie zabrania realizacji usług, o których mowa w pkt 3 na statkach lecz jedynie wskazuje wyczerpująco, jakie usługi mogą być prowadzone na płycie pomostów. Powyższe nie odbiera zaś prawa do realizacji wymienionych rodzajów usług na innych obiektach. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w A. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego na postój statków żeglugi śródlądowej bez napędu mechanicznego, przeznaczonych na cele usługowe, na rzece N. - działka nr [...], obręb geod. 0[...] Miasta A. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. Stosownie do pierwszego z wyżej wymienionych przepisów, organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód. Zgodnie zaś z drugim przepisem, zgłoszenie wodnoprawne nie może naruszać między innymi ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z treści cytowanych przepisów wynika, że ustawodawca nałożył na organ właściwy w sprawach omawianych zgłoszeń, obowiązek sprawdzenia zgodności zgłoszenia wodnoprawnego z innymi dokumentami oraz innymi aktami, a także sprawdzenia czy wykonanie czynności objętych zgłoszeniem nie narusza interesu osób trzecich, w tym właściciela wód. Stwierdzenie niezgodności w powyższym zakresie, obliguje z kolei do wniesienia sprzeciwu. W tym miejscu podkreślić należy, że decyzje wydawane w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego nie mają charakteru uznania administracyjnego. Regulacja prawna w tym zakresie ma charakter bezwzględny i organ administracji jest ściśle nią związany, co oznacza, że zobligowany jest wziąć pod rozwagę przesłanki, które zostały wskazane przez ustawodawcę. Przy czym co istotne w sprawie, zaistnienie choćby jednej z nich skutkuje obowiązkiem organu wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że postój na wodach płynących statków przeznaczonych na cele usługowe wymaga zgłoszenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 394 ust. 1 pkt 2 P.w. Taki wniosek został też przez skarżącą złożony w niniejszej sprawie w dniu 3 lutego 2021 r. We wniosku tym określono cel uzyskania zgłoszenia wodnoprawnego - jako postój na wodach płynących statków żeglugi śródlądowej o nr [...], wskazano miejsce postoju statków – działka o nr [...] obr. Nr [...] A., a także wyjaśniono że objęte złożonym wnioskiem statki będą służyły celom/czynnościom usługowym, np.: "sprzedaż pamiątek, usługa obserwacji akwenu i jego dna, który stanowi cenne przyrodniczo i kulturowo zaplecze miasta Augustów, np. jako miejsce wynajmowane do fotografowania lub też jako robienia przez turystów zdjęć z załogą innych statków". Kolejnymi celami/czynnościami usługowymi, którym będą służyły statki objęte wnioskiem, to m.in.: "wypożyczalnia rowerów stacjonarnych" czy "jako miejsca wypożyczania sprzętu wędkarskiego". Dokonując sprawdzenia zgodności opisanego wyżej zgłoszenia wodnoprawnego w przedstawionym wyżej zakresie, organ doszedł do przekonania, że jego treść pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie planowanej lokalizacji statków. Sąd stanowisko to w pełni podziela. Jak wynika bowiem z niespornych ustaleń organów obu instancji - teren, którego dotyczy zgłoszenie objęty jest opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta A. zwanego "N." zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Augustowie z dnia [...] stycznia 2017 r. opublikowanego w Dz. U. Woj. Podlaskiego z dnia [...] stycznia 2017 r., poz. [...]. Część działki o numerze geod. [...] położonej w A., obręb .objęto kompleksem oznaczonym [...] – "teren wód powierzchniowych śródlądowych i drogi wodnej klasy Ia – fragment rzeki N." - § 4 ust. 2 pkt 4 Planu Miejscowego. Zasady zaś kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem [...] zostały określone w § 17 pkt 3 Planu Miejscowego i dopuszczają one realizację pomostów nawodnych, przystani oraz wypożyczalni sprzętu wodnego i portów dla jednostek wykonujących sezonowe przewozy turystyczne zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy dla pomostów i przystani. Z kolei zapis § 17 pkt 5 dopuszcza na płycie pomostów, o których mowa w pkt 3 realizację usług turystycznych, sportu, rekreacji, wypoczynku oraz gastronomii. Mając zatem na uwadze, że w zgłoszeniu wodnoprawnym podano, że na statkach będą świadczone usługi, takie jak: sprzedaż pamiątek, obserwacja akwenu i jego dna, miejsce wynajmowane do fotografowania i robienia zdjęć z załogą innych statków, wypożyczalnia rowerów stacjonarnych, wypożyczalnia sprzętu wędkarskiego, podzielić należy twierdzenie organów obu instancji, że przedmiotowe zgłoszenie narusza zapisy Planu Miejscowego, które jednoznacznie wskazują, że takie usługi mogą być realizowane jedynie na płycie pomostów nawodnych. Ustalone w niniejszej sprawie okoliczności w pełni zatem odpowiadają treści art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. i zdaniem Sądu dawały podstawę wniesienia sprzeciwu. Odnosząc się natomiast to wykładni przepisów § 17 pkt 3 i 5 Planu Miejscowego, zaprezentowanej przez skarżącą we wniesionej skardze, stwierdzać należy że nie odpowiada ona prawu. Wedle skarżącej ww. przepisy Planu nie zabraniają realizacji usług turystycznych, sportu, rekreacji, wypoczynku oraz gastronomii na statkach, albowiem § 17 pkt 5 jedynie wskazuje wyczerpująco, jakie usługi mogą być prowadzone na płycie pomostów i nie odbiera prawa do realizacji wymienionych rodzajów usług na innych obiektach. Stanowisko to zdaniem Sądu jest nieuzasadnione. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przy interpretacji postanowień planów miejscowych nie znajduje zastosowania reguła, że co nie jest prawem zakazane jest dozwolone, ale zasada, że dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1449/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r., I SA/Po 441/19, Lex nr 2743276). Postanowienia planu miejscowego jako, że kształtują wraz z innymi przepisami sposób zagospodarowania terenu, nie mogą być zatem interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. W tym miejscu przypomnieć też należy, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa, co wynika wprost z konstytucyjnych zasad zawartych w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Skarżąca występując do organu administracji publicznej z określonym żądaniem nie może zatem oczekiwać, że organ ten uczyni coś, czego przepisy prawa nie przewidują. Przyjęcie przez organy w konkretnej sprawie szerokiej interpretacji uchwały i przyznanie skarżącej uprawnień większych niż wynikałoby to z przepisów powszechnie obowiązujących uznać należałoby za niedopuszczalne. Tym samym wobec sformułowania w § 17 ust. 5 Planu Miejscowego możliwości realizacji ww. usług jedynie na płycie pomostów, regulację tą należy interpretować jako zasadę. Innymi słowy, bez sformułowania w planie możliwości wykonywania wskazanych wyżej usług także na innych obiektach, w tym statkach, organy nie mogą wywodzić inaczej. Z wyżej wskazanych względów organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. Stwierdzenie naruszenia przez złożone zgłoszenie wodnoprawne zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej lokalizacji statków nie budzi wątpliwości i stanowi w ocenie Sądu wystarczającą przyczyną do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad postępowania, w szczególności podnoszonych w kontekście nie zbadania przez organy obu instancji przesłanki naruszenia interesu osób trzecich w związku z dokonanym zgłoszeniem wodnoprawnym, uznać należało za nie mające wpływu na wynik w sprawie. Jak już to bowiem wyżej wskazano, sprzeczność wniesionego zgłoszenia wodnoprawnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była wystarczającą i zasadniczą podstawą do podjęcia decyzji o wniesieniu sprzeciwie w konkretnym przypadku. Wykazanie już tej przesłanki powodowało obowiązek organu wniesienia sprzeciwu, bez konieczności badania zaistnienia pozostałych podstaw. Sąd zauważa wprawdzie, że we wcześniejszej swojej decyzji organ odwoławczy nakazał prowadzenie postępowania wyjaśniającego także w kierunku zbadania czy wykonanie czynności objętych zgłoszeniem nie narusza interesu osób trzecich, jednakże zmiana tego stanowiska na późniejszym etapie rozpoznawanej sprawy, wobec jednoznacznego stwierdzenia sprzeczności zgłoszenia z Planem Miejscowym i w efekcie odstąpienie od oceny również tej podstawy - nie ma wpływu na poprawność podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Jednocześnie co istotne, to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Tymczasem skarżąca nie wykazała w żaden sposób związku przyczynowego między tym naruszeniem a wynikiem sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jedynie takie naruszenie przepisów postępowania może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Niezależnie bowiem od wyniku ustaleń prowadzonych w zakresie wykazania naruszenia interesu osób trzecich, okoliczność stwierdzonej sprzeczności złożonego przez skarżącą zgłoszenia z zapisami Planu Miejscowego nie budzi wątpliwości. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony właściwie. Wbrew twierdzeniom skargi, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Końcowo podkreślić należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu prawnego, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Jako, że skarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.).