II SA/Bk 740/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2011 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o sprostowanie uzasadnienia postanowienia z dnia 26 lipca 2011 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie P. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a odmówić sprostowania uzasadnienia postanowienia z dnia 26 lipca 2011 r. Postanowieniem z dnia 26.07.2011 r. rozstrzygnięto wniosek uczestniczki postępowania J. W. o przyznanie prawa pomocy w ten sposób, że przyznano jej to prawo częściowo, a częściowo odmówiono (k. 174). W dniu 11 sierpnia 2011 r. uczestniczka złożyła wniosek o sprostowanie pomyłki rachunkowej w uzasadnieniu powyższego postanowienia. Nie zgodziła się z zawartym w nim stwierdzeniem, że wydatki poniesione przez nią w miesiącu czerwcu wynoszą 1.002, 91 zł i są mniejsze od poniesionych w miesiącu maju 2011 r. o około 2.000 zł. Na uzasadnienie swego stanowiska przedstawiła szczegółowe wyliczenia twierdząc, że sąd błędnie zinterpretował jej stanowisko zawarte w sprzeciwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o sprostowanie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku oraz postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji orzeczenia, jak i uzasadnienia (T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2005, s. 487). W rozpoznawanej sprawie uczestniczka kwestionuje sposób ustalenia przez sąd, dla potrzeb postępowania o przyznanie prawa pomocy, wysokości jej wydatków. Tak sformułowane żądanie nie mieści się w granicach dopuszczalnego na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowania błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Błędem rachunkowym jest błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Błąd ten dotyczy zatem takich działań, które odbywają się na niekwestionowanych wartościach (sumach, liczbach), a jedynie ich wynik jest skutkiem nieprawidłowych obliczeń. Zdaniem sądu do tej kategorii błędów nie można zaliczyć dokonanej przez sąd oceny i kwalifikacji określonych kwot podanych przez stronę wykazującą swoją sytuację majątkową na potrzeby postępowania o przyznanie prawa pomocy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia z 26.07.2011 r. sąd przyjął, że "Wykazane w sprzeciwie wydatki za miesiąc czerwiec 2011 r. wynoszą 1.002,91 zł i są mniejsze od wydatków poniesionych w maju 2011 r. o około 2.000 zł" (k. 176). Tymczasem uczestniczka postępowania we wniosku o sprostowanie wskazuje, że kwota 1.002, 91 zł wykazana w sprzeciwie jest różnicą wyższych kosztów w m-cu czerwcu 2011 r. w porównaniu z m-cem majem 2011 r. w odniesieniu do konkretnych tytułów wydatków" (k. 180). Co do kwoty 2.000 zł oraz 1.002, 91 zł występuje zatem różnica ocen między sądem a uczestniczką, w szczególności czy kwota 1.002, 91 zł stanowi wydatki za czerwiec 2011 r. czy też różnicę z wydatkami w miesiącu maju 2011 r. Przyjęcie jednego z tych stanowisk stanowi wynik oceny przesłanki merytorycznej w postępowaniu wpadkowym o przyznanie prawa pomocy, a nie błąd rachunkowy, który mógłby zostać wyeliminowany drogą sprostowania. Wynik tej oceny ma zatem znaczenie dla orzeczenia o zasadności żądania strony o przyznanie prawa pomocy i zasadności zakresu tego żądania, zatem hipotetycznie – mógłby mieć wpływ na wynik postępowania wpadkowego. Tymczasem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, bowiem tej należy się domagać wnosząc środki odwoławcze. Z podanych względów wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie wskazać należy, że przedmiotowy wniosek nie mógł zostać zakwalifikowany jako zażalenie na postanowienie z 26.07.2011 r. z uwagi na jednoznaczne wskazanie w jego treści przedmiotu żądania (sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej). Dlatego na podstawie art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.