II SA/Bk 741/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. Z. Firma T. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w B.: - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, określoną w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod liczbą porządkową Lp. 1.7. i w tym zakresie umorzył postępowanie, - w pozostałej części dotyczącej nałożenia kar pieniężnych: w kwocie 3000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, określoną w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod liczbą porządkową Lp. 11.1.1.a oraz w kwocie 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] maja 2010 r. w Oddziale Celnym w B. dokonano kontroli wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy środka transportowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wykonującym transport drogowy była Firma "T." J. Z. w S. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli, w którym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie. W trakcie postępowania J. Z. poinformował, że w ramach posiadanej licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy świadczy usługi przewozowe sześcioma samochodami. Licencja nie wskazuje pojazdów, którymi przewoźnik może posługiwać się wykonując usługi transportowe. Zdaniem strony, wpis pojazdu przeznaczonego do świadczenia usług ma charakter porządkowy, nie wymaga decyzji i zależy wyłącznie od złożonego wniosku. Ponadto J. Z. poinformował, że w dniu 20 maja 2010 r. w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego (BOTM) w W. wystąpił o objęcie licencją samochodu [...] o nr. rej. [...]. Ponadto wskazał, że powyższy pojazd zgodnie z dokumentem rejestracji posiada dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 t. W jego ocenie nie istnieje prawny obowiązek wyposażania tego typu pojazdów w urządzenia rejestrujące samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, zaś dołączenie do tego pojazdu przyczepy nie zmienia właściwości pojazdu - aktualne pozostają parametry pojazdu określone w dowodzie rejestracyjnym. W toku prowadzonego postępowania organ celny l instancji uzyskał z BOTM w W. informację, że w dniu 26 maja 2010 r. pojazd o nr. rej. [...] został zgłoszony do licencji o numerze [...] udzielonej przedsiębiorcy: J. Z. z S. Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Celnego w B. wydał decyzję nakładającą na wykonującego przewóz drogowy Firmę "T." J. Z. z S. karę pieniężną w łącznej kwocie 11.500 zł, w tym: w kwocie 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, w kwocie 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące oraz w kwocie 8000zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Od powyższej decyzji J. Z. złożył odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w B. Odnosząc się do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji odwołujący się poinformował, że w dniu kontroli posiadał ważną licencję [...], która została okazana do kontroli. Strona stwierdziła, że jakkolwiek kontrolowany pojazd w dniu kontroli nie był zgłoszony do licencji, nie oznacza to jednak, że transport był wykonywany bez ważnej licencji. Kontrolowany środek transportu został zgłoszony do BOTM w dniu 26 maja 2010 r. Tym samym strona uznała, że wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przewoźnik w terminie 14 dni winien zgłosić zmiany w zakresie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca. Odnośnie nałożonej kary w kwocie 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące strona wskazała, że kontrolowany przewóz był realizowany samochodem marki [...] o nr. rej. [...] wraz z przyczepą o nr. rej [...]. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Nr 3820/05 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L Nr 85.370.1, ze zm.) nie ma konieczności montowania urządzeń rejestrujących do przewozów dokonywanych samochodami przeznaczonymi do przewozu rzeczy, gdy dozwolona masa pojazdu, łącznie z przyczepami i naczepami nie przekracza 3,5 tony. W takiej sytuacji w celu ustalenia całkowitej masy zespołu pojazdów przy wykonywaniu transportu drogowego konieczne jest zsumowanie masy pojazdu i masy przyczepy, aby ustalić masę całkowitą zespołu pojazdów. Zdaniem strony, w sprawie tego typu ustalenia nie były poczynione w sposób wiarygodny. Strona zauważyła, że w sprawie bezsporne pozostaje, iż ciężar własny pojazdu -zgodnie z danymi z dowodów rejestracyjnych - wynosił 1850 kg, a ciężar własny przyczepy wynosił 180 kg. Łączny ciężar własny przyczepy i pojazdu to 2030 kg. Aby nie została przekroczona całkowita masa pojazdu i przyczepy 3,5 tony samochód mógł przewozić 1470 kg ładunku. Najlepszym sposobem na ustalenie masy całkowitej jest zważenie. W sprawie taki dowód nie został przeprowadzony. Masę ładunku organ celny ustalił na podstawie zeznań świadka na 1600 kg. Dane te są nieprecyzyjne i nie odpowiadają masie przewożonego towaru (masa jest określona w dokumentach przewozowych). Odnosząc się do nałożonej kary w wysokości 500 zł za nieokazanie wykresówek z ostatnich dni przed kontrolą oraz nieprzedstawienie dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, odwołujący się stwierdził, że nie mogła być ona zastosowana w niniejszej sprawie. Katalog naruszeń w transporcie drogowym jest katalogiem zamkniętym i należy go interpretować w sposób ścisły zgodny z literalnym brzmieniem i funkcją, jaką nadał mu ustawodawca. Kontrolowany pojazd nie był wyposażony w urządzenia rejestrujące czas pracy kierowców, za co organ celny wymierzył Skarżącemu karę. Skoro w pojeździe nie było urządzeń rejestrujących, to kierujący nie mógł posiadać wydruków z urządzeń rejestrujących. Ukaranie za brak urządzenia rejestrującego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, zdaniem strony, wyłącza ukaranie za brak wyników pracy tego urządzenia. Ponadto strona odwołująca się podniosła, że określone w załączniku naruszenia i kary mają charakter sankcji karnych. Natomiast w polskim prawie karnym obowiązuje system absorpcji, tzn. jeżeli dany czyn wyczerpuje przesłanki różnych przestępstw, to przy wymierzaniu kary, przewidzianych sankcji za te przestępstwa nie sumuje się, ale wymierza się karę najsroższą przewidzianą dla jednego przestępstwa. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor izby Celnej w B. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, określoną w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod liczbą porządkową Lp. 1.7. i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, w pozostałej części dotyczącej nałożenia kar pieniężnych: w kwocie 3000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, określoną w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod liczbą porządkową Lp. 11.1.1.a oraz w kwocie 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Odnosząc się do podniesionego przez stronę zarzutu niezasadnego nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, organ stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ stwierdził, iż nie ulega żadnej wątpliwości, że Skarżący nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, gdyż skontrolowany transport drogowy wykonywany był samochodem ciężarowym niezgłoszonym do licencji nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W odniesieniu do zarzutu niesłusznego nałożenia karty pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenia rejestrujące, organ stwierdził, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ wskazał, że przewóz drogowy wykonywany w ramach wykonywanej przez przedsiębiorcę J. Z. - Firma "T." działalności w dniu 25 maja 2010 r. miał bezspornie charakter handlowy, a zatem kontrolowany pojazd powinien mieć zatem zainstalowane urządzenie rejestrujące. W niniejszej sprawie nie przeprowadzono dowodu z ważenia zespołu pojazdów, gdyż dopuszczalna masa całkowita tego zespołu pojazdów została stwierdzona na podstawie dokumentów urzędowych jakimi są dowody rejestracyjne pojazdów. Organ zgodził się natomiast z zarzutem strony dotyczącym niezasadnego nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty w związku z nieokazaniem wykresówek z ostatnich dni przed kontrolą oraz nieprzedstawieniem dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, ponieważ w niniejszej sprawie kontrolowany pojazd nie był wyposażony w urządzenia rejestrujące czas pracy kierowców. Organ uznał, że w związku z tym, że kontrolowany zespół pojazdów nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące i z tego tytułu została nałożona kara pieniężna, nie można jednocześnie nałożyć na wykonującego przewóz drogowy karę pieniężną z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty - brak wykresówek, jak również nieokazania dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w danym okresie. Mając na względzie powyższe, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do równoczesnego nakładania kary pieniężnej zgodnie z Lp. 1.7. ww. załącznika z tytułu braku wykresówek z urządzenia rejestrującego za okres 23-25 maja 2010 r., kiedy kierowca wykonywał przewóz drogowy pojazdem bez zainstalowanego urządzenia kontrolnego i nałożenia z tego tytułu kary zgodnie z Lp.11.1.1a załącznika do ustawy o transporcie drogowym z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, J. Z. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz umorzenie postępowania w tym zakresie. Organom celnym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 11 ustawy, dokument licencyjny nie zawiera ścisłego oznaczenia pojazdu, którym wykonywany jest transport. Skarżący podniósł również, że dopełnił obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy, polegającego na zgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmian, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W celu poparcia swego stanowiska Skarżący przywołał wyrok WSA w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 356/07, w którym Sąd stwierdził, że nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, gdy jego wykonywanie nastąpiło przed upływem 14-dniowego terminu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Decyzja została zaskarżona w części dotyczącej nałożenia kary kwocie 8.000zł. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy zasadne było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł, przewidzianej w lp. 1.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w sytuacji, gdy użytkowanie takiego pojazdu trwało krócej niż 14 dni. W ocenie składu orzekającego odpowiedź na tak sformułowane pytania może być tylko twierdząca. Zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W myśl art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy przedsiębiorca składając wniosek o wydanie licencji załącza wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji – art. 11 ust. 3 ustawy. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że wykonywanie transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji, jak wskazano wyżej, wydawane są w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one, bowiem sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy, zatem przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko tymi pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Tym samym nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2009r. VI SA/Wa 945/09, dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie zaś z treścią art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, czyli także danych dotyczących liczby i rodzaju pojazdów, którymi dysponuje w celu dokonywania przewozu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji – art. 14 ust. 2 ustawy. Przyjęty w omawianym przepisie obowiązek zgłaszania informacji o zmianie danych związanych z udzieloną przedsiębiorcy licencją, wbrew stanowisku Skarżącego, nie jest ograniczony jedynie do tych zmian, które, trwają dłużej niż 14 dni. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając w wyroku z dnia 15 maja 2008 r. (II GSK 113/08), że treść powoływanego przepisu i znaczenie wprowadzonego w nim zobowiązania obciążającego przedsiębiorcę każe przyjąć, że transport drogowy będzie wykonywany w sposób zgodny z ustawą jedynie wówczas, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wywiązanie się z obowiązku zgłoszenia pojazdów samochodowych używanych w prowadzonej działalności transportowej nastąpić może albo poprzez dołączenie stosownego wykazu pojazdów, którymi przedsiębiorca zamierza się posługiwać, do wniosku o udzielenie licencji, albo też - w razie zmian, które zaszły w taborze, którym dysponuje przedsiębiorca - poprzez złożenie temu organowi informacji o dokonanych zmianach w trybie określonym w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Nie może, zatem budzić wątpliwości, że wprowadzona w lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym podstawa nałożenia sankcji (kary pieniężnej) dotyczy wykonywania transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji, a więc zachowania polegającego na wykonaniu, nawet jednorazowo i niezależnie od jego przyczyn, transportu drogowego przy użyciu środka transportu, o którym organ udzielający licencji, nie posiada informacji, iż jest użytkowany do tego celu. Tym samym nie może być zaakceptowana taka wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, która przyjmowałaby, że możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały (do 14 dni) transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Takie działanie prowadziłoby do wystąpienia zakazanego ustawą skutku. Stanowisko zaprezentowane w powołanym wyżej orzeczeniu w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Użyty w lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zwrot "pojazd niezłoszony do licencji" trudno, bowiem rozumieć inaczej, niż jako odnoszący się do sytuacji, w której konkretne dane dotyczące tego pojazdu nie zostały objęte, ani pierwotnym wnioskiem podmiotu zainteresowanego udzieleniem licencji, ani też zgłoszeniem korygującym ten dane, wymaganym w art. 14 ust.1 ustawy. Z treści przepisów powołanej ustawy wynika natomiast, iż Skarżący zobowiązany był zgłosić na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art.8 ust. 3 pkt 8 ustawy, a więc także dane dotyczące nowego pojazdu, którym zamierzał wykonywać zarobkowo drogowy przewóz rzeczy. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z wymienionych przepisów, albowiem skontrolowany w dniu 25 maja 2010 r. transport drogowy rzeczy wykonywany był samochodem ciężarowym marki [...] wraz z przyczepą, który nie został zgłoszony do licencji o nr [...] z dnia [...] marca 2009r. na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, co pismem z dnia 13.07.2010r. potwierdził organ licencyjny. Pojazd został zgłoszony do licencji dopiero 26.05.2010r. tj. po wykonaniu kontroli tego pojazdu przez organ celny w dniu 25.05.2010r. W tym stanie faktycznym, organ zasadnie nałożył na Skarżącego, na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w wysokości 8.000 zł. Nietrafny jest również zarzut Skarżącego twierdzącego, że sporny pojazd nie podlegał zgłoszeniu do licencji, gdyż nie ważył więcej niż 3,5 tony. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, ustawy tej nie stosuje się do przewozu wykonywanego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Skarżący wykonywał, w dniu 25.05.2010r., transport drogowy samochodem [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 3500 kg wraz z przyczepą dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg. Łączna masa zespołu tych pojazdów wyniosła 4250kg, a wiec przekroczyła 3,5 tony. To oznacza, że taki zespół pojazdów podlegał zgłoszeniu do licencji. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.